//s;kooo//

Only My 'Forever' Idol ~ YoonA 🥰

[//s;kooo// @numwanz1991]

ปฏิทินขนาดนี้ คอน 20 ปี จะขนาดไหนน้ออ .. เกียมไปดูเลยได้ยัง 555

[Girls' Generation @GirlsGeneration]

2027 Girls' Generation SEASON’S GREETINGS

COMING SOON

#2027SEASONSGREETINGS #GirlsGeneration

[Girls' Generation @GirlsGeneration]

Twenty in Frost

#GirlsGeneration

[ซิสยุค90🐰 @ppppukpui]

พ่อส่งสิ่งนี้มา อยากให้ทุกคนอ่าน
— — —
วันนี้อยู่ดีๆก็นึกถึงคำพูดของอาจารย์ท่านนึงจาก ม.ปักกิ่ง

"คนเรา ต้องออกจากบ้าน ต้องพบปะผู้คนต้องลองไปสัมผัสสิ่งใหม่ๆ ต้องเห็นผู้คนหลากหลายแบบ

สมองถึงจะเริ่มคิด
หัวใจถึงจะรู้สึกว่า “เรายังมีชีวิตอยู่จริงๆ”

ไม่ว่าคุณจะออกไปทำอะไร ต่อให้แค่เดินไปนั่งในคาเฟ่เฉยๆ มันก็คือการเปิดประตูให้ชีวิตเคลื่อนไหว

แต่ถ้าอยู่บ้านนานๆผลลัพธ์คือ “ความมีชีวิตชีวาจะค่อยๆ หายไป”
กลายเป็นคนมึนๆอืดๆไม่มีประกายเหมือนทุกอย่างในตัวเราค่อยๆ ดับสนิท

มีแค่เวลาเรา “ออกไปข้างนอก” วิญญาณดีๆในตัวเราถึงจะได้เจออากาศใหม่ได้สูดความสดชื่นของโลกจริงๆ

มีแค่เวลาที่เรา “ได้เจอผู้คน” ร่างกายและเสน่ห์ธรรมชาติของเราถึงจะถูกปลดปล่อยออกมา

ให้มันทำงาน… ให้มันมีพลัง… ให้มันน่าดึงดูดแบบที่ควรจะเป็น

ดวงไม่ดี ก็ต้องออกไปเดินให้ดวงมันเจอเรา

เวลาเราบ่นว่าดวงไม่ดี
จริงๆ ก็มีคำง่ายๆ ว่า…

“ไม่ออกไป แล้วจะไปเจอดวงที่ไหน?”

คำว่า “走运走运”(แปลว่า โชคดี) ในภาษาจีน
ตรงตัวคือ “เดิน แล้วจะเจอความโชคดี” มันคือคอนเซปต์แบบนี้เลย

โชคดีในมุมมองของคนจีน คือ “เหตุการณ์บังเอิญที่ดี” ซึ่งมันเกิดได้ก็ต่อเมื่อเราอยู่ในโลกจริง ไม่ได้ขังตัวเองอยู่ในมุมเดิมๆ

จีนมีสุภาษิตว่า
树挪死，人挪活
“ต้นไม้ย้ายที่ตาย แต่คนย้ายที่… กลับมีชีวิตมากขึ้น”

ชีวิตจะดีขึ้นได้คุณต้องขยับตัวก่อนเสมอ"

ออกไปเดิน
ออกไปหายใจ
ออกไปให้โชคดีมันหาเราเจอ

Cr. Weibo - 正能量录

[Healthy Body Hub🍀 @healthybodyhub_]

All in 1 Burn Fat Workout🔥🔥🔥

[hani @neco_momochan]

痩せるやつ。

[//s;kooo// @numwanz1991]

ฟานี่...จริงป่าววว 🥹🥹🥹

[Sopon Supamangmee @sopons]

