Carmen C. Madrid

Lic en enfermería.
ferviente defensora de la democracia en Venezuela.

[hear.com @hearcom_USA]

Thousands Are Ditching Their Hearing Aids for This Game-Changer

[Lisbeth Añez/Mamá Lis @MamaLisVzla]

Avances de la semana :

Eidan acaba de salir del quirófano de la enucleación de su ojito derecho .
Agendada para el día martes 09 la resonancia de Samuel.
Leosmary recibió la quimioterapia intraocular.

Seguimos 💪🏼
#LuchaContraElCancerIfantil

@jfais20 @MuniraMunoz

[Frenkie_Woody @Frenkie_Woody]

Tutti i giorni celebriamo la forza e il coraggio di questi piccoli guerrieri.
Ogni sorriso, ogni abbraccio e ogni passo avanti sono una vittoria incredibile.
Continuate a lottare, siete fonte di speranza per tutti. ❤️

[Mandy Arthur @mandyarthur]

My older brother was born with cerebral palsy.

My mother almost died giving birth to him.

Half his body doesn’t work. He can’t even grasp a fork with one hand. He wears out shoes every few months from dragging one leg.

And yet I will never forget the night my younger brother spiraled into depression, seriously questioning whether life was still worth living. It was my older brother, through tears and sobbing, who pleaded with him to see the good still waiting.

I remember how he described the little joys of life in ways I had never considered. He noticed beauty I had walked right past. Through his eyes, life felt richer and fuller.

I am grateful for his perspective every day and infinitely grateful he is alive.

Because in a body that fights him at every turn, he still chose to become the light for someone else. And that choice didn’t just save my brother.

He taught us what it really means to live.

He’s living proof that everyBODY, no matter how broken, deserves the chance to love this life and find its quiet joys.

[Matt Strauss @strauss_matt]

Goodbye to the best dog in the world.

Merkel (2016-2026) died unexpectedly of a hidden tumour that suddenly ruptured.

She was a 95 lb lap dog who loved her family ferociously.

She did everything she came to do. She chased the squirrels, caught the frisbees, ate the treats, exercised her humans, and protected her house.

That house is too quiet today.

[ihtiyar_33_ @Dede38__]

