Ganesh Pitekar

Sub-Editor At Adharsh Gavakari (Formely Gavakari) /

Former Multimedia Producer @SakalMediaNews

[ANI @ANI]

#WATCH | Maval, Maharashtra: Shivaji Pawar, SP Pune Traffic says, "The connecting link on the Pune-Mumbai Expressway is currently completely closed due to a landslide. The old expressway route is shut due to waterlogging, and a landslide has occurred on the old highway as well. The entire route from Pune to Mumbai is currently blocked. The Mumbai-to-Pune lane remains operational with no issues, although traffic is moving slowly. We appeal to everyone to postpone their journey from Pune to Mumbai. The administration will provide full details once the road is cleared. You should only set out for Pune from Mumbai if it is an emergency; that lane is operational."

[मराठी अभ्यास केंद्र @AbhyasKendra]

मराठी अर्थकारण परिषद- सत्र तिसरे

मराठी संस्थांना मराठी समाजानेच भक्कम सहकार्य करावे : डॉ. दीपक पवार

मुंबई : मराठी माणसाच्या हितासाठी काम करणाऱ्या संस्थांसाठी मराठी माणसानेच हात मोकळे करून सहकार्य करायला हवे. तरच या संस्था वाढतील, टिकतील आणि मराठीकरण तसेच महाराष्ट्रधर्माचे काम पुढे सरकेल, असे आवाहन मराठी अभ्यास केंद्राचे अध्यक्ष डॉ. दीपक पवार यांनी केले. मराठी अभ्यास केंद्राने आयोजित केलेल्या ‘मराठी अर्थकारण परिषद (आपलं राज्य, आपली अर्थसत्ता)’ या कार्यक्रमाच्या समारोप सत्रात ते शनिवारी (२ मे) बोलत होते.

डॉ. पवार म्हणाले, लोकांच्या उपजीविकेचा प्रश्न सोडवता आला तर त्या अनुषंगाने समाजकारण चांगल्या प्रकारे करता येते. मराठी मुलांनी विविध क्षेत्रांत शिक्षण घ्यावे, त्यात करिअर करावे, चाकोरीबाहेर जाऊन शिक्षण घ्यावे, असे अनेकांना वाटते. मात्र, अनेकदा मराठी लोकांकडे या अभ्यासक्रमांची लाखो रुपयांची शुल्के भरण्याची क्षमता आहे की नाही, हेही तपासले पाहिजे. यासाठी मराठी अर्थकारण महत्त्वाचे आहे. म्हणूनच मराठी अभ्यास केंद्र ‘मराठी अर्थकारण परिषद (आपलं राज्य, आपली अर्थसत्ता)’ सारखे उपक्रम राबवत असते, असे त्यांनी स्पष्ट केले.

आज मराठी आणि महाराष्ट्र ताब्यात घेण्यासाठी अनेक लोक टपून बसले आहेत. त्यामध्ये गुजर आणि मारवाडी आघाडीवर आहेत. मात्र, इतर लोकही काही साधे नाहीत. अशा लोकांना राजकारण आणि प्रशासनात बसलेले भ्रष्ट लोक सहकार्य करत असतात. त्यांचा बंदोबस्त मराठी माणसाने करणे अत्यंत महत्त्वाचे आहे, असेही डॉ. पवार म्हणाले.

मराठी मुलांसाठी सुरू करण्यात आलेल्या स्पर्धा परीक्षा मार्गदर्शन संस्थांमध्येही गैरप्रकार होत असल्याचा आरोप त्यांनी केला. मराठी मुलांसाठी असलेला निधी अमराठी लोकांसाठी आणि त्यांच्या मुलांसाठी वापरला जात असल्याचे धक्कादायक प्रकार समोर आले आहेत. यावरही मराठी माणसालाच विचार करावा लागणार आहे, असे त्यांनी सांगितले.

