در بین مصورهای به فارسی درآمده، مجموعهی جان برجر و سلجوق دمیرل چیز دیگری است. دو سه جمله از برجر ضربهای به پسزمینهی ذهنی میزند و سلجوق دمیرل لحظهای از ضربه را در تصویر منجمد میکند.
کتابی سیاسی که تظاهر میکند کاری با سیاست ندارد، با مفاهیمی در سطح که مخاطب را غرق میکند.
«حافظهی مردمی» صرفاً صدایی دیگر نیست که کمتر از سایر صداها شنیده میشود، صدایی که به بلندی صدای بلندگوهای ایدئولوژی رسمی نیست، بلکه شیوهای دیگر برای سخن گفتن است.
«مسافر با خودش حرف میزند تا به خود برای ادامهی راه جرئت بخشد. سربالایی با شیب تند نسبت به جادهای هموار به افکار متفاوتتری میانجامد؛ و تخیلات آدمی وقتی از میان جنگل به منطقهای صاف و بیدرخت درمیآید سبکبارتر میشود.»
عذر تقصیری برای تنآسانها | رابرت لوییس استیونسون
«تأثیر تماشای منظره بر افکار بیش از تأثیرِ افکار بر تماشای منظره نیست. ما مکانها را از خلال خلقیات خود میبینیم گویی که آنها را از پشت شیشههای رنگی عینکی با رنگهای متفاوت میبینیم. ما خود یک طرف معادله هستیم. نوتی از آکورد. و نواختن ساز موافق یا مخالف به ارادهی ماست.»
«دل به درد میآید وقتی از پس آن همه تلاش و پیمودن قلههای طاقتفرسا، بشریت را ببینی که نسبت به دستاوردهای تو بیاعتناست.»
• عذرتقصیری برای تنآسانها و جستارهای دیگر
• رابرت لوییس استیونسون | راضیه حاجیامینی