بیانیه حمایتی ۱۳۳ تن از زندانیان سیاسی و کنشگران مدنی ایران پیرامون حضور شاهزاده رضا پهلوی در آلمان:
«بنام نامی ایران
به هیئتمدیره و مسئولان محترم بنیاد فریدریش ناومان برای آزادی
با احترام
ما امضاکنندگان این نامه از میان زندانیان سیاسی دربند در ایران از تصمیم بنیاد شما برای اهدای جایزهٔ آزادی ۲۰۲۶ به مردم ایران و سپردن دریافت آن به شاهزاده رضا پهلوی به نیابت و به امانت از طرف ملت ایران سپاسگزاریم. از اینکه مبارزهٔ مردم و رنج زندانیان سیاسی و جانباختگان راه آزادی را به یاد آوردهاید قدردانی میکنیم.
این نامه از پشت دیوارهای زندانهای ایران به شما و جامعهٔ جهانی میرسد. در میان ما کسانی هستند که سالهای طولانی از عمر خود را در بند گذراندهاند. شکنجه و فشار بر زندانیان و خانوادههایشان بهای مطالبهٔ آزادی در این کشور شده است. ما این رنج را به امید ایرانی آزاد تحمل کردهایم و میخواهیم صدایمان شنیده شود.
در خیزش ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴ مردم برای آزادی و پایان جمهوری اسلامی به خیابان آمدند و با سرکوب خونین روبهرو شدند. گزارشها و برآوردهای منتشرشده از دهها هزار کشته سخن میگویند. هزاران نفر نیز بازداشت شدند و خانوادههای بسیاری همچنان در سوگ عزیزانشان یا در انتظار خبری از آنان هستند.
پس از آن روزها سرکوب به خیابانها محدود نماند. اعدام معترضان و زندانیان سیاسی هفته به هفته ادامه یافته است. در بسیاری از این پروندهها حتی اتهام قتل مطرح نشده و احکام بر اعترافات زیر شکنجه و محاکمههای ناعادلانه استوار است. جان انسانهایی را میگیرند که خواهان معیشت و آزادی و حق انتخاب شیوهٔ زندگی خود بودند. کسی که با دست خالی برای حقوقش به خیابان آمده و دستش به خون کسی آلوده نیست نباید به پای چوبهٔ دار برده شود.
ما امضاکنندگان این نامه شاهزاده رضا پهلوی را نمایندهٔ سیاسی خود و صدای مطالباتمان در برابر جامعهٔ جهانی میدانیم. او صدای ماست. برای نمایندگی خود در مسیر آزادی ایران به ایشان اعتماد کردهایم و هیچ شخص دیگری را نمایندهٔ خود معرفی نکردهایم. از شاهزاده رضا پهلوی میخواهیم این پیام را در مراسم دریافت جایزه به گوش جهان برساند.
خواست ما پایان جمهوری اسلامی و برقراری حکومتی آزاد و مردمی با حفظ تمامیت ارضی و جدایی دین از سیاست و حکومت است.
ما از رهبری شاهزاده رضا پهلوی در گذار به چنین ایرانی حمایت میکنیم.
سرنوشت کشور باید با رأی آزاد مردم تعیین شود و حقوق همهٔ شهروندان محترم باشد.
هیچ راهحلی را که آزادی مردم و پایان حاکمیت دینی را نادیده بگیرد نخواهیم پذیرفت.
از دولتها و نهادهای بینالمللی میخواهیم صدای اعدامشدگان و خانوادههایشان و زندانیان در انتظار اعدام باشند. برای نجات جان این زندانیان و توقف احکام اعدام اقدام فوری کنید. نگذارید بیگناهانی که برای زندگی بهتر و آزادی اعتراض کردهاند اعدام شوند. برای آزادی بیقیدوشرط زندانیان سیاسی و پایان شکنجه فشار مؤثر وارد کنید. خواهان دسترسی ناظران مستقل به زندانها و روشنشدن سرنوشت بازداشتشدگان و ناپدیدشدگان باشید.
به سیاست مماشات و معامله با جمهوری اسلامی پایان دهید. زندگی و آزادی مردم ایران نباید موضوع مصالحه باشد. از حمایت سیاسی از این حکومت و معاملاتی که به تداوم آن و تقویت دستگاه سرکوب کمک میکنند دست بردارید. مسئولان کشتار و شکنجه باید پاسخگو باشند و جنایتهایشان نباید در هیچ توافقی فراموش شود.
