Iedereen is gek op een Zweeds Model voor Box 3. Beter goed gejat dan slecht bedacht. Ging in Zweden ook niet zonder slag of stoot, maar leer er van..... @vvd@MinPres
…”wie blijft zeuren over verdelen in plaats van verdienen, hoeft zich geen zorgen te maken over de vermogenskloof. Dan worden we allemaal arm.”
https://t.co/LXjWR8Juk9 door @jortkelder
Bedroevend....Kan toch niet dit...neem een abo op @ProBeleggen en kopieer de marktneutrale ETF portefeuille...beleggingteam kun je decimeren...KISS....keep it simple stupid #abp
Bij benzine en gas betaal je inmiddels meer belasting dan de kale kostprijs van het product zelf 😂
Slechts ~30% van de rekening is de echte grondstof. De rest bestaat uit accijns, btw, heffingen en zelfbedachte regels. Hoge energiekosten zijn geen natuurverschijnsel, maar een politieke keuze.
Zowel het CDA als D66 kraaien op de socials victorie over de Israëlische boycot. Harde sancties. De economische omvang is verwaarloosbaar. Ondertussen importeerden we in 2026 voor honderden miljoenen aan Russisch gas en goederen. Het enige dat hard is van deze partijen is de politieke retoriek.
De 36-urige week en het weekend komen niet “van Links NL”. De 8-urige dag is een Britse eis uit de industriële revolutie (Owen, Factory Acts). NL nam dat in 1919 over. Vakantiegeld en WW zijn polderwerk, geen monopolie van één kleur.
En “de rijken moeten meer betalen” klinkt goed tot je de cijfers ziet. De bovenste inkomensgroepen dragen al het merendeel van de loonbelasting. De allerhoogste top betaalt procentueel vaak minder dan de hardwerkende bovenkant, omdat winst en vermogen anders belast worden dan loon. De laagste groepen ontvangen netto. Dat is geen geheim, dat is hoe de verzorgingsstaat werkt.
Klaver die zijn poot stijf houdt is politiek. Geschiedenis herschrijven en doen alsof alleen Links de vrije zaterdag heeft uitgevonden, is retoriek.
De grootste subsidie aan huurders staat niet op de begroting. Sociale huurwoningen worden structureel onder hun marktconforme huur verhuurd. Het CPB definieert dit als volgt: het verschil tussen de marktconforme huur en de feitelijke huur is een impliciete subsidie aan de huurder.
Dat verschil vertegenwoordigt naar schatting zo’n €15 tot €20 miljard per jaar. Tel daar circa €6 miljard huurtoeslag bij op en de ondersteuning van huurders komt in de orde van €20 tot €25 miljard per jaar.
Het antwoord is: voor Klaver, voor een socialist, is het nooit genoeg. Vind de beschrijving van de Verzorgingsstaat veel te positief. Die is al te ver doorgeschoten. Veel te veel mensen zijn afhankelijk van de overheid. En dat is immoreel en asociaal. Voor veel politici is de Verzorgingsstaat heilig. Wat mij betreft is de Verzorgingsstaat het probleem en de achterliggende gedachte dat de overheid ieder ongemak voor iedereen moet wegnemen, voor werk moet zorgen, voor je opleiding, je huis, een veilig klimaat, voor je gezondheid , je kinderen moet opvangen en opvoeden, enzovoort. Een steeds kleinere groep mensen moet dit allemaal betalen, want de overheid heeft geen eigen middelen.
De vermogensaanwasbelasting móét en zal er komen.
En straks verkoopt de politiek het doodleuk als “wat beleggers zelf wilden”, want er zijn genoeg adviesclubs en werknemersorganisaties langs geweest om dat verhaal te legitimeren.
De rekening? Die is voor jou. #BOX3
BIZAR! Het Kabinet van @MinPres weet zelf niet wat te doen met Box 3 en gooit nu de belastingwetgeving doodleuk over de schutting naar FNV (873.000 leden waarvan 300.000 AOW-ers) en VNO (dat kampt met opzeggende leden). Dit is bestuurlijke vaandelvlucht! https://t.co/SPOX6pgjdD
Een ochtendcolumn
Er zit een vraag onder de politiek van Jesse Klaver waar ik eigenlijk nooit een antwoord op hoor. Wanneer is het wel genoeg?