ज्ञानकी संस्थेचे संस्थापक प्रदीप लोखंडे म्हणाले, मराठी माणसाला यशस्वी व्हायचे असेल तर काही महत्त्वाचे विचार लक्षात ठेवायला पाहिजेत. “मी उत्तरदायी आणि जबाबदार आहे, माझ्याकडे पाठपुरावा आणि संवादाचे कौशल्य आहे, माझ्याकडे सातत्य आणि संयम आहे, तसेच मागणी आणि पुरवठा यातील रिकामी जागा शोधण्याची क्षमता आहे,” असे गुण असतील तर उद्योग-व्यवसाय करण्यासाठी आपण सक्षम आहोत, असा आत्मविश्वास त्यांनी व्यक्त केला.

“तुमच्याकडे फक्त संकल्पना पाहिजे. तुम्हाला मोठी संधी आहे. केवळ आकाशच तुमची मर्यादा असू शकते,” असे सांगत जगभरातील आळशी लोकांचा फायदा घेता आला पाहिजे, असेही लोखंडे यांनी नमूद केले.

मुंबई व्यापारी असोसिएशनचे अध्यक्ष अनिल फोंडेकर म्हणाले, “मराठी माणसाला व्यवसाय करता येत नाही, ही समजूत चुकीची आहे. मराठी माणूस व्यवसाय करतो आणि तो यशस्वीपणे करतो. मात्र, मोठ्या आणि मोक्याच्या दर्शनी जागा गुजर, मारवाडी आणि परप्रांतीय लोकांनी व्यापल्या आहेत. त्यामुळे मराठी व्यावसायिक पुढे दिसत नाहीत.” हे चित्र बदलण्यासाठी मराठी माणसांनी एकत्र येणे गरजेचे असून स्वयंरोजगार आणि उद्योग-व्यवसाय उभारण्यासाठी मराठी तरुणांनी आणखी पुढे यावे, असे आवाहन त्यांनी केले.

या कार्यक्रमास डॉ. प्रकाश परब, आनंद भंडारे, संस्थेचे पदाधिकारी, कार्यकर्ते आणि नागरिक मोठ्या संख्येने उपस्थित होते.

#Marathi #Maharashtra #मराठी #महाराष्ट्र #नोकरी #व्यवसाय #मराठीनोकरी #मराठीव्यवसाय #Marathijobs #MarathiBusiness

[Dr. Deepak Pawar दीपक पवार @drdeepakpawar]

