Iran's Rights in the Caspian Sea Are Not Negotiable.
The Islamic Republic, amid profound structural weakness and a deep crisis of legitimacy, is seeking to advance and implement the Convention on the Legal Status of the Caspian Sea (the Aktau Convention). This effort, undertaken without the mandate of the Iranian people and without a clear and comprehensive guarantee of Iran's historic rights, is deeply concerning and constitutes a serious threat to Iran's national interests.
Under the 1921 and 1940 treaties between Iran and the Soviet Union, the legal regime governing the Caspian Sea was founded on the parties' shared rights and the principles of mutual agreement and common interests.
Following the dissolution of the Soviet Union, the newly independent states reaffirmed, in the Alma-Ata Declaration (December 1991), their commitment to the treaties of the former Soviet Union and to fulfilling the international obligations arising from those agreements through the successor states.
Accordingly, any fundamental change to the legal status of this strategically vital body of water must be made with the agreement of all littoral states and with full respect for Iran's rights.
However, the Aktau Convention provides for the conclusion of bilateral and multilateral agreements among the littoral states concerning portions of the seabed and subsoil of the Caspian Sea, areas that were previously part of the shared waters of Iran and the Soviet Union.
This sets a dangerous precedent. By circumventing the principle of consensus among all littoral states, it effectively weakens Iran's historic position and diminishes the country's role in determining the future legal status of the Caspian Sea.
Since the signing of the Aktau Convention in 2018, I have repeatedly warned that "national interests cannot be safeguarded from a position of weakness." At the time, I also stressed that the criminal clique ruling the Islamic Republic sacrifices the interests of the Iranian nation and homeland for its own survival, and that its foreign policy repeatedly resorts to concessions and appeasement from a position of weakness.
My position on the current process remains unchanged. I consider the Islamic Republic's attempt to ratify this convention to be contrary to Iran's national interests.
No decision concerning Iran's resources, borders, or sovereign rights in this strategic body of water can possess legitimacy without the genuine participation and consent of the Iranian people. Iran's rights in the Caspian Sea are not negotiable, nor can they be relinquished. Any action that undermines these rights will be recorded in the historical memory of the Iranian nation, and those responsible will ultimately be held accountable by the people of Iran.
جمهوری اسلامی در شرایط ضعف شدید ساختاری و بحران مشروعیت، قصد پیشبرد و اجرای «کنوانسیون رژیم حقوقی دریای کاسپین» (کنوانسیون آکتائو) را دارد. این تلاش رژیم، بدون پشتوانه اراده ملت ایران و بدون تضمین روشن و کامل حقوق تاریخی کشور، ا��دامی نگرانکننده و تهدیدی جدی علیه منافع ملی ایران است.
بر اساس معاهدات ۱۹۲۱ و ۱۹۴۰ میان ایران و اتحاد جماهیر شوروی، رژیم حقوقی دریای کاسپین بر پایه حقوق مشترک طرفین و اصل توافق و منافع مشترک شکل گرفته بود.
پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، کشورهای تازهاستقلالیافته در «اعلامیه آلماتی» (دسامبر ۱۹۹۱) بر پایبندی به معاهدات شوروی سابق و تضمین اجرای تعهدات بینالمللی ناشی از قراردادها و پیمانهای آن توسط دولتهای جانشین تأکید کردند.
بر همین اساس، هرگونه تغییر اساسی در وضعیت حقوقی این پهنه آبی راهبردی باید با توافق مشترک همه کشورهای ساحلی و با رعایت کام�� حقوق ایران انجام شود.
با این حال، کنوانسیون آکتائو امکان انعقاد توافقهای دوجانبه و چندجانبه میان کشورهای ساحلی درباره بخشهایی از بستر و زیربستر دریای کاسپین را پیشبینی کرده است؛ بخشهایی که قبلاً بخشی از پهنه آبی مشترک ایران و اتحاد جماهیر شوروی محسوب میشدند.
این بدعتی خطرناک است که با دور زدن اصل اجماع همه کشورهای ساحلی، عملاً جایگاه تاریخی ایران را تضعیف میکند و نقش کشور را در تعیین سرنوشت دریای کاسپین کاهش میدهد.
از زمان امضای کنوانسیون آکتائو در سال ۲۰۱۸، بارها هشدار دادهام که «پاسداری از منافع ملی از موضع ضعف ممکن نیست». همان زمان نیز ت��کید کردم که فرقه تبهکار جمهوری اسلامی، منافع ملت ایران و میهن را قربانی بقای خود میکند و در سیاست خارجی، از موضع ضعف به باجدهیهای پیدرپی تن میدهد.
موضع من درباره روند کنونی همان است. تلاش جمهوری اسلامی برای تصویب این کنوانسیون را اقدامی مغایر با منافع ملی ایران میدانم.
هیچ تصمیمی درباره منابع، مرزها و حقوق ایران در این پهنه آبی، بدون رضایت و مشارکت واقعی ملت ایران، از مشروعیت برخوردار نخواهد بود. حقوق ایران در دریای کاسپین قابل معامله یا چشمپوشی نیست. هرگونه اقدام در جهت تضییع این حقوق، در حافظه تاریخی ملت ایران ثبت و تصمیمگیرندگان در برابر ملت ایران پاسخگو و بازخواست خواهند شد.
