يا حواء
إختاري رجُلاً .. لا ينسحب حينما يراكِ حزينة وَ ��تحمل غضبكِ حتى ولو كنت عنيدة
إختاري رجُلاً .. يغار عليكِ بعقل وَ يمضي في بحر حُبك بجنون رجُلا أنيق المشاعر ، شريف الأخلاق ، للرجولة في دياره عنوان إختاري عاشقاً لكِ أنتِ كما أنتِ .. يرى فيك كل نساء الأرض رجُلاً من النور وَ الإيمان .. يؤمن أن لا إمرأة سواكِ ستكون إمرأته شرعاً وَ قانوناً وَ عشقاً.
Yolda sana uğrayanla, seni görmek için yola çıkan bir olur mu?
Boş kalınca seninle oyalananla, senin için vakit ayıran bir olur mu?
Ben böyleyim işine gelirse diyenle, birlikte çözebiliriz diyen bir olur mu?
Seninle güç savaşına girenle, sana kendi değerini hatırlatan bir olur mu?
Başkasında hastalanıp sende iyileşenle, seninle iyileşen, seni de iyileştiren
bir olur mu?
umuyorum ki hayalini kurduğumuz gelecekte, bütün güzellikler çoktan yerini almış, zamanı geldiğinde perdelerini aralamak için dakikalarını sayarak bizi bekliyordur.
Sevginin en büyük göstergesi, kıyamamaktır. Birine kıyamamak; o yorulmasın diye yükünü sırtlanmak, uykusu kaçmasın diye nefesini tutmak ve o üzülmesin diye kendi öfkeni yutmaktır. Aslında bu, sevdiğin kişiyi herkesten, hatta bazen kendi hırslarından bile koruma isteğidir. Birinin gözündeki bir damla yaşın, senin bütün haklılığından daha ağır basmasıdır.
Birinin de sana kıyamadığını görmek ise insanın sığınabileceği en güvenli limandır. Sen kendine bakmayı unuttuğunda onun seni düşünmesi, canın yanmasın diye çırpınması ve en zayıf anında bile sana ��efkatle sarılmasıdır. Birinin sakın incinme der gibi bakması, hayatın tüm sertliğini unutturur. Bu karşılıklı merhamet hali, sevgiyi sadece bir his olmaktan çıkarıp bir yuvaya dönüştürür. Çünkü insan, ancak kendisine kıyamayan birinin yanında gerçekten huzur bulur.
Güzel bir söz okudum: “Hâlden anlayan seni bulmadıkça, bulduğun her şey seni halsiz bırakır” diye…
Gerçekten de öyle. İnsan yanlış yerde ne kadar uğraşırsa uğraşsın, içten içe tükenir. Anlaşılmadığın yerde anlattıkça yorulursun, değer görmediğin yerde verdikçe eksilirsin.
Çünkü mesele ne kadar verdiğin değil, kime verdiğindir. Yanlış insanlar seni yorar, doğru insan ise seni hafifletir.
Ve bir noktadan sonra anlarsın: Sorun sende değilmiş, sadece yanlış yerdeymişsin.
Benim için birini sevmek, ona rastlamanın değerini bilmektir. Çünkü insan kısacık hayatında yüzlercesine rastlayamaz, rastlamamalı da. Birinden diğerine koşmamalı. Birine rastlamış olmanın değerini bilmeli. Benim için sevgi bu demek; ona rastlamış olmaya dair şükran duygusu.
İyi bir ilişkinin birçok göstergesi vardır belki ama en kıymetlisi şudur: Bir tartışmanın ya da kavganın her şeyi bitirmeyeceğini bilmek. Evlilikte de böyledir, sevgililikte de, dostlukta da… Tartışabilecek kadar güvende hissettiğin yer gerçekten evindir. Çünkü insan en çok, konuşmaktan korkmadığı yerde kendisi olabilir.
İnsan içinde biriktirdikleriyle yoruluyor aslında hiç dikkat ettiniz mi? “Şimdi bunu söylersem yanlış mı anlaşılır?”, “Üzerine alınır mı?”, “Ya büyürse?” diye diye susmak, zamanla insanın içini daraltır. Oysa yanında rahatça itiraz edebildiğin, kırıldığını açıkça söyleyebildiğin biri varsa, bağınız zaten sağlamdır. Bazen sesler yükselir, bazen can sıkılır, hatta kısa bir sessizlik olur. Ama kimse sevgisini geri çekerek ceza vermez. Kimse gitmekle tehdit etmez. Çünkü ikiniz de bilirsiniz; mesele o anki tartışma değil, birlikte kalma niyetidir.
Gerçek yakınlık biraz da şudur: Aynı fikirde olmasan bile aynı tarafta kalabilmek. Haklı çıkmaya çalışmak yerine anlamayı seçmek. “Burada seni duyamadım” diyebilmek. Gururu bir kenara bırakıp ilişkiyi öne koyabilmek. Çünkü ilişki, kazanma yarışı değildir; kaybetmemeyi öğrenme halidir. Güvende olduğun yerde rol yapmazsın. Güçlü görünmeye çalışmazsın. Kırıldığını söylersin, üzgün olduğunu saklamazsın. Karşındaki de bunu sana karşı kullanmaz.
Sonunda dönüp baktığında şunu anlarsın: Ev dediğin dört duvar değil. Ev, tartışsan da kalabildiğin yerdir. Hata yaptığında kapının yüzüne kapanmadığı, yanlış anlaşıldığında kendini anlatma şansı bulduğun yerdir. İnsan böyle bir yerde büyür. Konuşarak, anlayarak, bazen zorlanarak ama vazgeçmeyerek… Ve en önemlisi, her şeye rağmen birbirini bırakmamayı seçerek.
@fatih_kartalci2 Bir kadının hakiki mehri, kendisine nikah öncesi verilen altın ya da eşyada değil; evlilikten sonra bulduğu sevgi, merhamet ve huzurdadır.
"Seni hiç aldatmadım, düşüncede bile..." böyle demişti Dostoyevski.
Hakiki sadakat bu. Seçeneksizlikten değil. Ayartılma korkusundan kaçmak değil. Günah işleme korkusu yüzünden bile değil. İçsel ve seçilmiş bir yönelimle "birine ait olma hazzı..." Her koşulda, yaşamda ve ömürde.
Postmodern zamanlarda aşksızlık üzerine bir yazı:
https://t.co/6tmWpvJq6l
Sen yeter ki yola çık. İyi fikir, temiz niyet ve kararlılık doğru insanları kendine çeker. Bazısı kazanç için değil, sadece iyi bir şeyin içinde olmak için yanında olur. Yol netse, destek kendiliğinden gelir.