सोबतच्या बातम्या पाहा.
रिक्षा-टॅक्सीवाल्यांनी मराठी शिकावं नाहीतर परवाने रद्द होतील असं सरकारने नुसतं म्हटल्यावर पेटून उठलेले मराठी- अमराठी पुढारी यात दिसतील.
चारोळीकार,नाना पटोले यात आहेत.अबू आझमी नावाचा उत्तर भारतीय वहाबी मुसलमानांचा माफिया पुढारी आहे.शरद पवार गट अस्तित्वात आहे असं मान्य केलं तर त्यांचा प्रवक्ताही आहे.
बाप परवडला असं वाटावा असे तोतया समाजवादी शशांक रावही आहेत.
सरकारने हा निर्णय मागे घेतला नाही तर यांच्या युनियन आंदोलन करणार आहेत.
देशाची भाषिक,सांस्कृतिक विविधता जपण्यासाठी असा आग्रह धरणं योग्य नाही असं सर्वांना वाटतंय.
यात वेल्डिंगचा चष्मेवाला आणि त्याची मानहलवी पत्नी यांचा व्हीडिओ,तसेच धारावीकर भगिनींपैकी एकीचा नळावर भांडल्यासारख्या आवाजातला व्हीडिओ दिलेले नाहीत.ते ज्याने त्याने आपापल्या जबाबदारीवर पाहावेत.
एकात गायकवाड ताई मराठी पण पाहिजे,पण नकोही असलं कर्ता,कर्म,क्रियापद रानोमाळ हरवलेलं बोलताहेत.दुसऱ्यात वेल्डिंगचा चष्मेवाला प्रताप सरनाईकांना गांडुळे म्हणाला आहे.
चॅनलवाल्यांनी आधी ते सर्व लोकांना दाखवून झाल्यावर आता बीप बीप केलंय.
तर हे असं आहे.
हे असं का आहे?
महाराष्ट्रात आपण पोट भरायला येतो,आपले राज्यकर्ते आपल्याला रोजगार पुरवायला अक्षम आहेत याचं भान विसरून हिंदी ही राष्ट्रभाषा आहे असा गैरसमज पसरवणाऱ्या लोकांची या राज्यात एवढी संख्या वाढली आहे की या राज्याची भाषा शिकणं त्यांना अन्यायकारक वाटू लागलं आहे.
या पापाची सुरुवात कॉंग्रेसने केली.भाजपने त्याला शिखरावर नेले.
आम्ही महाराष्ट्रातून गेलो तर महाराष्ट्र बंद पडेल अशा धमक्या देण्यापर्यंत यांची हिंमत गेली आहे.
आताच स्थानिक पातळीवरही परप्रांतीय निवडून येऊ लागलेत.
हे कसं थांबेल?
त्यांनी मराठी शिकावं ही रास्त अपेक्षा आहे.
जे शिकणार नाहीत त्यांच्या त्या निर्णयाचं सरकारने स्वागत करून त्यांना त्यांचा कुटुंबकबिला,रिक्षा-टॅक्सी व इतर वाहनांसह सप्रेम नारळ दिला पाहिजे.
त्यांनी त्यांच्या भाषेच्या राज्यांत जाऊन आनंदाने जगावं,मराठीशी काही संबंध ठेवू नये.आपण त्यांना शुभेच्छा द्याव्यात.
त्यानंतर महाराष्ट्राचं जे काही बरं वाईट होईल ते मराठी लोक पाहून घेतील.
मराठी शिकण्याला विरोध करणाऱ्या संघटनांना सुद्धा महाराष्ट्रद्रोहाची भूमिका घेतल्याबद्दल त्यांच्या मान्यता काढून घेतल्या पाहिजे.
आपल्याकडच्या सामंजस्यवादी मंडळींना हे पटणार नाही,पण गायपट्टयातला देशांतर्गत वसाहतवाद हा चर्चेने आणि संवादाने सुटणारा प्रश्न राहिलेला नाही हे आपण लक्षात घेतले पाहिजे.
घटनेच्या कलम १९ चा दाखला उत्तरेतले लोक सतत देतात.घटनाकारांना जर अंदाज आला असता की एखाद्या राज्यातनं कोट्यवधी लोक जगण्यासाठी बाहेर पडतील आणि जिथे पोट भरण्याची सोय होते त्यांच्यावरच शिरजोरपणा करतील,तर त्यांनी या कलमाचा फेरविचार केला असता.
त्यांनी केला नसला तरी महाराष्ट्रहितासाठी आपण तो केला पाहिजे.
तातडीने केला पाहिजे.
रिक्षावाल्यांना मराठी सक्ती,अमराठी शाळांमध्ये मराठी शिक्षक या प्रश्नांना हे गुवाहाटी टोळी आणि पाशवी बहुमत यांच्यातल्या लढाईचाही पदर आहेच.
राजकारण टाळून भाषेचा विचार करता येत नाही.
आपण रोगाच्या लक्षणांवर बोलण्याऐवजी रोगाच्या कारणांवर काम करूया.
बेसुमार स्थलांतराचं काय करायचं आणि हिंदुत्वाला छेद देणारं मराठीकारण कसं उभं करायचं या प्रश्नांची उत्तरं आपल्याला द्यायची आहेत.
समोर दिसणाऱ्या या लढायांमध्ये महाराष्ट्रधर्मासाठीची फौज शोधणं ही आपली कसोटी आहे.
त्यासाठी सामूहिक ताकद पणाला लावूया.
जय मराठी ! जय महाराष्ट्र !

[Hemant Dhome । हेमंत ढोमे @hemantdhome21]

आपली शाळा, आपलं बालपण… 
सगळ्या आठवणी, पुन्हा जगूया…

चला शाळेत जाऊया!