داراییهای بلوکهشدهٔ ایران به مردم ایران تعلق دارد. از دولتهای دارندهٔ این منابع میخواهیم سازوکاری قانونی و شفاف فراهم کنند تا با هماهنگی شاهزاده رضا پهلوی و با نظارت مستقل و حسابرسی روشن برای حمایت از مبارزهٔ آزادیخواهانهٔ مردم و خانوادههای زندانیان و جانباختگان به کار گرفته شود. این منابع نباید دوباره در اختیار دستگاه سرکوب و شبکههای وابسته به حکومت قرار گیرد.
برای دسترسی مردم ایران به اینترنت آزاد کمک کنید. تأمین تجهیزات و هزینهٔ استارلینک و دیگر راههای امن ارتباطی را در برنامهٔ حمایت خود قرار دهید تا مردم بتوانند از یکدیگر باخبر شوند و برای فعالیتهای مدنی و اعتراضات خود هماهنگ شوند. نگذارید حکومت با قطع اینترنت سرکوب را پنهان و ارتباط مردم با جهان را خاموش کند.
از جامعهٔ جهانی میخواهیم از تلاشهای شاهزاده رضا پهلوی برای آزادی ایران حمایت کند و درخواستهای مردم را که به جهان منتقل میکند جدی بگیرد. حمایت شما باید به اقدام عملی برای نجات جان زندانیان و توانمندکردن مردم ایران تبدیل شود.
ما ایرانی میخواهیم که حکومتش در برابر مردم پاسخگو باشد و منابعش صرف زندگی آنان شود. میخواهیم با دانش و کار و فرهنگ خود به جهان کمک کنیم و با همسایگان و دیگر ملتها در صلح زندگی کنیم. آیندهٔ ایران باید از تروریسم و جنگافروزی و سرکوب رها شود.
از بنیاد فریدریش ناومان میخواهیم این پیام را به دولتها و افکار عمومی جهان برساند و از شاهزاده رضا پهلوی میخواهیم فریاد زندانیان دربند را در این مراسم بازگو کند.
صدای ما و خانوادههای دادخواه باشید. برای آنان که در انتظار اعدام هستند هر روز اهمیت دارد. مردم ایران را در این راه تنها نگذارید.
با احترام و امید به آزادی ایران
جمعی از زندانیان سیاسی دربند در ایران
مهرگان ۲۵۸۵ شاهنشاهی»
"The Islamic Republic does not represent Iran or the Iranian people."
That is right. This is the type of response the regime's so-called diplomats deserve.
Thank you, @HNeumannMEP for this principled stance. We hope politicians around the world will follow.
"I was pleased today to meet virtually with Coalition leaders Angus Taylor and Ted O’Brien and a number of Senators, for a constructive discussion about the situation in Iran, the aspirations of the Iranian people, and the future relationship between a free Iran and Australia.
I am grateful to Mr. Taylor, Mr .O’Brien and their Coalition colleagues for their engagement and for their support for the Iranian people and Australia’s vibrant Iranian community.
Our discussion focused on the horrific ongoing human rights abuses including the January massacres of over 40,000 protestors, the ongoing executions of young people, the importance of protecting Iranian-Australians from intimidation and foreign interference, and the role Australia can play in supporting the Iranian people’s ongoing fight for liberation and democracy.
We also discussed the opportunities that could come with a free and democratic Iran. Australia has world-leading expertise in mining, energy, agriculture, education and technology. A free and prosperous Iran could become an important economic and strategic partner for Australia. I briefed Coalition members on the Iran Prosperity Project and our work to prepare now for Iran’s economic recovery and reconstruction.
We agreed the freedom of the Iranian people should transcend party politics. I would therefore welcome the opportunity to meet Prime Minister Anthony Albanese, Foreign Minister Penny Wong and other members of the Australian Government, as well as continuing my dialogue with the Coalition.
I also look forward to visiting Australia in person, to meet political leaders from across the spectrum and, importantly, to meet members of the Iranian-Australian community.
