jinjinnx

Made in 2001 🫧

[𝓴 @ifuliedownhere]

The art of...

[Pat @heypathere]

มีครั้งหนึ่ง คืนนั้นนอนอ่านหนังสืออยู่ แฟนเก่านอ��อยู่ข้างๆกัน แล้วจู่ๆฮีก็สะดุ้งตื่นแบบลืมตาโพลง เราก็ตกใจถามว่าเป็นอะไร ฮีก็มาจับๆตัวเรา แล้วลุกไปเอาสร้อยพระมาใส่ แล้วมาเล่าว่าเมื่อกี๊���ันว่าเราไปจูบฮี แต่ฮีรู้สึกได้ว่านี่ไม่ใช่เรา เลยผลักออก แล้วกลายเป็นผู้หญิงผมยาวไม่มีหน้า😨

[Only Tulips @tutututututulip]

My type

[𝘪𝘩𝘢𝘵𝘦𝘪𝘯𝘴𝘰𝘮𝘯𝘪𝘢🥀 @eeyyeez]

หาบ้านแบบไหนวะ ทักไปเพราะสงสารน้องหรอกนะ

[✿ PUPE @Happy__p4742]

จริงมาก ต่อให้ใจดีขนาดไหน แต่ถ้าฝ่ายตรงข้ามไม่เคยพยายาม keep conversation กลับมาบ้าง มันก็เหนื่อยใจนะ สุดท้ายก็ต้องตัดเพื่อปกป้องพลังงานตัวเอง 🫧🌟

[jinjinnx @jinjinnx]

พึ่งมีเน้ดเมื่อคืน ตอนนี้อยากมีอีกและ😪

[` @callmebebbb]

จริงๆเป็นคนคลั่งรักแล้วก็อ้อนมาก แต่ชอบไปรักผิดคนแล้วรู้สึก creepy ตัวเองทีหลังจากคิดได้ ทีนี้กลายเป็นคนไม่กล้าแสดงความรู้สึกก่อนเลย แล้วกว่าจะรู้สึกปลอดภัยแต่ละทีคือไม่มีใครรอละ เขาหนีกันหมด

[é @Fxzzrihm]

จูบตอนเย็ดนัวชิบหาย กูตายได้เลยอะ

[qt pie , @532am_]

คิดเหมือนกัน พอเริ่มรู้สึกมาก ๆ แล้วรำคาญตัวเองที่ต้องคอยไปคิดมากกับทุกการกระทำและคำพูดของเขา เขาหายไปก็เริ่มกระวนกระวายแล้ว ทั้ง ๆ ที่ตอนที่ยังไม่ได้ชอบเขามากขนาดนั้นมันไม่ได้เป็นแบบนี้อะ ช���้นเลยไม่ค่อยชอบตัวเองเวลารักใครสักคนมาก ๆ เพราะรู้สึกว่าตัวเองประสาทแดก

[𝐒𝐭𝐚𝐫𝐥𝐢𝐠𝐡𝐭.･☆ ⋆ @starlightnzz]

สมควรแล้วจ้า แต่ไม่ต้องติดคุกทิพย์เนาะ

[jinjinnx @jinjinnx]

อยากมีเน้ด 🫠

[Melly @mymayfairladies]

เพื่อนเยอรมันค่ะ นางบอกให้ไปทำ activity ชิวๆ ดูวิวภูเขา สรุปนางจัดใส่ crampons hiking ภูเขาหิมะฉ่ำเป็นวันกลับมาเหนื่อยมากก ชิวเรากับชิวเค้าคงไม่เหมือนกัน 🥹 พอกลับมาถึงบ้านนางเราถามว่ากระต่ายที่เอามาให้กอดบ่อยๆ หายไปไหน นางบอกจับไปทำเป็น dinner แล้ว Shock x 2

[nonibond.ink | ETHGas ⛽ (❖,❖) 🍚 ⛓ 🌶️,(✸,✸)🌶 @nonibond]

