Sağlık Bakanlığı bütçesinde beş başlık, tek gerçek: Sağlıkta emekçinin hakkı da yurttaşın yaşamı da korunmuyor.
Gaziantep'te darbedilip işten çıkarılan sağlık işçisi, Elazığ'da yolsuzluk yapan sağlık patronunun ceremesini çekmek zorunda bırakılan yüzlerce sağlık emekçisi, atama bekleyen 150 bini aşkın sağlık yönetimi mezunu, güvencesiz çalışan 13 bin ASM grup elemanı ve depremde hastanelerde yaşamını yitiren yurttaşlar, izin verilmeyen soruşturmalar.
Sağlıkta yaşanan bu tablonun sorumlusu da çözmekle yükümlü olanı da belli...
Hesap zamanı...
Milletvekilimiz Sevda Karaca, daha önce Meclis'e taşıdığı Medikal Hospital'daki eylemde işçilerle buluştu.
İşsizliğe mahkum edilen, maaşı ödenmeyen, tazminatı gasp edilen sağlık emekçilerinin hakları ödenene kadar yanlarındayız!
Bu yağma düzenine sessiz kalmayacağız!
#Elazığ
HABAŞ’TA YAŞANAN KATLİAMA İSYAN EDEN İŞÇİLERİN EYLEMİNİ
HER YERE YAYALIM!
Habaş işçilerini acısını yaşayamadan, arkadaşlarını toprağa vermeden işyerine çağıran patron bir de işçiler içerde iş güvenliği yetersizliklerini belgelemesin diye telefonları toplamaya çalışınca işçiler eyleme gecti.
Fabrika önünde yolu kapatan Habaş işçileri acı ve öfkesiyle birlikte taleplerini haykırıyor.
Habaş patronu köle sahibi gibi işçileri dilediği gibi
çalıştırma dilediği gibi öldürme hakkı olduğunu
sanıyor. Çünkü devletin diğer sermayederlarla
birlikte kendisinin olduğu kendi yanında olduğunu
biliyor..
Onun için 19 işçi kardeşimiz tabuta konulurken,
Habaş patronu Mehmet Rüştü Başaran sözde
tutuklandı ve savcılık tarafından ev hapsi diye
villasına gönderildi.
İşçi sınıfının köle olmadığını,
patronların köle
sahibi olmadığını göstermek her işçinin boynunun borcudur!
@Emepizmir@emepaliaga
Akın Gürlek, hamisinin azmettirmesiyle öyle suçlar işledi ki bugün Bakan değil, olsa olsa ‘sanık’ olur.
AYM kararlarına uymamak, siyasi davalar, şafak operasyonları, tahliye kapısında yeniden gözaltılar…
Bu kabarık sicil onu adalet saraylarından tek adamın sarayına taşıdı.
Şimdi Adalet Bakanı olarak karşımızda, faili meçhul cinayetleri araştırmakla övünüyor!
Peki Rabia Naz'ın, Gülistan Doku'nun, Rojin Kabaiş'in, Tahir Elçi'nin dosyalarına ne oldu? Soma'nın, Amasra'nın, İliç'in faillerine ne oldu? Bunca yıldır HABAŞ'ta işçilerin canına kast edilirken ne yaptınız? İşçileri katleden, sakat bırakan patronlar neden hesap vermiyor? Patronları aklamaktan başka ne yaptınız?
Bunları sorduk diye güçlerine gitti, saray ve sermaye kılıcına "bakan" demiyoruz diye alındılar.
Bugün halktan aldığımız vekaletle sanık Gürlek'i sorguluyoruz:
Medikal Hospital patronu aylardır işçilerin maaşlarını ödemedi, tazminatlarını gasp etti ve işçileri açlığa mahkûm etti. Partimiz, işçilerin hakları ödenene kadar yanlarında olacak; bu yağma düzenine sessiz kalmayacağız.
