Khun.

[Khun. @khun_misa]

@PIPI_2706 เกมส์อะไรหรอคะ

[ch. @chyoumayknow]

เห็นแล้วนึกถึงคลิปคุณนัท Peanut Butter ตอน Boring Routine ฝึกทำกิจวัตรที่น่าเบื่อ เพื่อช่วยเพิ่มโฟกัส ฝึกสมาธิ ชอบคอนเซ็ปเลยให้ เไ เจ็นตัวอย่างมา เดี๋ยวจะลอง 555555

- ตื่นนอนแล้วไม่จับโทรศัพท์เลย จนกว่าจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ
- ออกไปมองท้องฟ้า 5 นาทีตอนเช้า ห้ามหยิบมือถือ ปล่อยให้สมองตื่นตัวด้วยแสงธรรมชาติอย่างช้า ๆ
- กินข้าวแบบไม่ดูจอ โฟกัสที่รสชาติ กลิ่น และการเคี้ยวอาหาร
- จดบันทึกด้วยมือ การเขียนไดอารี่หรือโน้ตสั้น ๆ ช่วยดึงสติให้อยู่กับปัจจุบันได้ดีกว่าการพิมพ์
- จัดโต๊ะทำงาน เอาโทรศัพท์ไปไว้ไกล ๆ ตอนทำงาน เพื่อให้สมองไม่วอกแวก ป้องกัน muscle memory หยิบโทรศัพท์มาเช็ค
- ไม่ฟังเพลงตอนทำงาน เปิดแค่เสียง background หรือ white noise
- กำหนดเวลาเช็กอีเมล/ไลน์ เป็นรอบ ๆ แทนการเปิดดูตลอดเวลา
ๆ ฝึกหายใจเข้า-ออก ลึกๆ 3 ครั้ง ทำทุกครั้งก่อนจะกดเริ่มทำงานชิ้นใหม่ เพื่อรีเซ็ตความคิด
- ทำงานบ้านแบบช้า ๆ ทีละอย่าง เช่น ล้างจาน กวาดบ้าน ตากผ้า จดจ่ออยู่กับการเคลื่อนไหวของมือ
- อ่านหนังสือเล่มคืนละ 5 หน้า ฝึกให้ตาและสมองอยู่กับข้อความยาว ๆ โดยไม่มีโนติเด้งขึ้นมาแทรก

จะทำได้ซักข้อมั้ยเนี่ย 🗿

[Khun. @khun_misa]

เงี่ยนบ่อยจัง #ดูควยหน่อย #คุยเสียว #เงี่ยน

[𝘽𝘼𝘽𝙀 @babebabeza55]

“ ถ้าคุณไม่ชอบ มันคือปัญหาของคุณ ไปหาทางแก้ซะ ”

เคยกล่อมตัวเองด้วยประโยคแบบนี้เหมือนกันว่า “ทำๆไปเหอะไม่มีใครเค้าสนใจเราหรอก” แต่เอาจริงๆเราก็รู้อยู่แก่ใจว่ายังไงคนก็สนใจหรือตัดสินเราอยู่ดี อาจจะทั้งในทางที่ดีหรือไม่ดี ชื่นชมหรือนินทา ซึ่งจริงๆคนอื่นเขาสนใจแต่ไม่มีใครแคร์เราหรอกว่าเรารู้สึกยังไง เรามี Reaction ยังไงต่อ เค้าพูดเสร็จเขาก็ลืม ดังนั้นจำไว้ “คนอื่นเค้าแค่เสือก แต่เค้าไม่ได้แคร์เราขนาดนั้น” ใครไม่ชอบเราให้มันเป็นปัญหาของเขาไป

[🐰⌇ Iris @yoursxbibi]

ได้ผลจริงนะ นี่เขียนโพสอิทแปะฝาผนังเตือนตัวเองตลอดเวลารู้สึกห่วยแตกกับการเริ่มอะไรใหม่ๆ