เคยไปฝึกงานบริษัทผลิตรา��การทีวีชื่อดังเจ้าใหญ่ โชคดีมากที่เจอพี่ที่คุยถูกคอ และเขาให้โอกาสเราทำทุกอย่าง ทำให้รายการช่องหลายสี ในช่วงสกู๊ปสั้น มีฝีมือเรามากมาย ตั้งแต่การเขียนบทมากกว่า 10ตอน คิดชื่อรายการใหม่ จัดพร๊อพ จนได้มาคุมกำกับเอง และคุมตัดต่อจนกระทั่ง On Air .... รุ้สึกตัวเองโคตรโชคดีที่มีโอกาส

กระทั่งวันจบการฝึกงาน พี่ผู้หญิงโปรดิวเซอร์ใหญ่ของแผนกนั้น เรียกคุยเป็นการส่วนตัว .... แทบเก็บอาการไม่อยู่ "เข้าตาอ่ะดิ๊ นศ ที่ทำได้ขนาดนี้มีที่ไหน" เสียงในหัวตอนนั้นมั่นมาก 55

แต่บรรยากาศมันแปลกๆ เงียบๆ วังเวงยังกะป่าช้า
"จบฝึกงานแล้ว เราเป็นงัยมั้ง"
"ดีครับพี่ เปิดโลกมาก ได้ทำอะไรที่ไม่เคยทำ"
"ไหนอะไรบ้าง เล่าให้พี่ฟังซิ"
"ผมทำครบหมดเลย รวมถึงเขียนบทรายการใหม่ด้วย"
"นั่นเราเขียนเหรอ? ถึงว่างานเสร็จเร็วกว่าไอ้ A ทำอีก (A ชื่อสมมุตพี่ครีเอทีฟท่านนึง)
ชมกันขนาดนี้ แต่ตากูยิ้มแทนปากแล้วเนี้ยะ
"แต่..เรารู้มั้ยว่า สิ่งที่เราทำมันเกินขอบเขต นศ ฝึกงาน และผู้ใหญ่ไม่รู้ ถ้ารู้นี่เป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ บริษัทไม่สามารถเอาธุรกิจมาฝากกับ นศ ฝึกงานได้นะ ถ้า��ิดพลาดขึ้นมา เรารับผิดชอบไหวเหรอ!!"

เชี้ย!! หักมุมเฉย
"แต่พี่ A เค้าปล่อยฟรีผมเลยนะ เค้าบอกเมิงมือถึง"
"ฟังนะ นศ ฝึกงาน คือให้มาฝึกงาน หยิบจับโน่นนี่นั่น หรือช่วยแบ่งเบางานเล็กน้อยๆ จากพี่ๆ AE ไม่ได้ให้มาทำงาน เข้าใจมั้ย"
"เอ่อ....ครับ แต่งานก็ออกมาดีไม่ใช่เหรอครับ"
"แล้วถ้ามันผิดพลาดอะไรขึ้นมา เธอรับผิดชอบได้มั้ย มูลค่ากี่แสนกี่ล้านต่อตอน เธอรู้มั้ย"
"พี่อ่ะ ยัง��งก็เซ็นให้ผ่านอยู่แล้ว แต่ก็คงต้องคุยกับทุกสถาบัน ว่าแบบนี้ พี่ไม่เอา พี่ไม่เอาชีวิตคนทั้งแผนกมาเสี่ยงกับ นศ ฝึกงานนะ เข้าใจพี่ด้วย"
"ครับ" สายตากูจ้องเขม็งนิ่งเป็นนาที ก่อนลุกไป ในหัวเต็มไปด้วยคำอวยพรก่อนจากที่พูดไม่ได้ เ_ี้ย, _วย

ก็ว่า ทำไมรายการมันวนอยู่ในอ่าง ไม่เคยพัฒนารูปแบบอะไร���ลย เพราะแบบนี้เอง

แต่แม้การสนทนาในวันนั้น มันจะสร้างแผลให้ผมขนาดไหนก็ตาม ผมก็ไม่มีวันลืมประสบการณ์ที่ดี ที่ได้รับจากที่นี่

จนเมื่อหลายปีก่อน เห็นข่าวบริษัทประกาศปิดตัว เพราะเจ๊ง....เสียงในหัวผมมันพูดเบาๆ ว่า "สมน้ำหน้า"