tarık

[tarık @miranokk]

"O mecaz denizinde bir damlaydı
Hakikat denizine tekrar geri döndü."

[m. @mmeralt]

iyi geceler

[Tunc Tataker @tunctataker]

Gerçek bir olma hâli, her şeyi ve herkesi kurtarma fantezisinden vazgeçmeyi gerektiriyor. Bireyleşme sürecinin duygusal imzası sadece yeni ben'in zaferini değil, geçmişte bırakılanların yasını da içerir. Olgunluğun işareti, karşıtları aynı anda taşıyabilmektir.

[Tunc Tataker @tunctataker]

İçten, dürüst, gerçek insanlara ihtiyacımız var. Akıl oyunları oynayan ve gösteri yapan şarlatanlara değil.

[ᅠ ᅠ @greenvibe]

green

[tarık @miranokk]

@ataraxist_x Var olun, teşekkürler 🙏

[tarık @miranokk]

bir hafta geçti babam, üstüne toprak atalı bir hafta geçti. toprağını öptüğüm babam, bir hafta geçti sensiz.

[Dogu Ergil @DoguErgildogu]

Diyalog 21
“Kürt Sorunu Niçin Çözülemiyor?”

Hakikat Arayıcısı:
Hocam, Türkiye yıllardır “Kürt sorunu”nu konuşuyor. Bazen “yoktur” diyor, bazen “var ama çözüyoruz” diyor. Fakat ortada ne adaletli bir çözüm ne de gerçek bir yüzleşme var. Neden?

Hoca:
Çünkü Türkiye, Kürt sorununu bir kimlik meselesi olarak değil, bir güvenlik meselesi olarak gördü. Devletin zihninde Kürt, hep “yönetilmesi gereken nüfus”tu; “dinlenmesi gereken yurttaş” değil.

Hakikat Arayıcısı:
Yani sorun, askerî değil siyasîydi ama biz hep tersinden baktık?

Hoca:
Evet. Kürt meselesi aslında, Türk demokrasisinin aynasıydı. Demokrasi büyüseydi, sorun küçülürdü. Ama devletin önceliği “birlik” oldu, “eşitlik” değil. Hatta "beraberliğe" razı oldu...
Beraberliği koruma gerekçesiyle farklılıklar bastırıldı, sonunda ne birlik sağlandı ne güven.

Hakikat Arayıcısı:
Peki neden bu kadar zor? Neden Türkiye kendi gerçeğiyle yüzleşemiyor?

Hoca:
Çünkü Kürt sorunu sadece Kürtlerle ilgili değil; Türklerin devlet algısıyla ilgili.
Devleti baba, halkı çocuk gören bir anlayışta, kimse “eşit kardeş” olamaz.
Devlet kendini toplumun üstünde görüp, uyrukları arasında hiyerarşi gözetirse, kimlikler de birbirine karşı zırh giyer.

Hakikat Arayıcısı:
Ama hocam, barış girişimleri de oldu. Oslo, çözüm süreci, açılımlar… Neden hiçbirinde kalıcılık sağlanamadı?

Hoca:
Çünkü “barış” bir süreç değil, bir kültür işidir. Bizde ise barış, bir “pazarlık” gibi görüldü. Barıştan yani ortak yaşamın şartlarının oluşturulmasından çok tek taraflı zafer ve karşı tarafa zorla şartlarını kabul ettirme gibi algılandı.
Devlet güvenliğini, siyasetçiler seçimde alacakları oyu; silahlı örgütler ise varlığını korumaya çalıştı.Hiç kimse, hakikatin tarafında kalamadı; çözüm de gerçekleşmedi.

Hakikat Arayıcısı:
Yani herkes konuştu, ama kimse dinlemedi… Bugün halâ TBMM'de görüşülüyor ama uygulamaya yönelik daha bir şey ortaya çıkmadı. Oysa siyasal ortam çok müsait.

Hoca:
Aynen öyle. Dinlemek cesaret ister. Çünkü dinlemek, değişmeye razı olmaktır!
Türkiye ise hep değişmekten korktu.
Bir ulus-devletin ezberleriyle (teklik) çok-kimlikli toplumun gerçeği birbirine çarptı. Uzun ve acılı bir süreç yaşandı. Kapanmayan yaralar açıldı; halâ kanıyor.
O çarpışmanın olumsuz etkisi hâlâ hüzün, yas ve ödeşme isteği olarak ruhumuzu zehirliyor. Bu da olası bir çözümü geciktitiyor.

Hakikat Arayıcısı:
Bugün artık silahlar susmuş gibi. Ama sanki devlet, kendini oyalıyor: ne çözüyor, ne çözümsüzlüğü bitiriyor. Niye?