[💛 Yugyeom like my dopamine 🌼 @mini_giant_kyum]

ตอนที่พ่อมาหาลูกสาว แล้วแม่บอกว่าให้ใจดีกับพ่อเค้าหน่อย พ่อเค้ารักข้างเดียวมา 20 ปีแล้ว
ชั้นสะอื้นเลย 😭

#Whenlifegiveyoutangerines

[ก่อนจะสามสิบ @30aloneb]

นี้ชอบช่องพี่คนนี้มาก ลองทำคลิปนี้ตามชี 1-2 เดือน นิ้วมันเรียวขึ้นจริงๆนะ ใครอยากมือสวยๆ นอกจากทาแฮนครีมแล้วอยากให้ลองทำ ไม่นานแต่ต้องทำต่อเนื่อง คลิปชีดีทุกคลิปอะไปกัน

[my definition. @itmydefinition]

I'm not the best, but I'm trying my best.

“ฉันไม่ได้เก่งที่สุด
แต่ฉันก็กำลังพยายามอย่างดีที่สุด”

[🥣 @8treeh0use]

สิ่งที่เราทำตอนรู้สึก burnout มาก ๆ คือ
1. คุยกับนักจิต เหมือนยกอะไรหนัก ๆ ออกจากหัว นักจิตช่วยทำให้เรารู้ว่า เราทำอะไรได้แค่ไหน ไม่ต้องแบกโลกหรือแบกทุกอย่างเอาไว้คนเดียว
2. ออกไปใช้ชีวิต พยายามทำอะไรที่ไม่เคยทำ ตอนนั้นทำสีผมแฟชั่นไปเลย
3. ฟัง podcast “เมื่อคุณออกเดิน คุณจะไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป” ทุกครั้งที่เหนื่อยก็จะกลับมาฟังตลอด
4. อ่านหนังสือ “ฉันไม่ได้อ่อนไหว เธอนั่นแหละที่ทำเกินไป” เล่มนี้เป็นเล่มที่อ่านแล้วปลดล็อกทุกอย่างเลย

[แกน่ะเก่ง @kaenakeng]

อันนี้น่ารักมาก ไอเดียท่าโพสลงสตอรี่แบบน่ารัก ๆ ใครถ่ายรูปไม่เก่ง เขิน ไม่รู้จะทำท่ายังไงลองดูโพสนี้ เซฟไว้เยย

[𝐤𝐢𝐤𝐢 @kikiq28]

このヨシンモリ巻きもイイ女感ハンパない、、、🥺

[ก้อน 🎃 @planpeaceplease]

ฟัง 5M ตอนที่พูดเรื่อง ทำไมการเขียนทุกวัน วันละ 15 นาทีถึงดีกับชีวิต แม้เราไม่ได้อยากจะเป็นนักเขียนอาชีพ

รู้สึกชอบหลายประโยค เลยมาสรุปไว้หน่อย

- การเขียน ช่วยเปลี่ยนวิธีการที่สมองทำงาน

- การเขียนทุกวัน ไม่ใช่เรื่องของการเป็น “นักเขียน” แต่เป็นเรื่องของการเป็น “นักคิด”

- การเขียน ช่วยสร้างระยะห่างกับสิ่งที่เราคิด เพราะถ้าเราปล่อยให้ความคิดอยู่แค่ในสมอง เราจะอยู่ใกล้กับมันมากเกิน จนเราเข้าใจว่า เราเป็นแบบความคิดนั้นจริง ๆ

- การเขียน ทำให้เราดึงความคิดออกมาตรวจสอบ หาข้อเท็จจริง ช่วยให้เราหาเหตุผลในสิ่งที่เราเชื่อ หรือเข้าใจว่าเป็นแบบนั้นแบบนี้

