This slaps me harder than anything does.
I've been there before, the difference is, we chose a different path.
But thanks, it's gonna be my all time reminder.
Po 20 latach małżeństwa muszę w końcu powiedzieć to głośno...
Z moją żoną nie łączy mnie już nic.
Poznaliśmy się na egzaminie na filozofię ponad 20 lat temu. Byliśmy młodzi i głupi, nie słuchając rozsądnych opinii szybko wzięliśmy ślub.
A potem życie zrobiło swoje i dziś żyjemy w dwóch różnych światach.
Ona: dzieci, szkoła, dydaktyka, nauka, góry, natura, koty, dramaty.
Ja: firmy, fundusze, inwestycje, biznes, miasto, beton, psy, komedie.
Ona: kreatywna, empatyczna, marzycielska.
Ja: analityczny, rzeczowy, osadzony w faktach.
Zero wspólnych pasji.
Zero wspólnych zainteresowań.
Nie śmieszą nas te same rolki na Instagramie.
Każdy terapeuta ze śniadaniowej telewizji wystawiłby naszemu małżeństwu akt zgonu. Znajomi pewnie się zastanawiają, kiedy ogłoszę rozwód.
No to ogłaszam...
Kocham tę kobietę bardziej niż 20 lat temu!
I kiedy wieczorem opowiada mi o rzeczach, które kompletnie mnie nie interesują, słucham jej z przyjemnością, której nie tłumaczy żaden poradnik.
Bo przez te 20 lat zrozumiałem coś, co przeczy wszystkiemu, co wciskają nam media.
Wspólne pasje to nie budulec związku. To dekoracja. Ludzie po latach idą różnymi drogami, w różnym tempie i to nie jest awaria. Tak wygląda życie.
Prawdziwy budulec jest inny. Chcesz dla drugiej osoby lepiej niż dla siebie. Jej potrzeby stawiasz nad swoje. Wolisz dawać, niż brać. Jeśli tego nie ma, nie uratują was nawet identyczne playlisty.
Więc jeśli twoja druga połówka to twoje przeciwieństwo, przestań to naprawiać. Może właśnie tam mieszka wasz sekret.
Nie musicie kochać tych samych rzeczy.
Wystarczą te same wartości, ten sam kierunek, szacunek do różnic i troska o drugą połowę większa niż o siebie.
I na koniec coś, co zrozumiałem dopiero niedawno...
Przez 20 lat moja żona każdego dnia miała powody, żeby wybrać inaczej. Innego człowieka, inne życie, inny świat; bliższy jej gór niż mojego betonu.
Mimo to każdego dnia wybierała to samo... mnie.
Miłość to nie jest coś, co się czuje. To coś, co się codziennie wybiera.
Od 21 lat jestem czyimś wyborem i jestem z tego naprawdę dumny...
@2facebpk Sebenarnya ga maksain juga sih, kan itu tergantung pov pelatih, berdasarkan performa pemain di klub, kebetulan inconsistency -nya pemain lokal kita ketinggian.
Dan, youngster yg Lo sebut tadi, sayangnya menit bermain di klub juga memprihatinkan. Repot sih jadinya klo begini.
@DellaKeysa53222@unmagnetism Tandanya, Full Set Box + Paperbag "biasanya" ga ORI sih kak.
Kalo ORI, tnp disebutin udah pasti dapet itu semua hahaha kayaknya tanpa sadar sih fenomena ini
@nathanaelcniz Ga berani nge-judge apapun sih, gatau kesehariannya gimana, nafkah suami ke istri gmn, bakti suami ke ibunya gimana.
Tp kalo ngeliat model chatnya, kayaknya itu becanda sih.
Soalnya ibuku jg suka godain begitu, tp nyatanya setiap dikasih beneran, selalu dan selalu ditolak.
Waktu mendarat di Banyuwangi, naluri arsitek kami langsung nyala begitu masuk ke terminalnya.
Bandaranya nggak besar, nggak megah, nggak mewah. Tapi ada satu hal bikin kami kagum sekagum-kagumnya:
Pencahayaan dan pengudaraanya alami semua.
Nyaris tanpa AC, nyaris tanpa lampu di siang hari.
Dan hebatnya, hal itu yang bikin dia menang salah satu penghargaan arsitektur paling bergengsi sedunia.
Mari kita bahas!
A thread 🧵 by Narasi Visual
Matt Damon revealed that his stunt double in The Odyssey was a woman.
“My double was a woman, a female stunt performer who had the greatest arms I've ever seen. When she came into the catering tent, it was the first time I met her. I went up and hugged her and thanked her for all the work she put in.”
The Odyssey has made a huge impact at the box office, reportedly earning $264 million worldwide during its opening weekend, making it one of the strongest debuts of Christopher Nolan’s career.
Adjusted for inflation, it ranks as Nolan’s biggest opening since The Dark Knight Rises. The success highlights the continued demand for ambitious, original filmmaking, especially when a filmmaker like Nolan brings a legendary story to the largest possible cinematic experience.
@zlebor02@ZidanM41@LambeSahamjja Optimisme itu lahir dari sebuah harapan. Jika harapan saja dibuat hilang oleh pemerintah, gimana caranya kita harus bisa menumbuhkan rasa optimis?
Makanya ga heran kalo pesimis selalu jadi pilihan otomatis alam bawah sadar. Karena mau tengok arah manapun, harapan itu fana.
@Diza06@bejo_junior Ya semua kerjaan ada resiko, kalo benak pertama yg muncul capeknya, berarti kamu ga cocok dagang.
Aku bayangin pegawai 9 to 5 juga rasanya capek dgn segala rutinitas di kantor. Pernah ngalamin dulu and I'll say it frankly, no no no, no more. Haha