Ben sadece bir barınaktan köpek sahipleneceğimi sanıyordum.
Evrakları imzalayacaktım.
Tavsiyeleri dinleyecektim.
Onu arabaya bindirip eve götürecektim.
Evde yatağı hazırdı.
Mama ve su kapları, tasması, birkaç oyuncağı…
Her şeye hazır olduğumu sanıyordum.
Ama onun, kafes kapısının sıradan bir yürüyüş için açılmadığını anladığı anda bana nasıl baktığına hazır değildim.
O kapı onun için açılıyordu.
Barınak çalışanının yanında duruyordu.
Hareketsizdi.
Neredeyse donmuş gibiydi.
Siyah tüyleri, küçük beyaz patileri, yorgun gözleri vardı.
Ve içimi sıkan kadar temkinli bir bekleyişi…
Zıplamıyordu.
Tasmayı çekmiyordu.
Havlamıyordu.
Sanki o gün sonunda seçildiğine inanmaktan korkuyordu.
O.
Tasma bana uzatıldığında önce barınak çalışanının eline baktı.
Sonra bana baktı.
Ardından bana doğru küçük bir adım attı ve bedenini bacağıma yasladı.
Çok yavaşça.
Sanki izin ister gibi.
Eğildim ve ona fısıldadım:
“Eve gidiyoruz.”
Kelimeleri anladı mı bilmiyorum.
Ama sesimi anladı.
Arabada ilk başta arka koltuğa çıktı ve hareketsiz kaldı.
Pencereye baktı.
Kapılara baktı.
Direksiyondaki ellerime baktı.
Dikiz aynasından onu görebiliyordum.
Rahatsız etmemeye çalışıyordu.
Fazla yer kaplamamaya çalışıyordu.
Yanlış bir şey yapmamaya çalışıyordu.
Beni en çok kıran da buydu.
Bir köpek, eve götürüldüğü gün rahatsızlık vermekten korkmamalıydı.
Arabayı sürmeye başlar başlamaz usulca ayağa kalktı.
Dikkatlice yanıma yaklaştı.
Bir patisini omzuma koydu.
Sonra diğerini.
Başını yanağıma yakın bir yere yasladı.
Ağırdı.
Sıcaktı.
Güveniyordu.
Nefesini kulağımın yanında hissediyordum.
Ve ağlamaya başladım.
Sevinçten titremiyordu.
Arabada zıplamıyordu.
Yüzümü yalamaya çalışmıyordu.
Sadece bütün bedeniyle bana tutunuyordu.
Sanki beni bırakırsa araba tekrar barınağa dönecekmiş gibi.
Yavaş sürdüm.
Neredeyse nefes almadan.
Bir elim direksiyondaydı, diğer elimle omzumdaki patisini usulca okşuyordum.
O da orada kalıyordu.
Gözlerini kapatıyor, sonra tekrar açıyordu.
Sanki bütün bunların gerçek olup olmadığını kontrol eder gibi.
Camdan sokaklar, trafik ışıkları, yabancı arabalar akıp gidiyordu.
Diğer herkes için sıradan bir gündü.
Onun içinse kapalı bir kapının ardında geçen bütün bir hayat sona eriyordu.
Barınakta insanları kaç kez izlediğini düşündüm.
Birinin kafesinin önünde durmasını kaç kez umduğunu…
Birinin başka bir köpekle çıkıp gidişini kaç kez gördüğünü…
İnce bir battaniyenin üzerinde, havlamaların arasında, bir gün kendisine ait bir insanı olup olmayacağını bilmeden geçirdiği geceleri düşündüm.
Ve şimdi, sanki beni çoktan sonsuza kadar seçmiş gibi bana yaslanıyordu.
Oysa birbirimizi daha sadece birkaç saattir tanıyorduk.
Eve vardığımızda hemen arabadan inmedim.
Orada kaldım ve ağladım.
O hâlâ patilerini omzumda tutuyordu.
Sonra burnunu yanağıma sürttü.
Sanki bu kez o beni teselli etmeye çalışıyordu.
O anda anladım:
Ben sadece bir köpeği kurtarmamıştım.
O da benim içimde bir şeyi kurtarmıştı.
Güçlü olmaktan yorulmuş tarafımı.
Koşulsuz seçilmenin nasıl bir şey olduğunu unutmuş tarafımı.
Çekincesiz sevilmenin nasıl hissettirdiğini unutan yanımı.
Bugün evde, yumuşak bir yatakta uyuyor.
Gerçi çoğu zaman yanıma yakın olmayı tercih ediyor.
Yürürken beni gözleriyle takip ediyor.
Oturduğumda başını dizlerime koyuyor.
Bazen uykusunda irkiliyor.
Ben de sakinleşene kadar onu okşuyorum.
Benden önce neler yaşadığını bilmiyorum.
Ama bir şeyi kesin olarak biliyorum:
Arabada patilerini omzuma koyduğu gün, onun barınak hayatı sona erdi.
Ve benim hayatım biraz daha yumuşadı.
Bazen bir hayvan teşekkürünü kelimelerle söylemez.
Sadece size öyle sıkı tutunur ki, konuşmaya gerek kalmadan her şey anlaşılır olur.
Bu hikâye kalbinize dokunduysa bir ❤️ bırakın ve kurtarılmış bir köpek için gerçek eve dönüş yolunun, birinin artık fikrini değiştirmediği gün başladığına inananlarla paylaşın.

#ALINTIVEŞİİRSEL ..

[Anila Whitney @ANILAWHITNEY]

"Today I adopted a human. It broke my heart to see him so lonely and confused. And suddenly I got his teary eyes to meet mine. I don't like the smell of sad. I wanted to jump on him so bad. He spoke to me with cuteness and I knew it, I had to rescue him!, that human needed me. So I bark with all my strength, I followed him blocks and blocks.
I got close, I could smell his hands. The human smiled for an instant and when he took me in his arms, I started to feel his ice cream heart warmed. I approached his cheeks and felt a tear roll on them. I looked at him deeply and his response was a brilliant smile. I jumped excited into his arms, I promised to behave, love him forever and never part with his side.
How lucky he was to go through that block, down that street and I feel lucky too.
There were so many people walking around and no one was looking at me. All worried, all in their troubles. Glad no one else chose me Today I saved a life. Today I adopted a human 🐾 🐕

[Nature Unedited @NatureUnedited]

The young goat that lost its mother in a wolf attack in Sivas and was rejected by the rest of the herd started going to sleep with the shepherd dogs every night so it wouldn’t be alone

[Carolina @A64029345]

Ayuda por favor me dicen que aun no ha sido rescatado..