- เมื่อเราเขียนพวกความกลัว ความกังวลที่เคยอยู่ในรูปแบบความคิด ก็จะกลายเป็นสิ่งที่มีรูปร่าง และเราจะหาทางจัดการกับมันได้

ส่วนตัวเห็นด้วยว่า "การเขียน" ให้ผลลัพธ์แบบนี้จริง จากที่ลองเขียนทุกวันมา 1 ปีเต็ม ๆ แม้เราจะไม่ใช่นักเขียนอาชีพที่เขียนเก่งเขียนดีอะไร แต่ในมุมการจัดการความคิด การเขียนช่วยอย่างมาก

[Sale Here - อะไรลดเรารู้ @salehere1]

👩🏻‍💻📚 จุฬาเปิดคอร์สเรียนฟรี! ในหัวข้อ “มหากาพย์ อังกฤษ อัปเกรด : Conversation มั่นใจ รุ่นที่ 13” ✨

📍 ลงเรียนได้ที่นี่ : https://t.co/S4Jwl5s0KB

#SaleHere #เซลเฮียร์ #คอร์สฟรี #เรียนออนไลน์

[𝔼𝕝𝕝𝔸 @ella_biyou]

巻き髪が苦手な人必見！まじで見て

[sad boy . @bbigkachu]

ประโยคนี้โคตรจริง

[คิดมาก @kidmakk]

มีทฤษฎีนึงบอกว่า

[Sopon Supamangmee @sopons]

