şehit verdiğimiz gün keyifler yerinde diye tweet giren ococuklarının tweetini sildirdiler mi? bu siktigimin baroları onlara da dava actı mı merak ediyorum. dümdüz paketi torba sanan yarak kafaları icin tweet silme işi neresinden bakarsan bak mallıktır ne gerek var aq
kafa rahatlığının sırrını veriyorum. hiçbir olayı şahsi algılama. direkt sana söyleneni bile. söyleyenin söylesi varmış, sana denk gelmiş. takılma. hayatta yaşanan her şeyi film seyreder gibi izleyip yabancı ve üstten bakarak "enteresan" de,geç.
Ben Fenerbahçe’yi sevmekten vazgeçmedim. Fenerbahçe’nin kötü yönetilmesini sevginin bir gereği olarak kabullenmekten vazgeçtim.
Maçın son on dakikasındayız. Gökhan Gönül vuruyor topa. Top ağır ağır ilerliyor, direği sıyırıp auta çıkıyor. O top girse skor 1-1 olacak. Belki de Şampiyonlar Ligi’nde yarı final oynayacağız. 2008 Chelsea maçı.
Sonra ne oldu?
Aziz Yıldırım döndü, bizi o seviyeye taşıyan Zico’yu kovdu.
Ardından tarihimizin tartışmasız en büyük futbolcusu Alex’le papaz oldu.
Çünkü bu adamın parası vizyonundan, koltuğu ferasetinden, kibri aklından büyüktü.
Aradan neredeyse 20 yıl geçti. Biz hâlâ aynı yerdeyiz.
Milyonların tutkuyla bağlı olduğu koskoca bir kulüpte kurumsal bir yönetim kültürü oluşturamadık. Futbol aklına, stratejik zekâya, vizyona değil, paraya ve gösterişe itibar ettik. “Parayı veren düdüğü çalar” anlayışıyla kulübü sürekli koltuğu büyük, egosu daha büyük adamlara teslim ettik.
Vay büyük başkan! Vay şöyle güçlü adam! Vay böyle Fenerbahçeli! Vay evladımız... Başka hiçbir başarı hikayesi olmayan Oğuz Çetin'in İsmail Kartal'ın eline kaldı koca kulüp.
Dön dolaş, 20 yıl sonra koskoca Fenerbahçe Cumhuriyeti doğru düzgün, aklı başında bir başkan adayı bile çıkaramaz hâle geldi. Popülist bir siyasetçi gibi ortaya çıkan bir adayın karşısına, biraz da vefanın etkisiyle, ilerlemiş yaşına rağmen yine aynı adamı çıkardık. Çünkü başka bir yönetim aklı, başka bir vizyon, başka bir gelecek üretemiyoruz.
Gerçeklikle bağımızı kaybettik.
Futbol elbette taraf olmakla, aidiyetle, tutkuyla ilgili. Ama futbolun romantik çağı çoktan kapandı. 1980’lerin futbolunda bir maçta 10 ikili mücadele varsa bugünün futbolunda 100 tane var. Oyun fiziksel olarak, taktik olarak, ekonomik olarak bambaşka bir yere gitti. Modern futbol artık devasa bir endüstri. Başarılı kulüpler iyi yönetilen fabrikalar, işletmeler gibi çalışıyor. Oyuncu seçiminden antrenman bilimine, veri analizinden bütçe disiplinine, altyapıdan transfer stratejisine kadar her şey profesyonel bir sistemin parçası.
Biz ne yaptık?
Dünya modern futbol endüstrisine geçerken biz geleneksel aile şirketi olarak kaldık. Devre arasında şampiyonluğa oynarken ilk iki santraforu Neysri ile Duran'ı gönderip 18 yaşında genci getiren, bu sene o sene diye yola çıkıp Muriqi varken laciverdi Lukaku'yu alan bir futbol aklından bahsediyorum.