#ElazığMedikalHospital#ÜcretHaktırGaspEdilemez
11. Kongremizi, üyelerimizin, siyasi partilerin, sendikaların ve kitle örgütlerinin katılımıyla gerçekleştirdik. Fon vurgunu, emperyalist müdahale, savaş, süreçle bağlantılı Kürt sorunu ve birlikte mücadele konuları öne çıktı.
Katliamların karanlığına teslim olmadık, Saray rejimine de teslim olmayacağız!
10 Ekim Ankara Katliamı’nın üzerinden tam 11 yıl geçti. 10 Ekim 2015’te IŞİD’li canlı bombaların Ankara Garı önünde gerçekleştirdiği katliamda aralarında çok sayıda yoldaşımızın da bulunduğu 103 arkadaşımızı yitirdik; yüzlercesi aynı saldırıda yaralandı.
Ne AKP iktidarının tek başına iktidar olma çoğunluğunu kaybettiği seçimin ardından yaşanan katliam münferitti; ne de barış mitingi için ülkenin dört yanından Ankara’ya gelen on binlerce kişiyi hedef alan canlı bombalar dönemin Başbakanı Ahmet Davutoğlu’nun cihatçı çeteleri aklamak üzere sarfettiği gibi ‘birkaç öfkeli genç’ten ibaretti.
10 Ekim, dönemin emniyet ve istihbarat yetkililerinin gelen istihbarat bilgilerini sümenaltı etmesiyle; Suriye’den Ankara’ya adım adım izlenen canlı bombalara yol verilmesiyle gerçekleşti.
Katliam öncesi IŞİD’lilere yol verenler katliamın ardından yargılama sürecine sınırlar çizdi. Aileler ve dosya avukatları başta olmak üzere emek, barış ve demokrasi güçleri olarak 11 yıldır kararlılıkla sürdürdüğümüz adalet mücadelesi sürekli bariyerlerle karşılaştı. Gizlilik kararı, gizlenen deliller, adalet talebini haykıran ailelere dönük gözaltı ve müdahaleler bu bariyerlerin yalnızca birkaçı. Ancak hiçbiri adalet mücadelesindeki kararlılığı kıramadı. Mahkeme salonlarında her ne kazanıldıysa ailelerin, emek ve demokrasi güçlerinin kararlı mücadelesiyle kazanıldı. Bu mücadele dönemin siyasi yetkilileri de dahil tüm sorumlular hesap verene ve katliamın ardındaki karanlık aydınlatılana kadar devam edecek.
10 Ekim Ankara Katliamı yalnızca cumhuriyet döneminin en kanlı katliamlarından biri olarak değil; rejim değişikliğinin de dönüm noktalarından biri olarak eklendi siyasi tarihimize. Katliamdan birkaç ay önce “Verin 400 vekili, bu iş sulh içinde çözülsün” diyerek tehditler savuranların Haziran 2015 seçimlerinde iktidar çoğunluğunu yitirmesi katliamların başlangıç noktası oldu. 10 Ekim’den birkaç gün sonra katliama ilişkin bir televizyon programında dönemin Başbakanı Ahmet Davutoğlu’nun “Anket yaptırdık, oylarımızda yükseliş trendi var” açıklaması dönemin iktidarının katliamlardan nasıl beslendiğinin bir itirafıydı. Bu katliamlar AKP’ye yeniden bir iktidar kazandırmakla da kalmadı; faşist rejim inşasının ilk adımlarından biri olan 2017’deki anayasa değişikliğinin de kapısını araladı. Saray rejiminin katliam yargılamalarında karartmak istediği; katliamın kamu sorumluluğunun yanı sıra bu siyasal atmosferdir.
Temeli; Diyarbakır’da barış isteyen Kürt halkını, Suruç’ta özgürlük isteyen gençleri, Ankara’da emek, barış, demokrasi mitinginde buluşan on binlerce işçi ve emekçiyi hedef alan katliamlarla atılan bu sömürü ve baskı düzeninden halkların payına daha fazla baskı, emekçilerin payına daha fazla yoksulluk düşüyor.
