Bazen ansızın radyodan çalan “sil baştan” şarkısının beni delip geçtiği günü hatırlıyorum. O gün de böyle deli gibi yağmur vardı.
-söyle canım sevgiliiimm
hayat bize oyun oynuyor olabilir miii-
Kayıplar, ölümler..
Çocukluğumdan kalan hatıralarımın sanki elimden kayıp gitmesi gibi.
Ya sonraki daha çok canımı yakarsa düşüncesi ve sevdiklerimin gözlerindeki yaşlar.
Seni hep beyaz pamuk tenin, masmavi gözlerin ve harika kalbinle hatırlayacağım. 🪽
Bugün çatışma olduğu sırada, Kanyon ışıklarda bekliyordum.Önce bir kaç el silah sesi geldi, İstanbul’un göbeği olunca çatışma olabileceği ihtimalini vermemiştim.Karşıya geçtim yürümeye devam ettim.Silah sesleri ardı ardına kesilmedi.
Sivil polisler, trafik polisleri, yunuslar+
Hızla ve koşarak olay yerine doğru gittiler.
O anki şok ile hiç bir şey yapamadım. Sesler mahşer yeri gibiydi. Videoları izledim, plazada çalışanların film izlercesine olan rahatlıklarına ve aralarındaki konuşmalara daha da şok oldum.
Dünden notlar:
Sabahki yolculuk skorum 1s45dk.
Akşam 10’dan sonra, -İstanbul’da- toplu taşımada tedirgin olduğumu hissettim.
Bazen bunca yıl nasıl severek yaşadığımı düşünürken buluyorum kendimi. Şu an mesela köycüyüm, bu mentale beni ancak köy paklıyor. Tşk.
Aylardır gitmek istediğim bir yer vardı.
Rezervasyon ok, ben ok değil.
Oysa bu akşam “yok bir sitemim, hayatta her şey kısmet” diye şarabımla bağıra çağıra şarkı söyleyecektim. 😔
Olduramadım. @OzcanDeniz
Sanırım hayattaki en zor şeylerden biri veda etmek.
Giden ya da kalan olmak da aynı şeyi hissettiriyor.
Keşke tüm sevdiklerimiz daha yakınımızda olsalar.
İnsanlarımız otelde yanarak can veriyor, askerlerimiz mağarada boğularak can veriyor, işçilerimiz ormanda yanarak can veriyor, “yeni Türkiye” diye övündükleri bu.