Nederland heeft geen samenleving ingericht waarin mensen die het goed hebben weigeren te delen. We hebben een verzorgingsstaat opgebouwd waarin hogere inkomens netto een groot deel van de rekening betalen en lagere inkomens worden ondersteund. De onderste helft krijgt via belastingen, uitkeringen en voorzieningen per saldo inkomen erbij. Aan de bovenkant gebeurt het omgekeerde.
Dat systeem bestaat dankzij tientallen jaren van zorgvuldig opgebouwd maatschappelijk draagvlak. Het is misschien wel het beste bewijs dat solidariteit in Nederland geen mooie gedachte is, maar dagelijkse praktijk.
Klaver vindt dat hoge inkomens meer moeten bijdragen. Wat betekent dat precies? We nemen Johan van Dijk. Johan heeft een goede baan en verdient €85.000 per jaar. Daarmee valt hij in de allerhoogste belastingschijf van Nederland. Geen grootindustrieel, gewoon een werknemer met een goed salaris. De meeste zelfstandige ondernemers verdienen minder.
Reken vervolgens eens uit wat Johan afdraagt. Inkomstenbelasting en premies, daarna btw over wat hij koopt, accijnzen aan de pomp, energiebelasting, autobelastingen, lokale heffingen en ik vergeet vast nog wat. Voor een profiel van Johan komt de totale belastingdruk uit op iets van 42 à 43 procent van zijn bruto inkomen. Zou die verhouding gedurende een werkzaam leven van veertig jaar gelijk blijven, dan komt dat neer op ongeveer zeventien jaar van zijn leven werken volledig in dienst van het collectief. Dat lijkt mij geen gebrek aan solidariteit, maar eerder het bewijs ervan.
Johan werkt veertig uur per week. Meer werken is dus nauwelijks een serieus antwoord. Meer verdienen vraagt voor hem om overuren, een zwaardere functie, meer verantwoordelijkheid of een volgende stap in zijn loopbaan. In 2026 heeft 58 procent van de werkenden een marginale druk boven 49,5 procent. Van elke volgende verdiende euro kan daardoor minder dan de helft in zijn besteedbare inkomen terechtkomen.
Daarmee komt de bereidheid om die volgende stap te zetten onder druk te staan. Een promotie betekent doorgaans meer verantwoordelijkheid, meer druk en soms langere dagen. Wanneer van de extra beloning meer dan de helft verdwijnt via belasting, afbouwende heffingskortingen of toeslagen, verandert de rekensom. Het verschil tussen blijven zitten en doorgroeien wordt kleiner.
Klaver weet hoe het stelsel werkt. Vanuit die werkelijkheid vraagt hij hogere inkomens om nog meer bij te dragen.
Johan werkt veertig uur en draagt gedurende die werkweek fors bij aan het collectief. Wil hij verder komen, dan kan van de financiële opbrengst van die extra inspanning meer dan de helft naar datzelfde collectief gaan. Dagelijks leest Johan het in de krant en op tv, ziet hij het op de socials en hoort hij het in de politiek, de sterkste schouders moeten meer dragen, topinkomens moeten meer bijdragen, vermogens moeten zwaarder worden belast. Steeds dezelfde boodschap. Johan draagt te weinig bij. Nog is het niet genoeg.
Daarom interesseert mij de grens. We praten voortdurend over hoeveel verschil te groot is. Veel minder hoor ik hoeveel verschil te klein is. Solidariteit kan niet uitsluitend worden gemeten aan wat nog meer bij iemand kan worden opgehaald. Twintig jaar van zijn leven, vijfentwintig? Solidariteit veronderstelt ook erkenning van wat al wordt bijgedragen. Anders verandert een gezamenlijke afspraak langzaam in een permanente rekening voor steeds dezelfde groep.
