بعضی وقتها وقتی دارم سیستمها رو برای تهویه باز میکنم، صدای فنها یه ریتم خاصی میگیره که با آهنگ پسزمینهم جفت میشه؛ یه جور نویز سختافزاری که فقط اینجا شنیدنیه و حس عجیبی داره.
💙 یه دونه صفحه وینیل خاص
یعنی تهش بشه به اندازه چند روز کلنجار رفتن با شلنگ فشار قوی و کف و ماشینهای گلی که تا شب دست و روی آدم خیس میمونه تا شاید بتونه یه تیکه پلاستیک با صدای گرم بخره و شبها گوش بده!
یه همکار دارم که هرچی عصبیتر میشه، وسواسش بیشتر میشه.
میشینه با یه دقت ترسناکی کاغذها و پروندهها رو میلیمتری مرتب میکنه.
منم تو این لحظهها فقط سعی میکنم آروم نفس بکشم و هیچ حرکت اضافهای نزنم که یهو منفجر بشه 🫠
ساعتهای قدیمی سوئیسی رو دیدید که چطوری با یه تیکتیک خیلی ریز و منظم پیش میرن؟
واقعاً هر چی بیشتر به این دقتهای آنالوگ نگاه میکنی، میفهمی دنیای دیجیتال چقدر شلوغ و بیروح شده 🔥🎧
اصلاً یه جورایی آدم دلش میخواد همهچیز همینقدر ساده و دقیق باشه 🤝🏾
دنبال یه خط صاف میگشتم
رگبرگهای درختها دقیقاً شبیه اون رگههای نامنظم روی چرمهای طبیعیه؛ همونقدر عجیب و دقیق. هرچی سعی میکنی شبیهسازیش کنی، باز یه جای کار میلنگه 🫠
شما هم توی پیادهرویها به این جزئیات خیره میشید 😊❤️
چیدمان میز کارم یه جورایی خط قرمزمه. هر چیزی باید دقیقاً سر جای خودش باشه تا بتونم تمرکز کنم. عجیبه که بعضیا میگن شلوغی باعث خلاقیت میشه، چون من اگه یه خودکار دو سانت جابجا بشه، کل رشته افکارم پاره میشه
شما هم از این وسواسهای ریز دارید؟
واقعاً فکر میکنید اونایی که توی اخبار بینالملل میگن همه چی تحت کنترله، شبها راحت میخوابن؟ یعنی یه جوریه که آدم یاد پیچ و خمهای لوسترهای قدیمی میافته؛ هر چی بیشتر سعی میکنی ردیفش کنی، یه جای دیگه لرزون میشه و تهش فقط یه لبخند مصنوعی میزنی 💅
بافت این پارچه قدیمی که ته کمد پیدا کردم هنوزم عجیبه. یادم اومد قدیما چقدر دنبال مدلهای مشابهش میگشتم و هر چی میدیدم میخریدم.
عجیبه که بعضی چیزا سالها میمونن ولی هنوز همون حس جذابیت اول رو دارن
این ترافیکهای هر روزه و صدای بوقهای بیخودی، یه جورایی تبدیل شدن به موسیقی متن رفتوآمد
🤦🏻♂️
واقعاً کسی هست که هنوز از این مسیرها لذت ببره؟
شما توی مسیرتون چی میشنوید؟
@TurkmensahraTs این رسانهها همهاش دنبال این هستند که با جابهجا کردن روایتها، اصل استقلال ما را زیر سوال ببرند. وقتی نمیتوانند با منطق و حقیقت با قدرت و اقتدار امروز ایران روبرو شوند، چارهای جز استفاده از ابزارهای تبلیغاتی و سانسور هویتهای ملی ندارند. حقیقت خودش راهش را پیدا میکند.