‘शाळा मराठी’ गाणं आलय तुमच्या भेटीला!! 

‘क्रांतिज्योती विद्यालय मराठी माध्यम’
१ जानेवारी २०२६ पासून प्रवेश सुरू… 

#क्रांतिज्योती_विद्यालय #मराठीमाध्यम #मराठीशाळा #मराठी #आठवण_शाळेची #KJMM #KrantiJyotiVidyalayMarathiMadhyam #marathimediumschools

[Marathi Shala, Marathi Movie, New Movie, Folk Aakhyan, The Folk Aakhyan]

[Ganesh Pitekar @ganeshpitekar]

@manojkjhadu @JagdeepChhokar 🙏

[Paranjoy Guha Thakurta @paranjoygt]

Sankarshan Thakur (63)
A Reporter Who Wrote With a Poet’s Pen
By A.J. Philip

I first met Sankarshan Thakur in Patna in the mid-eighties. He was then a handsome, young and enthusiastic reporter with Sunday, a magazine sold for just one rupee a copy. Though it was cheap in price, I rated the weekly high. I admired its editor M.J. Akbar’s flair for reporting—his piece on the funeral of Lok Nayak Jayaprakash Narayan was one I must have read several times.

Akbar had an eye for spotting talent and nurturing it. He made many outstanding reporters and editors. One of them was undoubtedly Sankarshan Thakur. Journalism, after all, was in his blood like the red corpuscle. His father, Janardhan Thakur, was a formidable figure in the profession. Sankarshan inherited not just the instincts but also the literary verve of his father.

What drew me most to Sankarshan was his flair for writing. He was not the conventional reporter who filled his copy with dull phrases like “he said, he observed, he concluded.” He wrote instead with the heart of a storyteller and the brush of a painter. He could set a scene with the detail of a novelist: “As the sun set in the west and as the fisherman rowed his boat laden with only his net and no fish, Ramesh…”—that is the kind of opening line one might see in his reports.

He never disappointed me as a reader. His journalism had rhythm, cadence, colour. He made politics and conflict human, and human beings political, weaving narratives that were both sharp and lyrical.

Of course, I once locked horns with him. When his maiden book, The Making of Laloo and the Unmaking of Bihar, appeared, I picked up an early copy and wrote a review article. I praised the book but pointed out what I considered a lapse of taste. He had mentioned that Lalu Prasad Yadav scratched his groins. I asked, in my review, if a man felt like itching, what else could he do? To me it was unbecoming of a journalist to mock a leader’s mannerisms and pronunciation. He had every right to criticise policies, corruption, and governance, but not physical habits.

A few months later, I met Lalu Yadav in the company of my former colleague Nalin Verma. Lalu took me to a room in his wife and Chief Minister Rabri Devi’s official residence, stacked with books. “Don’t think I read any of them,” he said candidly. “These are books I receive. You can take any or all of them home.” Among them I noticed Thakur’s book. Lalu made some remarks about the author which are better kept in memory.

For years, I remained a regular reader of The Telegraph, where Sankarshan’s long features and dispatches stood out for their richness. One thing I noticed about him was his willingness—almost an impatience—to report from the scene of activity. As one of his editors remarked, “Within two hours, he would reach the scene by car or train or by air.”

He was holidaying in Goa when he heard about the “war” in Kargil. Without hesitation, he rushed there. His reports from the conflict zone were nuanced and riveting. Television reporters like Barkha Dutt became household names with their ground-zero coverage, but Sankarshan’s words captured the complexity of the war with a depth that only print could provide.

It was during the Kargil war that tragedy struck him personally. His father passed away while he was at the front. Twenty years later, he remembered the moment in a tweet that revealed the tenderness beneath his journalistic toughness:

“It has been 20 years, and we lost him while I was reporting the war over Kargil. Nothing fades, or it fades and colours up again and again, like shades on olden photographs. A tribute to the man who made me. He was also my father.”

Only a son with the soul of a writer could have composed such a tribute.