Australia has an opportunity to stand with the Iranian people today while beginning to build a relationship with the free, democratic and prosperous Iran of tomorrow. I am thankful that the Coalition took the first steps to do that, today."
ترند جدید نسل زد ایران در تیکتاک، در روزهای گذشته، ویدیوهای همخوانی جوانان ایرانی با آهنگ «پهلوی» از حامد فرد در این پلتفرم فراگیر شده است.
این ترند، در میانه فضای سنگین پروپاگاندای جمهوری اسلامی، بازتابی از جایگاه و معنایی است که «پهلوی» برای نسل جوان ایران پیدا کرده است، نه صرفاً نام یک خاندان، بلکه نمادی از امید به ایرانی که میتواند دوباره برخیزد، آزاد شود و به سوی شکوفایی بازگردد.
من اولین فراخوان خود را امروز با شما در میان میگذارم و از شما دعوت میکنم که این پنجشنبه و جمعه، ۱۸ و ۱۹ دیماه، همزمان سر ساعت ۸ شب، همگی چه در خیابانها یا حتی از منازل خودتان شروع به سردادن شعار کنید. درنتیجه بازخورد این حرکت، من فراخوانهای بعدی را به شما اعلام خواهم کرد.
در حالی که جنگافروزان جمهوری اسلامی در تهران و پناهگاههای امن خود پنهان شدهاند، سربازان وظیفه و نیروهای جوان را در پادگانهایی بیدفاع رها کردهاند، بیآنکه حتی توان حفاظت از این نیروها را داشته باشند. این رژیم بار دیگر نشان داده است که میان جان فرزندان ایران و بقای خود، همواره بقای خود را انتخاب میکند.
جمهوری اسلامی این جنگ را بر ملت ایران تحمیل کرده است و مسئولیت جان همه قربانیان آن، از جمله سربازان در پادگان بمپور، بر عهده همین حکومت است. آرزوی همه ما، صلح، امنیت و آرامش برای تمامی ایرانیان است، اما تا زمانی که این رژیم بر سر کار باشد، نه امنیتی پایدار ممکن است و نه صلحی واقعی.
این رژیم تبهکار بیش از آنکه دلنگران امنیت مردم ایران باشد، نگران حفظ حزبالله لبنان و دیگر نیروهای نیابتی خود در منطقه است. برای این رژیم، بقای بازوهای تروریستیاش از امنیت و جان مردم اهواز، زاهدان، بندرعباس، بوشهر، چابهار و سراسر ایران مهمتر است.
خطاب من به سربازان، افسران و همه نیروهای میهندوست است. جان خود را برای بقای جمهوری اسلامی به خطر نیندازید. سوگند شما به ایران است، نه به رژیمی که در لحظه خطر، سرکردگانش میگریزند و شما را بیپناه رها میکنند.
من با خانوادههای داغدار سربازان وظیفه که در حملات اخیر به مراکز نظامی جمهوری اسلامی جان باختند، عمیقأ همدردی میکنم، و از خانوادههای همه سربازان وظیفه میخواهم تا آنجا که در توان دارند، اجازه ندهند فرزندانشان در این شرایط خطرناک به خدمت سربازی اعزام شوند. هیچ پدر و مادری نباید فرزند خود را به پادگانهایی بفرستد که امروز به جای محل خدمت، به میدان مرگ تبدیل شدهاند.
این جوانان، فرزندان این سرزمین هستند، نه سپر انسانی جمهوری اسلامی. آنها نباید بهای بقای حکومتی درمانده را با جان خود بپردازند.
همچنین از مردم شریف ایرانشهر و زاهدان که برای اهدای خون و یاری رساندن به سربازان مجروح پادگان بمپور شتافتند، صمیمانه سپاسگزارم. این همبستگی ملی یادآور این حقیقت است که مردم ایران، حتی در سختترین روزها، فرزندان خود را تنها نمیگذارند.
ایران به فرزندانش زنده نیاز دارد، برای ساختن آیندهای آزاد، آباد و سربلند
I welcome the UK Government’s move to designate the IRGC as a state threat to national security, involved in threats to life and intimidation. This is an important and welcome move by @keir_starmer and reflects the growing threat from the regime in Iran to UK citizens and interests. I hope the UK and other Western governments will go one step further and back the Iranian people’s fight for freedom. There can be no peace as long as this regime survives.