Başkalarının iki dudağının arasına sıkışmış bir kulüp. İtiraz edemeyen bir kulüp. İyice koşeye sıkıştıkça marjinalleşen ve itiraz etmeyi işlerin kötü gittiği günlere bırakan, hatta esasında itiraz değil de öfkesini kusan, devam eden maçta oyuncusunu ıslıklayan taraftar, susan ikinci üçüncü adamlar, Youtubeda biraz daha fazla tık almak için mevcut oyuncuya antreman topçusu olamaz diyen yavşak eski abiler, derbi öncesi bu adamlara bu paralar verilir mi diye en krtik oyuncularını demotive eden bir başkana yakışan tamamlayıcı unsurlar oluyor. Öyle küfeye böyle patlıcan!
Kurumsal aklın yerine kişisel irade, stratejinin yerine günübirlik kararlar, liyakatin yerine sadakat, profesyonelliğin yerine romantizm.
Sonra da neden başarılı olamadığımızı anlamaya çalışıyoruz.
Taraftarıyla, yönetimiyle, medyasıyla gerçeklikten uzaklaştık. Vasat futbolcuları sırf bizim formamızı giydikleri için büyük futbolcu sandık. Büyük paralar harcamayı büyük kulüp yönetmekle karıştırdık. Her yeni başlangıçta aynı heyecana kapıldık, her hayal kırıklığında aynı bahanelere sığındık.
Beklentilerimiz dünya devi, yönetim anlayışımız mahalle kulübü seviyesinde kaldı.
Üstelik bunun bedelini yalnızca kaybettiğimiz şampiyonluklarla ödemiyoruz. Oğlum 10 yaşında. İlkokuldayken sınıfındaki çocukların yaklaşık yüzde 70’i Galatasaraylıydı. Ortaokula geçti, şimdi yüzde 75’i Galatasaraylı.
Fenerbahçe yalnızca maç kaybetmiyor. Bir nesli kaybediyor. Çocukların hayallerinden, heyecanlarından, geleceklerinden siliniyor.
Ve biz hâlâ başkanın büyüklüğünü, parasını, nüfuzunu, kimin daha büyük Fenerbahçeli olduğunu tartışıyoruz.
Kendimi bildim bileli Fenerbahçeliyim. 43 yıldır bu kulübü büyük bir tutkuyla, karşılıksız bir aşkla sevdim.
Ama artık 10 yaşındaki oğlumun Fenerbahçe yüzünden ikide bir ağlamasına dayanamıyorum.
Bu yüzden Fenerbahçe’yi takip etmeyi, maçlarını izlemeyi bırakıyorum.
Ne zamana kadar?
Bu kulübe gerçekten kurumsal, profesyonel bir yönetim anlayışı gelene kadar. Başkanın cebindeki paranın değil, kafasındaki aklın önemli olduğu bir Fenerbahçe görene kadar. Futbolu bilenlerin futbolu, finansı bilenlerin finansı yönettiği; kişilerin değil sistemin güçlü olduğu, evlat teranesinin bittiği bir kulüp kurulana kadar.
Eski usul başkanlardan, kişilere bağımlı yönetimlerden, hamasetten ve vasatlığa duyduğumuz bu tuhaf hayranlıktan ya kurtulacağız ya da her yıl biraz daha küçüleceğiz.
Vay çocukluk aşkım, vay karşılıksız sevgim, vay duruş, vay büyük camia…
Sikerim böyle aşkın ızdırabını!
Arabesk Yeşilçam filmi mi lan bu?
Bir değil, üç değil, on yıldan fazladır aynı hayal kırıklıklarını yaşıyoruz. Her seferinde aynı laflar, aynı umutlar, aynı büyük adamlar, aynı son.
Bu kulübü gerçekten sevmek, artık her şeye rağmen arkasında durmak değil; onu bu hâle getiren zihniyetin karşısında durabilmek artık benim için.
Çünkü Fenerbahçe’nin ihtiyacı bir başka büyük başkan değil.
Fenerbahçe’nin ihtiyacı, büyük başkanlara ihtiyaç duymayacak kadar güçlü bir kurum hâline gelmek. #fenerbahçe #azizyıldırımistifa #azizistifa
This family couldn't admit that their daughter was dead.
Watch this mysterious movie scene, after a truck tanker crush her to death, she came back to life. 🎬🍿
Bulgaristan ehliyeti direkt Alman ehliyetine çevriliyor artık bilenler bilmeyenlere söylesin. Yine de Avrupa’da kurallar çok farklı, burda birkaç ders almanın çok faydası olur.🙏🏻