Wanneer heeft Johan genoeg bijgedragen? Als zeventien van zijn veertig arbeidsjaren niet genoeg zijn en van de opbrengst van verdere inspanning meer dan de helft naar het collectief kan gaan, hoeveel moet Johan dan nog doen voordat Klaver zegt, dit is wel genoeg?
I'm dumbfounded (sources below).
PRO is currently polling as the largest party in the Netherlands. Their official youth wing, PROTEST, just published its draft political programme. Highlights:
- Abolish borders. Residence permit for everyone, no deportations
- All shareholder-owned companies converted into worker co-ops, private equity banned
- Everything you own above €10M goes to the state
- Break up BlackRock & Vanguard, let the ECB print money for government spending
- 25-hour work week, 8 weeks paid holiday, basic income, €18 minimum wage
- Abolish patents. Abolish NATO. Abolish the monarchy
The youth wing of the party leading the polls. These are the people who'll be running PRO in ten years. And apparently, this is what the Netherlands is voting for.
Sources:
- Polls: https://t.co/kjCp1Pyu9u
- Programme: https://t.co/0f4OO0bXgC
Maîtresse dwingen tot abortus (Pechtold), liegen over je kwalificaties (Van Berkel), een aangerande collega 3 keer negeren en afkopen met een paar centen (Kaag), roddels over drankmisbruik verspreiden (Sjoerdsma). En nu dit. Wat een pauperpartij, dat D66. https://t.co/dnwg4pDevP
Het narratief van Lubach over de Nederlandse vermogensbelasting begint al met een fundamenteel probleem: de grafiek waarmee het narratief wordt opgebouwd, meet niet wat de titel beweert dat hij meet.
Op het scherm staat “Vermogensbelasting op huishoudens”, waarna Frankrijk, Luxemburg, Griekenland, Denemarken, Roemenië, Italië en Zweden allemaal boven Nederland worden geplaatst. Dat wekt de indruk dat deze landen hun particuliere vermogens veel zwaarder belasten dan Nederland.
Maar de eigen bron, Data on Taxation Trends 2026 van de Europese Commissie, maakt helemaal geen dergelijke simpele internationale ranglijst van nettovermogensbelastingen. De Commissie onderscheidt belastingen op arbeid, consumptie, kapitaal en vastgoed en gebruikt verschillende statistische classificaties. Capital taxes en property taxes zijn nadrukkelijk niet hetzelfde als een jaarlijkse belasting op iemands nettovermogen.
Dat onderscheid is belangrijk. Zweden heeft geen vermogensbelasting. Denemarken niet. Luxemburg niet. Duitsland niet. Oostenrijk niet. Roemenië niet. Toch staan ze allemaal boven Nederland in Lubachs “vermogensbelasting”-grafiek.
In Europa heffen in 2026 slechts Noorwegen, Spanje en Zwitserland een algemene nettovermogensbelasting. Frankrijk schafte zijn algemene vermogensbelasting in 2018 af en belast nu specifiek groot vastgoedvermogen. Nederland heeft juist wél een vermogensgerelateerde heffing via box 3.
De Europese Commissie weet dat onderscheid zelf uitstekend te maken. In haar aparte studie naar wealth taxation onderscheidt zij expliciet nettovermogensbelasting van andere belastingen op vermogen, kapitaal en specifieke activa.
Daarmee stort het visuele argument van Lubach in. Je kunt uitstekend bepleiten dat rijke Nederlanders méér belasting zouden moeten betalen. Dat is een politieke voorkeur (zeker niet de mijne). Maar dan moet je dat argument ook voeren.
Een brede Europese belastingcategorie op televisie hernoemen tot “vermogensbelasting”, landen zonder vermogensbelasting presenteren alsof ze Nederland daarmee ruimschoots verslaan en vervolgens die grafiek gebruiken als bewijs voor je politieke verhaal, is geen uitleg. Het is een statistische goocheltruc.
De Nederlandse overheid geeft in 2026 richting €500 miljard uit.
Dat is €28.000 per Nederlander. Per jaar. Baby of gepensioneerd, werkend of niet.
Een gezin van vier “kost” de collectieve sector dus €112.000 per jaar. En dan vragen we ons af waarom de druk op werkenden zo hoog is.