پاینده ایران
راهپیمایی ایرانیان ساکن سوئد در استکهلم برای اعتراض به قتل حکومتی جوانان ایران توسط جمهوری اسلامی.
شماری دیگر از قهرمانان انقلاب شیر و خورشید در خطر فوری اعدام قرار دارند.
از همه ظرفیتها برای فشار بینالمللی جهت توقف ماشین کشتار رژیم استفاده کنیم.
امروز فرقه تبهکار جمهوری اسلامی، در جنایتی دیگر، آروین خیرخواه، جوان دلیر ۲۰ ساله اهل شاهرود و از بازداشتشدگان انقلاب ملی شیر و خورشید را به دار آویخت.
آروین در آخرین گفتوگو با خانوادهاش گفته بود:
«نگذارید من را فراموش کنند. ما برای آزادی میهن رفتیم، نگذارید مسیری که رفتیم خاموش شود.»
هر طناب داری که این رژیم بر گردن فرزندان ایران میاندازد، اعترافی است به وحشتش از ملت ایران. رژیمی که برای بقا به اعدام پ��اه میبرد، قدرتمند نیست، درمانده، هراسان و در حال دستوپا زدن برای بقای خود است. از خیزش دوباره ملت میترسد و به همین دلیل جوانان ایران را یکی پس از دیگری به قتل میرساند.
آمران و عاملان این جنایت باید بدانند: روز حساب فرا خواهد رسید. نه طناب دار، نه زندان و نه سرکوب، شما را از مجازات نجات نخواهد داد. تکتک کسانی که در قتل آروین نقش داشتند، در برابر ملت ایران و دادگاه عدالت پاسخگو خواهند شد.
به خانواده داغدار آروین، دوستان و نزدیکانش، مردم شریف شاهرود و ملت بزرگ ایران میگویم: خون آروین و همه فرزندان این سرزمین که به دست این رژیم تبهکار به قتل رسیدهاند، هرگز فراموش نخواهد شد و دادخواهی آنان تا روز اجرای عدالت ادامه خواهد داشت.
اکنون جان شماری دیگر از بازداشتشدگان پرونده شاهرود، از جمله جواد عجم، مرتضی زمانی، مهدی رنجر، فرشید رحمانی، علیرضا ساغری و پویا ساغری نیز در خطر است.
در برابر ماشین اعدام سکوت نکنیم. صدای آنان باشیم، پیش از آنکه دیر شود.
صداوسیما میزنه، رویترز میزنه، سی ان ان می زنه، بیبیسی میزنه، صدای آمریکا میزنه، رادیو فردا میزنه، ایرانوایر میزنه، توانا میزنه، یورونیوز میزنه... در این مرد چه دیده اید که اینطور وحشت به جانتان افتاده است؟
کسی که بابت اعدام سه جوان از اژهای تشکر میکنه چرا ناشناس بمونه؟
کسی گول اسم ظاهری ریحانه رو نمیخوره.
اسم این موجود "اسماء اردنی" هست درست مثل ابتدای نامهای که از دفتر خامنهای دریافت کرده و اسم و آیدی قدیمی توییترش که فک کرده اگه عوض کنه دیگه کسی پیدا نمیکنه.
گروهی از ایرانیان ساکن آلمان برای اعتراض به قتل حکومتی جوانان اصفهان توسط جمهوری اسلامی، در فرانکفورت تجمع کردند.
جان دستکم ۸ تن دیگر از قهرمانان انقلاب ملی شیروخورشید در خطر فوری اعدام است.
از همه ظرفیتها برای فشار بینالمللی جهت توقف ماشین کشتار رژیم استفاده کنیم.
@Reuters LOL @Reuters using Ali Vaez as if he’s a credible voice leadership, Reza Pahlavi, OR what Iranians want.
Someone at Reuters did not do their research….(or did so very well and thought they wouldnt get called out for this hack job).
تجمع ایرانیان اسپانیا مقابل سفارت اشغالی ایران در مادرید برای اعتراض به اعدام ابوالفضل سپاهی بادجانی و امیرحسین صفری حسینآبادی؛
جان دستکم ۸ تن دیگر از قهرمانان انقلاب ملی شیروخورشید در خطر فوری اعدام است.
از همه ظرفیتها برای فشار بینالمللی برای توقف ماشین کشتار رژیم استفاده کنیم.
سناتور گراهام پرچم تاریخی شیر و خورشید را در دست گرفت و گفت:
«من شما را به آیتاللهها ترجیح دادهام.»
«جهان نیز باید شما، مردم ایران، را به آیتالله ترجیح دهد.»
شاهزاده رضا پهلوی در یادداشتی در روزنامه واشنگتن پست با عنوان «بدرود، عمو لیندزی؛ دوستی که مردم ایران هرگز فراموشش نخواهند کرد»، به سناتور لیندزی گراهام ادای احترام میکند و از پیوندی مینویسد که او با مردم ایران برقرار کرده بود.
این یادداشت به حضور سناتور گراهام در گردهمایی بزرگ ایرانیان در مونیخ، در برابر بیش از ۲۵۰ هزار نفر، میپردازد؛ جایی که او ��فت: «من مردم ایران را به جای آیتاللههای جنایتکار انتخاب میکنم.»
From Prince Reza Pahlavi’s Washington Post op-ed:
What set Senator Graham apart was his willingness to say what others would not: the regime should fall, and the Iranian people, not their jailers,should decide what comes next.