[DANIEL HABIF @DanielHabif]

Padre eterno, vengo cansado de fallarme. He prometido tantas veces que ya no me creo a mí mismo, y ese es el peso que hoy pongo en tus manos. Tú conoces cada decisión que tomé y que después negocié hasta dejarla en nada. Restaura en mí la confianza que se me ha ido erosionando promesa rota tras promesa rota. Quiero volver a ser alguien que cumple su palabra, empezando por la palabra que me doy a mí mismo. Sáname de la costumbre de abandonarme cuando más necesito sostenerme. Que mi sí sea sí, también conmigo.

Inquebrantable soy en tu nombre.
Amén.

#danielhabif

[FeelGoodTales @feelgoodtale]

There’s an 83-year-old man named John Joyce living in St. Petersburg, Florida, who makes his living by mowing lawns. His old truck, which was around 20 years old, recently broke down, forcing him to walk to each job while pushing his lawnmower. Sometimes, he even had to walk several miles just to reach one customer!
Not long ago, one of his clients learned about his struggles and wanted to help. Robert and Nikki Norton, who had just gotten married earlier this month, heard about John’s truck right before their wedding. Although they thought about using some of their wedding gift money to buy him a new truck, they discovered a better solution.
Nikki shared John’s story online and set up a GoFundMe page in his honor. In less than a month, more than 300 people came together and raised an incredible $13,000 to assist him!
Then, a used car dealership stepped in and offered to sell them a 2004 Nissan V8 truck at a great price. They surprised John with the truck on Monday, and they even had enough money left over to cover the insurance and buy him a new lawnmower! One of John’s relatives mentioned to the local news that this might be the kindest act anyone has ever done for him. When he was interviewed right after receiving the keys, he expressed that he felt like a millionaire!
Keep following Zerdes Gy for more stories.
Credits go to the rightful owner.

[Maurice Martin ♦️#TAEM @MauriceMartin01]

♦️Cet homme s’est introduit illégalement dans un chenil en pleine nuit. Il avait bu ce soir-là. Il était minuit passé lorsque les caméras de surveillance du refuge l’ont filmé en train d’arpenter l’allée des boxes.

Une semaine plus tôt, il avait perdu son chien, son compagnon de tous les jours, emporté par un cancer. Depuis, le silence de sa maison lui semblait insupportable. Plus de pattes sur le parquet. Plus de regard qui l’attendait derrière la porte. Plus de présence fidèle à ses côtés.

Lorsque les employés ont visionné les images, ils ont d’abord cru à un cambriolage. Les chiens étaient tous réveillés, observant cet inconnu qui avançait lentement entre leurs enclos. Personne ne comprenait ce qu’il faisait là.

Puis une autre caméra a révélé la suite.

L’homme s’était allongé sur le sol.

Autour de lui, les chiens s’étaient approchés des grilles. Certains le regardaient en silence. D’autres tentaient de capter son attention. Et lui restait là, recroquevillé, comme un homme dont le cœur venait de se briser.

La police a confirmé qu’il était en état d’ivresse. Rien n’a été volé. Aucun animal n’a été blessé. Il a été arrêté pour intrusion.

Mais lorsque les employés du refuge ont découvert les images complètes, beaucoup ont eu du mal à retenir leur émotion.

Car cet homme n’était pas venu chercher de l’argent.

Il n’était pas venu faire de mal, ni voler un chien.

Il était simplement venu chercher, pour quelques instants encore, la chaleur d’une présence qu’il avait perdue.

Dans un monde où l’indifférence semble parfois gagner du terrain, certaines histoires nous rappellent à quel point l’amour peut être profond et sincère. Le geste de cet homme, aussi maladroit soit-il, témoigne de l’attachement sans réserve que peuvent nous offrir ces compagnons à quatre pattes, et de l’immense vide qu’ils laissent derrière eux lorsqu’ils s’en vont.

[Mr PitBull Stories @MrPitbull07]

In 1995, doctors gave an 8-month-old baby a second heart.

For the next 10 years, two hearts beat inside her chest.

Then something happened that changed medical history.

Her original heart healed itself.

Her name was Hannah Clark.

As a baby, she developed a severe form of cardiomyopathy — a disease that left her heart dangerously enlarged and too weak to pump blood properly.