Providence made us colleagues when he joined the Indian Express as Associate Editor. On a few occasions, I requested him to write editorials, but he showed little interest. Perhaps because editorials carried no byline, and Sankarshan was a man who valued his signature on his work.

Yet he was generous in another way. He often wrote to the editor asking him to convey thanks to the sub-editors who improved his copy with subtle but effective editing. It was a rare acknowledgment in a profession where reporters often bristle at editorial changes.

Our relationship may have remained cool, but Sankarshan was known to be warm to his friends. He loved to host them with good food and conversation. Like some of my Maithil Brahmin friends, he was fond of cooking—especially mutton slow-cooked and served with litti, the baked wheat ball stuffed with roasted gram flour and dripping with ghee. His table, like his prose, had flavour and richness.

Journalism—and nothing but journalism—was his passion. He began humbly as a trainee at the Free Press Journal. From there, through Sunday, The Telegraph, and Indian Express, he rose steadily to the very top. He eventually became Editor of The Telegraph, a position that marked the zenith of a career built on curiosity, integrity, and craft.

But the summit was shadowed by illness. Cancer—described by author Siddhartha Mukherjee as “The Emperor of All Maladies”—crept into his life. Diagnosed with lung cancer, he was admitted to a prominent hospital in Gurugram. For a time, he responded well to treatment. Family and friends began to believe he might rally. But the disease was relentless. His health deteriorated, and he was finally put on a ventilator. It could not save him.

Sankarshan Thakur died this morning, leaving behind his wife, a daughter who is a conservationist with INTACH, and a son who graduated in law from Jindal University, besides a large circle of relatives, friends, colleagues, and admirers.

In his death, Indian journalism has lost one of its great practitioners. Sankarshan was not merely a reporter but a writer who turned reportage into literature. He humanised Bihar politics for a national audience, gave texture to war reporting, and kept alive the belief that journalism could be at once factual and lyrical.

For those of us who knew him in person or through his prose, his passing is an irreplaceable loss. Journalism in India has grown noisier, shallower and more transient. Sankarshan Thakur reminded us, by his example, that words can still be precise, humane, and enduring. I join his family, friends, and countless readers in mourning his death and celebrating his life.

[email protected]

[Kiran Bhaware @bhaware358]

https://t.co/KLP3W7bPLm

#justiceforDrRohanChaudhari

[Ganesh Pitekar @ganeshpitekar]

It's shameful act by jnu vc.

#jnu
#JusticeforDrRohanChaudhari

[Sanjay Raut @rautsanjay61]

महाराष्ट्राचा सुपुत्र, आंतरराष्ट्रीय राजकारणाचा गाढा अभ्यासक डॉ. रोहन चौधरी यांना जेएनयूच्या कुलगुरूंनी हुकूमशाही पद्धतीने निलंबित केले आहे. हा निर्णय विद्यापीठाच्या अधिनियम व कायद्याला धाब्यावर बसवून, वैयक्तिक आकसातून घेतलेला आहे. महाराष्ट्र आपल्या होतकरू प्राध्यापकावरचा हा अन्याय कधीही सहन करणार नाही. कुलगुरूंनी हा अन्यायकारक निर्णय तात्काळ मागे घ्यावा, अन्यथा महाराष्ट्राचा आवाज दिल्ली ऐकेल! #JusticeForDrRohanChaudhary
@PMOIndia
@AmitShah
@Dev_Fadnavis
@RSSorg
@AUThackeray
@RajThackeray

[Ganesh Pitekar @ganeshpitekar]

@caricatured Happy Birthday Sir 🎂

[मराठी अभ्यास केंद्र @AbhyasKendra]

मोठी पोस्ट आहे. ठरवून मारलेल्या मराठी शाळांबद्दल आहे.

जमल्यास वाचा.

मुंबईतल्या मराठी शाळा संपवायच्या आणि त्या मोक्याच्या जागा इंग्रजी शाळा, टोलेजंग इमारती यांच्यासाठी वापरायच्या असं ठरलेलं दिसतंय.