สิ่งที่ยากที่สุดในยุคสมัยปัจจุบันคือการหุบปากเงียบ
.
เพิ่งคุยกับลูกสาวเรื่องนี้ระหว่างคุยกันช่วงบ่ายวันหยุด เพราะเธอเริ่มโตมากขึ้นและมีความคิดเห็นของตัวเองกับหลายๆ เรื่อง (ซึ่งเป็นเรื่องดี) เพียงแต่บางจังหวะเขาจะโพล่งออกมาโดยไม่ทันยั้งคิดว่าความเห็นนั้นมันจะไปทำร้ายจิตใจใครไหม บางทีมันเต็มไปด้วยอารมณ์มากกว่าเหตุผล หรือบางครั้งเราอาจจะยังไม่เข้าใจครบทุกมุมก็ได้
.
ยิ่งเฉพาะปัจจุบันเมื่อทุกคนมีพื้นที่ให้แสดงความคิดเห็นอย่างเสรี แม้นั่นเป็นเรื่องที่ดี แต่คนมักลืมว่าเราไม่จำเป็นต้องมีความเห็นกับทุกเรื่อง
.
Ryan Holiday นักเขียนและนักปรัชญาสโตอิกชื่อดัง เคยเขียนไว้ว่า
.
“ไม่มีคนกี่คนหรอกที่เข้าใจสิ่งนี้... แต่จริงๆ แล้วคุณไม่จำเป็นต้องมีความเห็นกับทุกเรื่อง คุณไม่จำเป็นต้องตัดสินว่าสิ่งไหนดีหรือไม่ดี Marcus Aurelius บอกว่าการจำกัดจำนวนความเห็นที่เรามีคือหนึ่งในสิ่งที่ทรงพลังที่สุดที่เราทำได้ในชีวิต"
.
แต่ถ้าการมีความเห็นน้อยลงคือทางเลือก ทางเลือกนั้นต้องการอะไรจากเรากันแน่?
.
ลองนึกถึงครั้งสุดท้ายที่คุณมีความเห็นต่อบางเรื่องแบบสุดๆ ไม่ว่าจะเป็นการเมือง เศรษฐกิจ ข่าวที่กำลังร้อน หรือแม้แต่พฤติกรรมของคนรู้จัก แล้วถามตัวเองจริงๆ ว่า "ฉันรู้เรื่องนี้ดีพอที่จะตัดสินไหม?"
.
คำตอบที่ซื่อสัตย์มักจะเป็น ‘ไม่’ แต่เราก็ยังตัดสินอยู่ดี เพราะการตัดสินให้ความรู้สึกว่าเราเข้าใจโลก และการเข้าใจโลกให้ความรู้สึกว่าเราปลอดภัย
.
มันไม่ใช่ความรู้ มันคือ ‘ความรู้สึกว่ารู้’ และนั่นคือสิ่งที่อันตรายที่สุด
.
Charlie Munger นักลงทุนคู่หูของ Warren Buffett เคยพูดในสุนทรพจน์ที่ USC Law School เมื่อปี 2007 ว่า
.
“ฉันไม่รู้สึกว่าตัวเองมีสิทธิ์มีความเห็นในเรื่องใดก็ตาม ถ้าฉันยังไม่สามารถอธิบายข้อโต้แย้งของฝั่งตรงข้ามได้ดีกว่าคนที่สนับสนุนมันเสียอีก ฉันคิดว่าตัวเองพร้อมจะพูดก็ต่อเมื่อถึงจุดนั้นแล้วเท่านั้น”
.
ลองอ่านช้าๆ อีกครั้งครับ
.
ชายที่ถูกยกให้เป็นหนึ่งในคนที่ชาญฉลาดและสร้างความมั่งคั่งมหาศาลจากการตัดสินใจอันแน่วแน่ บอกว่าเขาจะไม่ยอมให้ตัวเองมีความเห็น ถ้ายังไม่เข้าใจฝั่งตรงข้ามดีกว่าคนที่เชื่อในฝั่งนั้น
.
นั่นคือมาตรฐานที่น่ายกย่อง ไม่ใช่ความอ่อนแอ ไม่ใช่ความลังเล แต่คือวินัยทางสติปัญญาที่เราต้องหมั่นฝึกฝน
.
แล้วทำไมเราถึงรีบมีความเห็นกันละ?
.
สมองของมนุษย์ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อความจริง มันถูกสร้างมาเพื่อ ‘ความเร็ว’
.
ในสมัยที่เรายังเป็นมนุษย์หิน การตัดสินใจเร็วคือทางรอด สมองจึงพัฒนาระบบที่นักจิตวิทยาเรียกว่า Cognitive Closure หรือความต้องการปิดคำถามให้เร็วที่สุด
.
กล่าวคือ เราไม่ได้อยากรู้ความจริง เราแค่อยากหยุดความไม่สบายใจจากความไม่รู้ และความเห็นก็คือฝาปิดที่รวดเร็วที่สุดสำหรับคำถามที่ยังคาใจ
.
Munger เรียกสิ่งที่เขาทำว่า ‘Iron Prescription’ หรือ "ยาขม" มันไม่ใช่การสำรวมตัวเองว่าห้ามคิด หรือห้ามมีความเห็น แต่คือการยกมาตรฐานความเห็นของตัวเองให้สูงขึ้น ก่อนที่คุณจะตัดสินว่าใครถูกหรือผิด ให้ถามก่อนว่า "ฉันเข้าใจเหตุผลของเขาดีพอไหม ที่จะอธิบายแทนเขาได้อย่างยุติธรรม?"
.
ถ้าตอบว่าไม่ นั่นอาจจะหมายถึงว่าคุณควรหุบปากเงียบเอาไว้ดีกว่า
.
และนั่นคือความกล้าหาญแบบหนึ่ง ที่หายากกว่าการกล้าพูดเสียอีก เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคุณหยุดรีบมีความเห็นคือคุณจะเริ่มฟังมากขึ้น ไม่ใช่ฟังเพื่อโต้แย้ง แต่ฟังเพื่อเข้าใจ คุณจะเริ่มถามมากขึ้น ไม่ใช่ถามเพื่อโจมตี แต่ถามเพื่อเติมเต็มภาพที่ยังขาด และสิ่งที่น่าแปลกใจที่สุดคือ เมื่อคุณเลือกที่จะบอกว่า “ยังไม่รู้” อย่างมีสติ คุณกลับรู้จริงมากกว่าคนที่รีบรู้ทุกเรื่อง
.
ในยุคที่ทุกคนแข่งกันมีความเห็น การหยุดแล้วถามว่า "ฉันรู้พอที่จะตัดสินไหม?" ไม่ใช่ความอ่อนแอ มันคือสัญลักษณ์ของจิตใจที่แก่กล้า ที่รู้ว่าบางคำถามคู่ควรกับความเงียบมากกว่าคำตอบที่รีบพูดออกมาโดยไม่ทันคิด
.
ความเห็นที่ดีที่สุดในชีวิต บางทีคือความเห็นที่คุณเลือกจะยังไม่มี
.
- โสภณ ศุภมั่งมี