I am deeply saddened by the sudden passing of Senator Lindsey Graham, a steadfast friend of the Iranian people and a proud defender of freedom.
At moments when moral clarity was required, Senator Graham stood on the right side. When friends were seldom found, he stood alongside the people of Iran in their struggle against tyranny.
He used his voice to ensure that the voices of those fighting for justice were heard in the halls of power. His support for Iran’s Lion and Sun Revolution earned him the title “Uncle Lindsey” among Iranians. He will be remembered with profound gratitude and deep respect.
We extend our deepest condolences to Senator Graham’s family, loved ones, colleagues, and the people of South Carolina and the United States.
May he rest in peace and may others carry on the fight for freedom.
Six months ago, tonight, Tehran went dark. All of Iran went dark. And into that darkness, millions of Iranians walked out of their homes anyway.
January 8th and 9th were not just two nights of protest. They were the night Iran's silence broke. Millions came into the streets, into the squares, onto their rooftops — but the regime answered them with bullets. Tens of thousands of my compatriots were killed in those forty-eight hours. Tens of thousands more have been arrested, tortured, and sentenced to die since.
They came out, determined and brave. I think of them every day. On those two nights I lost countrymen I will never get to meet. I do not hear a statistic when I hear the number 40,000. I see a son who did not come home to his mother. A daughter who will not sit at her family's table again. I think of each of them the way I would think of my own child, my own brother, my own sister. I carry the weight of every one of those names. But the families of the fallen I meet with, week after week, hearten our nation's will to carry on. Their children did not die in vain. They died for freedom, and they died with pride.
History will remember what these men and women did; I will make sure of it. Like the resistance who stood against tyranny in occupied Europe, and like the revolutionaries who fought for liberty in America. But theirs was a particular bravery. They had no army, no air cover, nothing but the belief in what they stood for. They stood anyway. A united nation choosing to face the guns together rather than live one more day in fear. The men and women of the 8th and 9th of January will be remembered in Iran's history as the greatest generation that preferred to die free and standing than to live cowered on their knees.
To the international community, I ask this: do not let a negotiating table in Geneva or Islamabad erase what happened in the streets of Tehran, Mashhad, and Kermanshah. They died for freedom. And when they are free, the Strait of Hormuz will open. The nuclear threat will end. And we will have true peace.
I have told my compatriots: what you did on January 8th and 9th cannot be undone. Together, we will reclaim our country’s rightful place in the world, our national dignity, and honor the lives of our heroes. Now is the time to reassess, regroup, and rededicate ourselves to victory.
We honor the fallen by finishing what they started. A free Iran is no longer a matter of hope. It is a matter of fact.
And know that my brave compatriots are not just fighting for their own liberation but for the peace and stability of the world.
هممیهنان عزیز،
جمهوری اسلامی میکوشد صدای واقعی مردم ایران را در میان هیاهوی مراسم حکومتی برای یک جنایتکار بالفطره و یکی از منفورترین حاکمان تاریخ ایران پنهان کند. رژیمی فرسوده، پوسیده و رو به زوال، با نمایشهای ساختگی، تبلیغات دروغین و هزینههای هنگفتی که از جیب مردم ایران غارت میشود، تلاش دارد تصویری جعلی از مشروعیت برای خود بسازد.
اما حقیقت ایران جای دیگری ایستاده است؛ در کنار نام و یاد فرزندان دلاوری که با آگاهی، رشادت و فداکاری، در یکی از حساسترین لحظات تاریخ این سرزمین، جان خود را در راه آزادی ایران فدا کردند.
بیش از ۴۰ هزار جاویدنام دیماه، با آگاهی از خطرهای پیش رو، قدم در این مسیر گذاشتند. آنان میدانستند شاید دیگر هرگز به خانه بازنگردند، اما در لحظهای که ایران به آنان نیاز داشت، ایستادند. آنان بر خلاف مزدوران ضحاک، برای وعدههای ناچیز و منافع شخصی به میدان نیامده بودند. آنها، شکوهمند، برای بازپسگیری ایران و هویت ملیمان برخاستند. آنان که از جنس زندگی، باور و نور بودند، در برابر تاریکی ایستادند تا نام ایران زنده بماند؛ و نامشان برای همیشه در تاریخ سرزمین ما ماندگار شد. آنان نشان دادند که عشق به میهن، از ترس مرگ نیرومندتر است.