11 yılda yaratılan bu düzen açlık sınırının altında asgari ücret, grev yasakları, sendikal hakların ayaklar altına alınması demektir. 11 yılda yaratılan düzen belediyelerde kayyım, seçmen iradesinin gasbı, sendikacılara, gazetecilere, sanatçılara dönük gözaltı ve tutuklama demektir. Bu düzen MESEM’lerde iş cinayetleri, sokak ortasında alenileşen kadın cinayetleri demektir. Bu düzen Kazdağlarından Akbelen’e, Varto’dan Murgul’a toprağın talanı demektir.
11 yıl önce katliamlarla yaratılan karanlığa teslim olmadık; 11 yılda adım adım inşa edilen Saray düzenine de teslim olmayacağız. Bu düzeni yıkacak olan bu düzenin ezdiği, sömürdüğü işçi ve emekçiler ile halk kesimlerinin ortak ve birleşik mücadelesidir.
103 yoldaşlarımızın mücadele bayrağı emek, barış, demokrasi ve adalet mücadelemizde dalgalanıyor ve dalgalanacak!
Seyit Aslan
Emek Partisi Genel Başkanı
Ji bo bîranîna Ahmet Telli
...
"...
Ku tu biçî wê kî av bide rihanan
çivîk wê xwe bipenêhin kûderê gava ku bibe êvar..."
Werger: Lal Laleş
https://t.co/vqIPeLtcvH
Hesaplaşma bitmedi, yarın bizimdir!
12 Eylül faşist cunta rejiminin ülkemiz siyasi hayatında yarattığı büyük tahribat halen aşılmış değil. Emekçi sınıfların ve devrimci gençliğin yükselen mücadelesinin, işçi sınıfının örgütlenmesinin önünü en şiddetli yöntemlerle kesmenin adıydı 12 Eylül askeri darbesi.
İdamlar, cezaevleri, işkenceler, sıkıyönetim, grev ve sendika yasakları, parti kapatmaları, işten atmalar ile adeta bütün bir ülkenin üzerinden geçmek anlamına geliyordu yaşananlar. Amaç belliydi; halkın hak arayışını vahşice sindirmek.
Hedef veciz şekilde patron sınıfından dillendirilmişti; "Artık biz güleceğiz." Kaynaksa "dış dünya”dandı. ABD'den gelen açıklama "Bizim çocuklar yaptı" şeklindeydi. Darbe bir NATO operasyonuydu. O günden bu yana sermaye iktidarının emekçi sınıflara dönük saldırı politikaları şiddetlenerek arttı. Aynı şekilde ABD emperyalizmine göbekten bağımlılık da. Bu bağımlılığın güncel son görünümü Ankara’da düzenlenen NATO Zirvesi ve sonuçları oldu.
Önceki gün Erdoğan ile görüşmeden çıkan tüccar diplomat Barrack, “Türkiye-ABD ilişkileri hiç bu kadar güçlü olmamıştı” diyerek hakkı teslim ediyordu. Erdoğan ve Cumhur İttifakı yönetimindeki Saray oligarşisi eliyle, Barrack-Trump ikilisinin arzu ettiği, Ortadoğu'da “Demokrasiye değil monarşiye ihtiyaç var” saptaması ülkemizde gayet isabetli şekilde hayat buluyordu.
2017 referandum hırsızlığından sonra 2018'de yürürlüğe giren, Cumhurbaşkanlığı hükümet sistemi adıyla dayatılan Saray rejimi devam ediyor. 12 Eylül’den bu yana gülenler, devlet teşviklerini, vahşi sömürü modellerini yeterli bulmadıklarından hep daha fazlasını istemekten çekinmediler. Geçen hafta sonu Cevdet Yılmaz - Mehmet Şimşek tarafından açıklanan OVP bildik bir sermaye sömürü programı olarak "yenilendi". Yine gerçekle bağdaşmayan enflasyon hedefleri, büyüme oranları, karşılığı olmayan vaatler… Elbette faturanın, emekçiden alıp patronlara taşıyan sistemin yükünün halka kesilmesinin ilanı. Halka "sabretmekten" patronlara daha fazlasını almak için mızıldanmaktan başka düşen pay yok.