गिरण्या ज्याप्रमाणे आजारी पाडल्या गेल्या आणि मग तिथला कामगार देशोधडीला लावून त्या जागेचं अमराठी लोकांसाठी लँड पार्सल बनवलं गेलं त्याचं पुढचं पाऊल मराठी शाळांची कबर खोदणं हे आहे.

आजच्या या बातम्या बघा.

माहीमची धडधाकट शाळा अचानक इतकी विकलांग झाली आहे की मुलं, शिक्षक यांना शाळेतून हुसकावून दूर पाठवलं गेलंय. त्याबद्दल महापालिका आयुक्तांना मेसेज पाठवला होता. गगराणी साहेबांनी त्यांच्या अधीनस्थ कार्यालयाकडून आलेलं पुढील उत्तर पाठवलं आहे -

Respected Sir,

The school referred-to in the Lokmat newspaper is New Mahim Municipal School at Mahim, whose details are as below:

1) Age of building - More than 40 years.

2) No of floors - G + 3.

3) Last repaired in 2017.

4) M/s.Pentacle was appointed as PMC for proposed repair work last year i.e.2024.

5) For preparation of estimate, PMC has carried out structural audit of the building, wherein the building is categorized as 'C1'. Means dilapidated and dangerous.

6) Hence, the building is being taken up for reconstruction now in co-ordination with Education department, being our parent department. Submitted.

(मुंबई महानगरपालिकेच्या कर्मचाऱ्यांना हे पण मराठीत लिहावंसं वाटत नाही किंवा लिहिता येत नाही हे फक्त नोंदवून ठेवूया.)

या शाळेजवळची दुसरी शाळा गेली चार वर्षे पुनर्विकसित होतेच आहे. याबाबतीत गिरीश राऊत, प्रणाली राऊत हे दोघे मरेस्तोवर काम करताहेत.

आमची कार्यकर्ती बालुशा माने हिने या शाळेत जाऊन चित्रीकरण केलं. महापालिका अधिकारी स्नेहल डुंबरे यांच्या धाकाने तोंड न उघडणारे शिक्षक कॅमेरा समोर नसताना मात्र मला आणि चिन्मयी सुमीत यांना तुम्ही लाखात काम करताय असं सांगत होते.

उभा देशच नेभळट झाला असताना फक्त शिक्षकांना दोष देऊन कसं चालेल?

आज या शाळेबाहेर लावलेला फलक सोबत दिला आहे.

ठाकरेंच्या शिवसेनेचे महेश सावंत तिथले आमदार आहेत. ते आठवडाभरापूर्वी माजी विद्यार्थी, नागरिक यांच्या सभेला आले होते. ते काही करतील अशी अपेक्षा आहे.

भांडूप, घाटकोपर इथल्याही शाळा बंद होताहेत, झाल्यात. मुंबई पब्लिक स्कूलच्या अविचारी आणि आत्मघातकी प्रयोगाने मराठी शाळांचं मरण आणखी जवळ आणलं आहे.

ठाण्याच्या सरस्वती मराठी शाळेच्या माजी विद्यार्थ्यांनी शाळेला आर्थिक मदत केली ती इंग्रजी माध्यमाची शाळा काढायला, हे यांचं मराठी शाळा, मराठी भाषा आणि महाराष्ट्रावरचं प्रेम ! मराठी शाळेच्या पालकांनी विचारलेले प्रश्न एका बातमीत आहेत, बघून घ्या -

गरीबांची मुलं, पालक इंग्रजी शिक्षणातनं निर्माण झालेल्या विषमतेपायी आत्महत्या किंवा खून करायला लागतील तेव्हा तरी सरकार, प्रशासन, लोकप्रतिनिधी, अभिजन यांना या प्रश्नाचं गांभीर्य कळेल का?

- डॉ. दीपक पवार

#मराठीशाळा

[Ganesh Pitekar @ganeshpitekar]

@puru_ag Happy Birthday Madam !

