İçimizdeki Şeytan kitabında ‘unuttum diyemem fakat üzerimde bir tesiri kalmamış’ diye bir cümle geçiyor. Tam olarak bu. Bir zamanlar fırtınalar koparan her şeyin şimdi sadece uzak bir gürültüden ibaret olması. İnsan geçiyor, yara kabuk bağlıyor, izi bile hafifliyor.
Siz amedspor'a kürdistanın takımı derseniz biz de o zaman bu takımın Türkiye Süper Liginde ne işi var deriz? Gösterdiğimiz tepkide ırkçı değil haklı oluruz.
otobüse biniyorlar kirlenmesin diye ayakta duruyorlar, camiye gidiyorlar halı kirlenmesin diye bir şey örtüp namaz kılıyorlar, afet oluyor sessiz sedasız en büyük yardımı yapıyorlar. ama hakları verilmiyor, direnişlerine sahip çıkılmıyor
Okullarda doğru düzgün spor yok; müzik yok, yabancı dil yok, resim yok, tiyatro yok. Eleştiri yok, edebiyat yok. Doğayla, tarihle, toplumla kurulan sahici bağlar yok. Yerine, leş gibi bir sınav düzeni, yalancı ilişki ağı ve eşitsizliğin rutin hali var.
kendini yetiştirme sancısı. yirmilerinin başıyla sonu aynı olmasın diye çırpınış. kendini kendine karşı kanıtlama sorumluluğu. ait olmadığın yerden kurtulma çabası. bitmeyen bir büyüme ağrısı.
hiç kimsenin ne ile mücadele ettiğini bilmiyoruz, boşluğa bakarken ne düşündüğünü, aynada ne gördüğünü, duanın kabul olacağına inandığı vakitlerde ne söylediğini, gece uykudan uyandıran derdini bilmiyoruz. yandığı ateşi görmüyoruz göremeyiz de