امروز شش ماه از آن روزها گذشته است، اما برای خانوادههای شریف جاویدنامان، زمان همچنان در همان شبهای دشوار متوقف مانده است؛ خانوادههایی که عزیز و گاه تنها نانآور خود را از دست دادهاند؛ پدران و مادرانی که هر صبح با جای خالی فرزندشان چشم میگشایند؛ همسران، خواهران و برادرانی که در کنار رنج سوگ، فشار تهدید و سرکوب را نیز تحمل میکنند.
این خانوادهها تنها صاحبان یک داغ نیستند؛ آنها نگهبان و امانتدار یاد و فداکاری دلیرترین فرزندان ایران هستند. مسئولیت همه ماست که اجازه ندهیم این بار سنگین را به تنهایی بر دوش بکشند. وظیفه ملی و میهنی ماست که بیش از پیش پشتیبانشان باشیم؛ به دیدارشان برویم، صدای آنان را بازتاب دهیم، یاد عزیزانشان را زنده نگه داریم و در حد توان خود، نگذاریم فشارهای روحی، تهدیدها و دشواریهای مالی، آنان را به سکوت و فراموشی وادار کند.
تاریخ بارها نشان داده است که هیچ قدرتی نمیتواند اراده ملتی متحد را که برای رهایی و ساختن آیندهای بهتر برخاسته است، برای همیشه خاموش کند. راهی که با فداکاری فرزندان جاویدنام ایران روشن شده است، ادامه خواهد یافت؛ تا روزی که ایران به آزادی، دولت ملی و آیندهای شایسته ملت بزرگ ما دست یابد.
پاینده ایران
ج.ا. با فحاشیهای ترامپ سقوط نمیکند. تضعیف هم نمیشود. اتفاقا خشم ترامپ را نشانهای بر ضعف آن میداند.
اگر ترامپ تصمیم گرفته باشد این بار کار را تمام کند، راه سادهای دارد.
باید تلفن را بردارد و با شاهزاده رضا پهلوی گفتگو کند تا بشنود که مردم ایران برای ساقط کردن این حکومت، به چه چیزی نیاز دارند.
As it signs a Memorandum of Understanding for “peace”, the Islamic Republic just executed two more protesters from January 8th and 9th.
This is the consequence of making a deal with this criminal regime. To do a deal with a regime that murdered more than 40,000 protestors in two days in January is morally wrong and strategically misguided.
Dealing with this regime will fail and we will all face the consequences. The regime’s 47-year war against the Iranian people continues. Just as it has never made peace with its own citizens, it will never truly make peace with the world.
The international community should back the people of Iran’s fight for freedom. Put them center in any negotiations and in their Iran policy. But let me be clear - with or without international support - this regime will fall. The people of Iran will liberate themselves from tyranny.
جمهوری اسلامی همزمان با امضای تفاهمنامه «صلح»، دو تن دیگر از معترضان ۱۸ و ۱۹ دی به نامهای جواد زمانی و ابوالفضل ساعدی را اعدام کرد.
این نتیجه معامله و سازش با یک رژیم جنایتکار است. توافق با رژیمی که تنها در دو روز، بیش از ۴۰ هزار معترض را به قتل رساند، نهتنها از نظر اخلاقی نادرست است، بلکه از منظر راهبردی نیز خطایی فاجعهبار خواهد بود.
تعامل با این رژیم محکوم به شکست است و همه ما بهای پیامدهای آن را خواهیم پرداخت. جنگ ۴۷ ساله جمهوری اسلامی علیه مردم ایران همچنان ادامه دارد. رژیمی که هرگز با شهروندان خود به صلح نرسیده، هرگز با جهان نیز به صلحی واقعی دست نخواهد یافت.
جامعه جهانی باید از مبارزه ملت ایران برای آزادی حمایت کند و آنها را در کانون هر مذاکره و محور هر سیاستی درباره ایران قرار دهد. اما روشن بگویم: با حمایت جهان یا بدون آن، این رژیم سقوط خواهد کرد،ٰ و مردم ایران خود را از چنگ استبداد آزاد خواهند کرد.