Erdoğan yönetimindeki Saray rejimi 12 Eylül'ün "ekmeğini yemeye" devam ediyor. Halk direnişinin ve muhalefetinin örgütlü güçlerinin tasfiyesi üzerine gelen AKP ve Cumhur İttifakı dikensiz gül bahçesi peşinde. Devletin bütün zor aygıtlarını elinde tutarken ve muhalefet üzerinde kullanırken, siyasi ikbalini sağlama almak için yeni hamleler planlıyor.
Son örneği Üsküdar'da yaşanan, halkın seçim iradesine ve seçilmiş temsilcilerine türlü kolluk ve yargı oyunlarıyla doğrudan çöken Saray yönetimi gelecekte yapılacak genel seçimleri garantilemek için Anayasa, siyasi partiler ve seçim yasalarında değişiklik hazırlığı içinde. Faşist devlet örgütlenmesi yolunda ilerleyen siyasi iktidarın, bu halka saldırı rejimini yürütecek merkez partileri güçlendirecek, muhalefet partilerinin ittifak ve seçime katılma koşullarını güçleştirecek, siyaset yapmanın araçlarından partilerin kuruluşlarını kısıtlayacak, örgütlenmelerini zorlaştıracak düzenlemeler istediği daha çok konuşulur oldu. Anlaşılan 12 Eylül devamcıları, cuntanın çocukları saha temizliği yaparak hazırladıkları sessizlik ve örgütsüzlük ortamında başarı peşinde olacaklar.
Bu gerici saldırgan senaryolar tutacak mı, değişim isteyen emekçiler bir kez daha kaybedecek mi; bunu belirleyecek olan işçilerin ve emekçilerin, kadınların ve gençliğin direngenliği ve örgütlülük düzeyi olacak. 12 Eylül’ün cunta şeflerinin ilk saldırdığı işçi sınıfı ve onun yolundan yürüyen gençlik olmuştu. Darbe sabahı gözaltına alınan İTÜ gençliğinin önderlerinden Ekrem Ekşi gördüğü işkence sonucu 14 Ekim’de “Ben kazandım” diyerek can verdi. Aynı şekilde binlerce devrimci genç yurt sathında gözaltılarla işkenceden geçirildi, yüzlercesi hayattan kopartıldı. Cunta şefinin “Asmayalım da besleyelim mi?” diye tarihe kaydedilen sözlerinin muhatabı genç devrimci Erdal Eren “ibret olsun” diye asıldı ama faşizmin bu vahşeti darbenin boynunda bir lanet olarak asılı kaldı.
İşçi sınıfımız, emekçiler, kadınlar ve gençliğimiz çok iyi farkındadır ki, bu 12 Eylül devamcısı Saray rejimi ülke ve halk üzerinde bir yüktür. Kurtulup sırtımızdan atılmadıkça kimseye huzur; ekmek, barış, özgürlük yoktur.
Partimiz, ülkemiz emekçilerine, kent ve kırın yoksullarına, ağır çalışma ve yaşam koşullarında hayat kavgası veren işçi sınıfımıza, mücadelenin örgütleyicisi olacak bütün müttefik güçlere birleşme ve sesini yükseltme çağrısı yapmaktadır.
Her gün yeni bir saldırı dalgası ile uyanmamak, 12 Eylülcülerle hesaplaşmak, sermaye sınıfının faşizm yönelimini kırmak adına, şimdi birlik ve mücadele zamanıdır.