Without surgery, she was going to die.

But there was a problem:

Her lungs had also been damaged by the strain on her failing heart, making a standard heart transplant extremely risky.

So legendary heart surgeon Sir Magdi Yacoub proposed something radical.

Instead of removing Hannah’s failing heart, he would leave it inside her chest and add a second donor heart beside it.

The donor heart would do the heavy work.

Hannah’s own exhausted heart would finally get a chance to rest.

In 1995, surgeons performed the operation successfully.

Hannah woke up with two hearts beating inside her body.

And for the next decade, she lived that way.

She went to school.
Played with friends.
Grew up carrying two hearts inside her chest.

But survival came at a cost.

To prevent rejection of the donor heart, Hannah had to take powerful immunosuppressant drugs every day.

Those drugs weakened her immune system so severely that she later developed cancer.

She also battled pneumonia, kidney failure, and rounds of chemotherapy during her childhood.

Then, in 2005, doctors discovered another problem:

Her body had started rejecting the donor heart.

The situation looked impossible.

Increasing the drugs could worsen the cancer.

Reducing them could destroy the donor heart.

And then came the shock.

After ten years of rest, Hannah’s original heart had recovered enough to function on its own.

The heart doctors once believed would never sustain her life again had quietly healed itself.

In 2006, surgeons removed the donor heart completely.

For the first time in medical history, a child survived after having a transplanted “piggyback” heart removed because their original heart had recovered.

As the donor heart was disconnected, everyone waited.

Then Hannah’s own heart took over.

Steady.
Strong.
Working normally.

Without the donor heart, she no longer needed the immunosuppressant drugs.

Her immune system recovered.

And eventually, so did she.

Today, Hannah Clark lives with the same heart she was born with the heart that once seemed too damaged to save her.

Her story changed how doctors think about heart failure in children.

Because sometimes healing doesn’t come from replacing what’s broken.

Sometimes it comes from giving it enough time, support, and rest to recover on its own.

[Mary X 🩵🐕🐈 @Mary_Jar]

Ayuda en lo que puedas a un peludito en situación de calle...

Te lo pido por amor a Dios! 🥺🆘🤍

[Aliza @MalikAlyza]

😔😪❤

For the last 12 years, my brown sugar has been with me. I brought her from an owner who used to mistreat her a lot.

At first, she was very beautiful, but as she got older, her owner stopped feeding her properly. She was a training dog, but because she was getting old, she couldn't perform well. As a punishment, she was not given food.

One day, her owner took her out of the house, but she went back inside. Her owner used to hit her badly.

One day, I saw her and told the owner that I would take care of her. The owner asked for $100, and I took her away. Since that day, I have given her a peaceful life, and today marks 10 years that she has been with me.

[Mónica Saade @MonicaSaadeX]

Me muero con ese portero ❤️🐾

[CLAUDIO DDX 🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿 🇮🇹 @CLAUDIODD5]

A 68 anni pensava che la parte più importante della sua vita fosse ormai alle spalle. Poi entrò per errore nella stanza di una bambina di quattro mesi e tutto cambiò.

Era un motociclista, vedovo da tre anni, abituato a vivere con i ricordi più che con i progetti. Aveva percorso migliaia di chilometri sulle strade del suo Paese e imparato a convivere con il silenzio lasciato dalla perdita della moglie.

Non immaginava che il suo futuro lo stesse aspettando in un ospedale.

Secondo il racconto, quel giorno si trovava lì per fare visita a un'amica. Per sbaglio entrò nel reparto sbagliato. Una delle infermiere lo notò e gli rivolse una richiesta insolita: una bambina piangeva da ore e nessuno riusciva a tranquillizzarla.

La piccola si chiamava Maya.

Aveva quattro mesi ed era nata con la sindrome di Down, una grave cardiopatia e altre complicazioni legate all'esposizione prenatale a sostanze. La sua situazione richiedeva cure costanti e diversi interventi medici.

Molte famiglie avevano rinunciato ad accoglierla.

L'uomo la prese in braccio.

La tenne stretta al petto e iniziò a canticchiare una melodia a bassa voce. Dopo pochi istanti, Maya smise di piangere.

La bambina afferrò uno dei suoi dita e rimase tranquilla.

Lui tornò il giorno successivo.

E quello dopo ancora.

Per due settimane continuò a farle visita. Imparò a riconoscere i suoi gesti, le sue espressioni e il modo in cui comunicava i suoi bisogni. Quello che all'inizio sembrava un incontro casuale stava diventando qualcosa di molto più profondo.

Poi arrivò una notizia.

Una assistente sociale gli spiegò che Maya sarebbe stata trasferita in una struttura specializzata. La bambina aveva bisogno di una famiglia, ma nessuno si era fatto avanti.

L'uomo ascoltò in silenzio.

Poi disse soltanto: «Merita di crescere con qualcuno che la scelga».

Gli parlarono della sua età. Delle future operazioni. Delle terapie. Delle responsabilità che avrebbe comportato crescere una bambina con esigenze mediche così complesse.

Lui non ignorò nessuna di quelle difficoltà.

Semplicemente decise di affrontarle.

Quando i suoi amici motociclisti vennero a sapere della situazione, accadde qualcosa di inaspettato.

Uomini dall'aspetto duro, con giubbotti di pelle e mani segnate dal lavoro, si presentarono per aiutarlo. Dipinsero una cameretta di giallo, montarono una culla, portarono pannolini, vestiti e tutto ciò che poteva servire a una neonata.

La casa che per anni era rimasta silenziosa tornò a riempirsi di vita.

Qualche mese dopo, Maya affrontò un delicato intervento al cuore. L'uomo trascorse ore ad aspettare fuori dalla sala operatoria. Quando il medico uscì e comunicò che l'operazione era andata bene, scoppiò in lacrime.

Maya ce l'aveva fatta.

Con il passare del tempo arrivarono i primi sorrisi, le prime risate e i piccoli progressi che ogni famiglia celebra come grandi conquiste.

Lui sapeva che la differenza d'età avrebbe reso il futuro più complicato. Per questo iniziò a costruire una rete di persone fidate attorno alla bambina. Amici, familiari e persone care si impegnarono a esserci sempre, qualunque cosa fosse accaduta.

Ogni sera la accompagna nella sua cameretta, le dà il bacio della buonanotte e le ricorda che è amata.

Maya trovò una famiglia quando sembrava destinata a non averne una.

E quell'uomo, che pensava di aver già vissuto tutto ciò che la vita aveva da offrirgli, trovò una nuova ragione per guardare avanti.

[Orencio Mariñas @managuac]

Pido a Dios TODOPODEROSO te acompañe y te cubra con su manto de energía y sus vibraciónes te alivien tus dolencias

[Teresa Mendoza 💜 @MaTere_Mendoza]

¡¡ASESINARON AL MAESTRO QUE NADIE PODRÁ REEMPLAZAR!!

Mientras muchos evitaban llegar a las zonas más peligrosas de Michoacán, él levantó la mano y dijo: “Yo voy”.

Felipe de Jesús era un joven profesor que decidió llevar educación a una comunidad nahua de Aquila, un lugar al que pocos querían llegar por la violencia y el abandono que se vive en la región.

Pero para él, enseñar no era solo un trabajo.

Era una misión.

Con frecuencia sacaba dinero de su propio bolsillo para comprar hojas, cuadernos, lápices y colores para sus 16 alumnos. Incluso llegó a vender pertenencias para poder mantenerse cerca de la comunidad y seguir dando clases.

Cuando le robaron su bicicleta, el medio que utilizaba para recorrer largas distancias, tampoco se rindió.

El día de la tragedia caminó durante horas con la esperanza de llegar a tiempo a la escuela. Más tarde pidió un aventón a unos trabajadores que pasaban por la zona.

Nunca imaginó que ese sería su último viaje.

Kilómetros después, hombres armados interceptaron el vehículo y abrieron fuego.

Felipe de Jesús murió antes de volver a ver a sus alumnos.

Murió un maestro.

Murió un hombre que creía que la educación podía cambiar destinos.

Murió alguien que decidió ir donde nadie más quería ir.

Y en aquel salón de clases quedaron pequeños que no solo perdieron a su profesor…

Perdieron a quien les enseñaba que existía un futuro diferente.

Hoy su familia pide que su historia no sea olvidada.

Y quizá la mejor forma de honrarlo sea recordando que todavía existen personas capaces de arriesgarlo todo por ayudar a los demás.

Descansa en paz, profesor Felipe de Jesús 🕊️😔

✍🏼 Las Voces