[Purva Chitnis @ChitnisPurva]

दारिद्र्याच्या उन्हात शिजला
निढळाच्या घामाने भिजला

देश गौरवासाठी झिजला
दिल्लीचे ही तख्त राखितो
महाराष्ट्र माझा ...

जय जय महाराष्ट्र माझा
गर्जा महाराष्ट्र माझा ||

[Purva Chitnis @ChitnisPurva]

प्रचार संपला! ही सगळ्यात उलथापालथीची 5 वर्षे सुद्धा संपली.. कोवीड काळ ते पक्ष फुटी ते बिघडलेली कायदा सुव्यवस्था, सर्व काही पाहिले! हॉस्पिटल मधले नवजात बालकांचे मृत्यू या वरुन आपल्या राज्यातली ढासळलेली हॉस्पिटल पाहिले, स्पर्धा परीक्षेतील घोळ सुद्धा, शेतकरी आत्महत्या आहेतच...(1/4)

[Sudhir Suryawanshi @ss_suryawanshi]

Maharashtra—
Farmers are selling their soyabean at low rates below than MSP but same farmers as a consumer is buying the soyabean oil at high rate. Cotton farmers selling cotton below than MSP but same farmers forced to buy his animals feed at high cost. Difference is clear.

[suhas palshikar @PalshikarSuhas]

अपेक्षेप्रमाणे महाराष्ट्राच्या राजकारणात अनाकलनीय घडामोडी सर्वत्र होताहेत - इतक्या अनाकलनीय की त्यामुळे समजायला सोपे जाते : होता होईतो द्विध्रुवीय स्पर्धा होऊ द्यायची नाही हे सूत्र पकडले की अनेक घडामोडींची संगती लागते !

[ChiefElectoralOffice @CEO_Maharashtra]

महाराष्ट्र राज्य विधानसभा निवडणूक २०२४ वेळापत्रक जाहीर

बुधवार, दि. २० नोव्हेंबर, २०२४ रोजी राज्यातील २८८ मतदारसंघात होणार मतदान

[Ganesh Pitekar @ganeshpitekar]

अखेर चर्चांना पूर्ण विराम ! महाराष्ट्र विधानसभा निवडणुका होणार एकाच टप्प्यात

* मतदान : 20 नोव्हेंबर
* मतमोजणी : 23 नोव्हेंबर

#Maharashtra #MaharashtraElection2024 #MaharashtraElection #Marathi #महाराष्ट्रविधानसभानिवडणूक

[Girish Kuber @girishkuber]

https://t.co/dqtvdAOJIw

[Swanand Kirkire @swanandkirkire]

आता कुणीतरी X वर देऊळ चित्रपटातील माझं हे गाणं आठवलं, म्हणून मी ते Spotify वर ऐकायला गेलो, तर बघितलं की तिथे माझं नावच नाही. हे संपूर्ण गाणं मीच लिहिलंय आणि गायलेलं आहे, मंगेश डहाकेंनी कंपोज केलेलं आहे, पण क्रेडिट उत्तरा केळकर नावाच्या गायिकेला दिलं गेलंय. आता Spotify म्हणेल की हे आमचं काम नाही, हे ज्याने मेटा डेटा भरला त्याने पाहायला हवं होतं. अरे भाऊ, तुम्ही इतका मोठा प्लॅटफॉर्म आहात, तुमच्याकडे काहीतरी पद्धत असायला हवी चुकीचं दुरुस्त करण्याची. ही इतिहास लिहिली जात आहे. आजपासून ५० वर्षांनी कुणी हे गाणं ऐकेल आणि त्याबद्दल लिहील, तर तो समजेल की ही आवाज उत्तर केळकर यांचाआहे. हे मी पाहिलं म्हणून ,पण अशा न जाणे किती गाण्यांना चुकीचे क्रेडिट देऊन @spotifyindia वर ठेवलेलं आहे. मला माहिती आहे, कुणी काही करणार नाही. पण मी तरी गायचं थांबणार नाही. #CreditDedoYaar
https://t.co/5ezfQbBTcy