Hoca:
Çünkü çözümsüzlük, düzenin bir parçası hâline geldi."Kürt sorunu" var oldukça, devlet otoritesini meşrulaştırıyor; siyasiler milliyetçilikle oy devşiriyor; toplum da kendi korkularına sığınıyor; siperlerinin ardında kendilerini güvende sanıyor. Özetle, çözümsüzlük, bir tür denge oldu: Adaletsiz ama alışılmış...

Hakikat Arayıcısı:
O halde bu kilidi kim açacak?

Hoca:
Vicdan!
Ne silah, ne yasa, ne müzakere tek başına yeter.
Ancak vicdanla, yani “ötekinin acısını kendi acısı gibi hisseden bir anlayışla mümkündür. Kürt sorunu aslında “insan olma sorunudur.
Onu çözecek olan, cesaretle ve empatiyle yüzleşen bir demokrasi kültürüdür.

Hakikat Arayıcısı:
Demek ki barış, yalnız siyasetin değil; kalbin işidir.

Hoca:
Evet. Çünkü adalet, bir kelime değil; bir yaşam tarzıdır ve Türkiye hâlâ o yaşam tarzını tam öğrenmiş değil.
Hakikat Arayıcı:
Hocam, konu aslında ne kadar kolay ama aynı zamanda ne kadar zor çünkü işin içinde korkular, önyargılar, acılar, kuşkular var. Ben bu konuşmadan şu dersleri çıkardım:

-Kürt sorunu, Türk demokrasisinin sınavıdır.
-Barış, silahların susması değil; silahsız ellerin uzanıp birbirini bulması ve gönüllerin birbirine açılmasıdır. Daha bunu beceremedik.
-Bir ülke, kendi vatandaşını duymuyorsa, hiçbir uluslararası konferansta kendi haklılığını anlatamaz.

[tarık @miranokk]

“Korkma, sadece toprağa gideceksin. Sonra toprak olacaksın. Sonra sularla birlikte bir çiçeğin bedenine yürüyeceksin. Oradan özüne ulaşacaksın. Çiçeğin özüne bir arı konacak. Belki... belki o arı ben olacağım.”

[Hasan Mert Kaya @kayamerthasan_]

Kumrunun midesindeki tohumlar çimlenmiş. Her bitiş yeni bir başlangıç.

[tarık @miranokk]

gavên piçûk hewce ne, ne pirsên mezin.

[Commentateur @XY_Commentateur]

@tunctataker Zeynep, meme kanseri tedavisi gördü.Tedavi sürecindeki acı ve ölümle yüzleşme, onun hayata bakışını kökten değiştirdi.Eskiden önemsiz şeyleri dert eden biriydi. Şimdi, her sabah uyanmanın bile bir mucize olduğunu anladı. İlişkilerini gözden geçirdi, ona iyi gelmeyen insanlardan⤵️

[tarık @miranokk]

em ê çîrokan binivîsin. çîrokên bêdawî.

[tarık @miranokk]

The Fall 🎬

[tarık @miranokk]

kendi kendileriyle bütünleşmeleridir. Sevginin varlığının bir tek kanıtı vardır: Bağlılığın derinliği, seven kişilerin her birinin ilgisindeki canlılık ve güçlülük; işte sevginin sunduğu meyve bunlardır.

Sevme Sanatı, Erich Fromm

[tarık @miranokk]

"Sevgi ancak iki insan birbirlerine varlıklarının özünden bağlanır, her biri kendi varlığının özünden tutarsa gercekleşir. İnsan gerçeğinin de canlılığının da sevgisinin de temeli de işte bu "özden tanıma" deneyimidir. Böyle oluşan sevgi sürekli meydan okumadır +

[tarık @miranokk]

bir köşede dinlenme değil; çabalama, hareket etme, beraber çalışmadır. Öyle ki uyum ya da çatışma, neşe ya da üzüntü bile ikincil kalır. Önemli olan iki insanın birbirlerini varlıklarının temelinden yaşaması, kendi kendilerinden kaçmak yerine birbirleriyle bütünleşirken +

[tarık @miranokk]

tu strana min î..

[dücane cündioğlu @ducane]

Sırrı Süreyya Önder Türkiye’nin vicdanıydı. Vakitsiz ölümüyle yüreğimizin bir parçasını yitirdik. Hepimizin başı sağolsun!

[tarık @miranokk]

ev ne şîn e, hesret e.

[SUAVİ @Suavi_Suavi]

Mansur ‘Savaş’ ne demiş, anlamadım!🤷🏾‍♂️

[tarık @miranokk]

Newroz pîroz be !