🙁 ถ้าคุณอยู่ช่วงสามสิบกลางๆ - สี่สิบกว่าๆ แล้วรู้สึกว่าชีวิตมันเหนื่อย แปลก ใจหาย เบื่อคน เบื่อบ้าน เบื่อตัวเองนิด ๆ ขอให้รู้ก่อนอย่างหนึ่งครับว่า...คุณไม่ได้พัง แต่คุณอาจจะแค่กำลัง “อัปเดตระบบ” ของชีวิตอยู่
.
หลายคนถูกสอนให้เรียกมันว่า “วิกฤตวัยกลางคน”
.
ภาพในหัวคือ รถสปอร์ตสีแดง การใช้ชีวิตสุดเหวี่ยง งานที่อยากลาออกทุกวัน แล้วก็ผมร่วงหน้าเถิกทีละนิด
.
มีคำพูดหนึ่งที่บอกว่า “บางคนมาเสียคนตอนแก่” มันก็จะช่วงอารมณ์ประมาณนี้แหละ
.
แต่มีคำพูดหนึ่งของนักจิตวิทยาอย่าง Carl Jung ที่ผมชอบมาก เขามองต่างออกไป บอกว่า
.
“Life really does begin at 40. Up until then you are just doing research.”
“ชีวิตจริง ๆ เพิ่งเริ่มตอนอายุ 40 ก่อนหน้านั้นคือช่วงเก็บข้อมูลทดลอง”
.
ครึ่งแรกของชีวิตเราเอาเวลาไปทดลองเป็นลูกที่ดี พนักงานที่ดี สามี/ภรรยาที่โอเค หัวหน้าที่ไม่น่าเกลียด เหมือนใช้เวลาเป็นสิบ ๆ ปี “วิจัย” ว่าเราคือใครกันแน่
.
Erik Erikson นักจิตวิทยาพัฒนาการ บอกว่าช่วงนี้ของชีวิตคือด่าน “สร้างสรรค์กับหยุดนิ่ง” (generativity vs. stagnation) คนวัยกลางคนจะเริ่มถามตัวเองว่า “ฉันสร้างอะไรให้คนรุ่นต่อไป? ชีวิตฉันมีประโยชน์กับใครจริง ๆ บ้าง?”
.
พูดง่าย ๆ คือ จากเมื่อก่อนเราวิ่งหา “ตัวตน” ตอนนี้เราเริ่มถามหา “ความหมาย” ของการมีชีวิตอยู่แล้วนั่นเอง
.
---
.
🧶 ข่าวดีคือ สิ่งที่คุณรู้สึกตอนนี้…ไม่ใช่คุณคนเดียวที่รู้สึก มีงานวิจัยระดับโลกที่เก็บข้อมูลคนหลายแสนคนทั้งในยุโรปและอเมริกา พบว่าความพึงพอใจในชีวิตของคนส่วนใหญ่มีรูปคล้ายตัว U
.
คือช่วงกลางสี่สิบมักดิ่งลงสุด แล้วหลังจากนั้นค่อย ๆ ฟื้นขึ้นอีกครั้งในวัยห้าสิบขึ้นไป (แม้ว่าตอนนี้จะมีข้อมูลใหม่ๆ ที่ว่ามันต่ำมาตั้งแต่วัย 20++ แล้วก็ตาม)
.
แปลว่า ถ้าคุณรู้สึก “ตัน เหนื่อย งง” อยู่ตอนนี้ ตามสถิติแล้วคุณอยู่ตรง “ก้นหลุม” ที่คนส่วนใหญ่ก็เคยผ่านมาแล้วนั่นเอง
.
ข่าวดีครับ...แล้วมันจะผ่านไป
ข่าวร้ายคือ...มันไม่ง่ายหรอก​ (เอ้าาาา!!!)
.
Brené Brown นักวิจัยเรื่องความเปราะบางและความกล้า เรียกช่วงนี้ว่า “Midlife Unraveling” ไม่ใช่ “Midlife Crisis”
.
ชอบมากเลย “Midlife Unraveling” หรือ “การคลายปมวัยกลางคน”
.
มันไม่ใช่วิกฤตที่ต้องรีบดับไฟแต่มันคือ “ช่วงที่ชีวิตค่อย ๆ ดึงด้ายทุกเส้นออกมาดูใหม่ ว่าอันไหนคือฉันจริง ๆ อันไหนคือหน้ากากที่ใส่มานานจนลืมถอด”
.
ด้ายพวกนั้นคือบทบาทที่เราเคยคิดว่า “ต้องเป็น”
.
ต้องเป็นลูกที่ดี ต้องเก่งในสายตาพ่อแม่ ต้องเป็นหัวหน้าที่ไม่มีสิทธิ์อ่อนแอ ต้องเป็นพ่อแม่ที่เสียสละทุกอย่างให้ลูก ต้องเป็นคนที่ “ห้ามล้ม เพราะทุกคนรอพิงอยู่”
.
ปัญหาคือ เราใส่ทุกอย่างเข้าไปในชีวิต ยกเว้น…ตัวเราเอง
.
Viktor Frankl จิตแพทย์ที่รอดชีวิตจากค่ายกักกันนาซี เขาพูดถึงสิ่งที่เรียกว่า “ความอยากมีความหมายในชีวิต” (The Will to Meaning) เขาบอกว่า คนเราไม่ได้อยากแค่มีความสุข แต่ลึก ๆ อยากรู้ว่า “ชีวิตของฉันมีไว้เพื่ออะไร”
.
วัยกลางคนเลยไม่ได้เป็นช่วงที่ชีวิตพัง แต่มันคือช่วงที่ชีวิตถามเราแรงขึ้นว่า “ที่เหลืออยู่…จะใช้ไปกับอะไรกันแน่?”
.
ที่เรารู้สึกว่ามันเคว้งเพราะคำถามนี้มันดังจนกลบเสียงอื่นในหัวหมดเลย เลยฟังดูเหมือนวิกฤต แต่จริง ๆ มันเหมือน ‘คำเชิญ’ ให้เราได้กลับมาสำรวจตัวเองอีกครั้งหนึ่งอย่างแท้จริง
.
---
.
🗃️ แล้วเราทำอะไรกับคำเชิญนี้ได้บ้าง? ไม่ต้องลาออกจากงานไปบวช ไม่ต้องซื้อฮาร์เลย์ ไม่ต้องหนีไปใช้ชีวิตสุดโต่งก็ได้นะครับ
.
1. ยอมรับว่าบางความฝัน “หมดอายุ” แล้วก็ไม่เป็นไร
.
นี่ไม่ใช่ความล้มเหลว แต่มันคือการเคลียร์พื้นที่ คุณอาจไม่ได้เป็นนักร้องเกาหลี นักบอลทีมชาติ หรือสตาร์ตอัปยูนิคอร์นแล้วก็ได้ แต่การยอมรับความจริง จะคืนพลังกลับมาให้คุณเอาไปใช้กับสิ่งที่ยังเป็นไปได้จริง ