@atasheparsi ممکن است آدم به دلایل غلطی غمگین یا خوشحال باشد، ممکن است عاشق آدم اشتباهی باشد، و در نفرت از دیگری اشتباه کند، و با اینهمه خود آن احساس غم، شادی، عشق، و نفرت همیشه واقعی است.
آنها که عاشق زندگیاند کتاب نمیخوانند؛ به سینما هم نمیروند. هر که هر چه میخواهد بگوید، اما اتصال به جهان هنر و ادبیات کم و بیش مختص کسانی است که جانشان از زندگی و این دنیا به لب رسیده.
“Those who love life do not read. Nor do they go to the movies, actually. No matter what might be said, access to the artistic universe is more or less entirely the preserve of those who are a little fed up with the world.”
— Michel Houellebecq
وکی وکی لف کمبک
لف کمبکی وکی وک
[این تنها جملهای است که از شیاطین یادم مانده و میتوانم از روی حافظه برایتان نقل کنم.]
و با دور روز تأخیر، تولدتان مبارک آقای داستایوسکی.
انقلاب میراث اشرافیت فرانسه را ضبط کرد، و حالا هر پاریسی تازه سر از تخم درآوردهای سلوک، ادب معاشرت، شیوهٔ بیان، و حتی افکاری دارد که بر صورت ظاهر آن عیبی نمیشود گرفت، و در همین احوال خود او در عمل و نظر و روح بویی از آن روش و منش نبرده است – آدابدانیاش، ↓
انقلاب میراث اشرافیت فرانسه را ضبط کرد، و حالا هر پاریسی تازه سر از تخم درآوردهای سلوک، ادب معاشرت، شیوهٔ بیان، و حتی افکاری دارد که بر صورت ظاهر آن عیبی نمیشود گرفت، و در همین احوال خود او در عمل و نظر و روح بویی از آن روش و منش نبرده است – آدابدانیاش، ↓
“The Revolution bequeathed to the French nobility its heritage, and now every whippersnapper of a Parisian may possess manners, methods of expression, and even thoughts that are above reproach in form, while all the time he himself may share in that form neither in initiative nor in intellect nor in soul — his manners, and the rest, having come to him through inheritance. Yes, taken by himself, the Frenchman is frequently a fool of fools and a villain of villains.”
— Alexis Ivanovitch, The Gambler (Fyodor Dostoevsky)
lol
هیچ مردمی برهوار از آزادیهایشان صرفنظر نمیکنند، و هرگز به آسانی قید بندگی را نمیپذیرند، تا هنگامی که دانش در میانشان فراگیر و فضیلت نزدشان محفوظ باشد.
اگر کیهان به تمامی عاری از معنا بود، ما هرگز به بیمعناییش پی نمیبردیم: چنانکه اگر هیچ نوری در جهان نبود، و درنتیجه هیچ موجودی چشم نداشت، ما هرگز به تاریکی جهان پی نمیبردیم. تاریکی در آن صورت بیمعنا بود.
This paragraph by C.S. Lewis, written in 1952, still hits hard:
“If the whole universe has no meaning, we should never have found out that it has no meaning: just as, if there were no light in the universe and therefore no creatures with eyes, we should never know it was dark. Dark would be without meaning.”
In general, the example of analytical philosophy has been a salutary force in post-war German philosophy for no other reason than that it demanded a higher level of explicitness.
-- Jürgen Habermas