Az önce podcastte çok güzel bir söze denk geldim. Diyordu ki: Aslında seni arasa ömrü yetmez bulmaya; ama tesadüfen bulduğu için sıradan sanıyor. Anlam yüklediğimiz onlarca şeyin özetidir.
kendim için öyle ışıltılı ve neşeli bir sevgi diliyorum ki “o durgunluk da benim miydi” diye hem hayret edeyim hem de çabucak sahipleneyim olanı biteni. bahar gelmişken. bir düş.
yıllar önce biri bana hayatımın en iyi tavsiyesini vermişti: netlik, karmaşadan üstündür. kafandaki sorunun cevabı net değilse, o fikirden uzaklaşman en iyisidir
sükûnetle barışmak, kimseye haddinden fazla anlam yüklememek. hayatı yük değil, yol bilmek. taşmadan dolmanın dengesini kurmak. gönlün ‘olmaz’ dediğine başkası için ‘evet’ dememek. gerçek huzur budur.
siz sanıyosunuz ki sadece sizin zor zamanlarınız, içinden çıkamadığınız durumlarınız ya da meşguliyetleriniz var. ben artık sadece kendisi cebelleşiyormuş gibi davranan insan bahanelerinden baya sıkıldım. herkesin kendince derdi var, bir de bencilliğinizi eklemeyin.