[analog @untitled_90]

dear all,

[Todd Advisor @ToddAdvisor]

"การเปลี่ยนงาน" คือ "มหกรรมการเปลี่ยนชีวิตครั้งใหญ่" เสมอ

การเปลี่ยนงาน มองผิวเผินอาจคิดว่าเป็นเพียงการเปลี่ยนสถานที่ทำงาน เปลี่ยนโต๊ะ เปลี่ยน Email แต่ในความเป็นจริงแล้ว การเปลี่ยนงานคือ “การเปลี่ยนมหกรรมของชีวิต” เพราะแทบทุกอย่างในชีวิตประจำวันจะเปลี่ยนไปพร้อมกันโดยไม่รู้ตัว

เราไม่ได้เปลี่ยนแค่งาน แต่เราเปลี่ยนเนื้อหางาน เปลี่ยนความรับผิดชอบ เปลี่ยนหัวหน้า เปลี่ยนเพื่อนร่วมงาน เปลี่ยนลูกน้อง เปลี่ยนเส้นทางการเดินทาง เปลี่ยนร้านข้าวกลางวัน และบางครั้งแม้แต่ร้านกาแฟประจำก็ต้องเปลี่ยน ทุกอย่างคือสภาพแวดล้อมใหม่ทั้งหมด ช่วง 3–6 เดือนแรกจึงไม่ใช่แค่ช่วงทดลองงานของบริษัท แต่เป็นช่วงทดลองใจของตัวเราเองด้วย

ดังนั้น หากมองการเปลี่ยนงานให้ดี มันไม่ใช่เรื่องน่ากลัว แต่มันคือ “ความตื่นเต้น” เรากำลังจะได้เรียนรู้สิ่งใหม่ ได้รู้จักคนใหม่ ได้แก้ปัญหาใหม่ และได้เห็นศักยภาพของตัวเองในเวอร์ชันใหม่

แต่ความตื่นเต้นอย่างเดียวไม่พอ การเปลี่ยนงานที่ดีต้องมาพร้อม “การเตรียมตัว” เตรียมความรู้ เตรียมทัศนคติ เตรียมพลังงาน และเตรียมใจว่าจะมีวันที่เราไม่เก่ง ไม่เข้าใจ และไม่มั่นใจ ซึ่งเป็นเรื่องปกติของคนที่กำลังเริ่มต้นใหม่

และสุดท้ายคือ “เรื่องที่ต้องทำใจ” ต้องทำใจว่าเราจะไม่เก่งเท่าที่เก่าในวันแรก ต้องทำใจว่าทุกอย่างจะช้าลง ต้องทำใจว่าต้องเริ่มสร้างความน่าเชื่อถือใหม่ทั้งหมด

การเปลี่ยนงานจึงไม่ใช่แค่การย้ายที่ทำงาน
แต่คือการย้าย “ชีวิตประจำวัน” ทั้งระบบ

ถ้ามองมันเป็นมหกรรม มันจะเหนื่อยหน่อย วุ่นวายหน่อย แต่ก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น การเรียนรู้ และการเติบโตเสมอ.