Levent Tüzel
Emek Partisi Genel Başkan Yardımcısı
Tam hak eşitliğinin yolu Kürt halkının taleplerinin karşılanmasından geçiyor!
https://t.co/ufDKIoVxhQ
Emek Partisi Bölge Örgütü olarak, Kürt halkının tam hak eşitliği mücadelesi ile işçi sınıfının sömürüye, yoksulluğa ve baskılara karşı mücadelesinin birbirinden ayrı düşünülemeyeceğini bir kez daha vurguluyoruz. İşçileri ve emekçileri, Türk ve Kürt ve her milliyetten emekçilerin ortak çıkarları temelinde birleşmeye, milliyetçi ve ayrımcı politikalara karşı mücadeleyi büyütmeye, eşit ve özgür bir ülke mücadelesini birlikte yükseltmeye çağırıyoruz.
MİLYONLAR BİZİZ: ÇALIŞIYORUZ AMA GEÇİNEMİYORUZ!
Sermayenin kârı için ucuz emek rejimine razı olmayacağız.
📌Ücretlere derhal ek zam!
https://t.co/n9X4OdzJ2N
Parti örgütümüz, Elazığ DEM Parti ve DEM Parti Diyarbakır milletvekili Ceylan Akça ile Maden İlçesindeki direnişteki işçileri ziyaret ettik. #Madenişçileri#Etigümüş#Elazığ
NATO’nun hatıra parası, Türkiye işçi ve emekçilerinin yoksulluk vesikasıdır.
Emperyalistlere 'hatıra' diye basılan 5 lira (10 cent), bu ülkenin emekçilerine reva görülen sömürünün tescilli vesikasıdır.
Genç öğretmen Irmak Ayşe Koparan'ın ölümünün ardından mobbingi konuşurken, Elazığ'da Gençlik ve Spor İl Müdürünün darp ve şiddetine maruz kaldığını, sonra kendisinin cezalandırıldığını söyleyen bir kadın kamu emekçisinin yaşadıklarına bakın!
Sevda Aktan, il müdürünün katıldığı bir etkinliğe gitmediği için darp edildiğini, hakarete uğradığını anlatıyor. Şikayetçi olunca açığa alınıyor. Hakkında soruşturmalar başlatılıyor. Sosyal medyada konuyla ilgili yaptığı paylaşımları gerekçe gösterilerek çocuğunun gözü önünde şafak baskınıyla gözaltına alınıyor. Telefonuna el konuluyor. Kademe ilerlemesinin durdurulması cezası veriliyor. Ve sonunda Elazığ'dan Siirt'e sürgün ediliyor!
Şiddet, mobbing, baskı, sürgün, cezasızlık karşısında susmayan bir kadının yaşadıklarını karşısında, daha geçen hafta Irmak öğretmenin ardından gözyaşı dökenler ne yapıyor peki?
Genel Başkan Yardımcımız Sedat Başkavak ve Bölge Örgütümüz, Varto’da köylülerin Amerikan menşeli İgnis Enerji şirketinin kurmak istediği JES projesine karşı sürdürdüğü nöbet eylemine destek ziyaretinde bulundu.
📌Bu mücadeleler, küçük küçük yerlerde enerji ve maden şirketlerinin yıkımına karşı her kazanımda, başka coğrafyalardaki köylülere, tarım alanlarını ve yaşam alanlarını koruma mücadelesi veren bütün halka örnek oluyor. Demek ki mücadele edince kazanabiliyoruz.
📌Ne zaman enerji şirketlerini buradan kovarsak, ne zaman çeşitli bahanelerle yapılan sondajları durdurursak o zaman hepimiz rahat edeceğiz. Bu mücadele hepimizin. Birleşerek ilerleteceğiz, birbirimizden güç alacağız.
📌Enerji ve maden şirketlerinin topraklarımızı bir işgale geldiğinin ve bunun bir göç ettirme politikası olduğunun farkındayız. O nedenle bu mücadele aynı zamanda bir gelecek mücadelesidir.
📌Eğer Varto’da gerçekten bir kazanım elde edilirse, bu durum ülkenin dört bir yanında ekoloji mücadelesi veren diğer tüm canlara ve ekoloji gruplarına büyük bir ilham olacaktır. Hiçbir yere gitmeyeceğiz ve mutlaka kazanacağız.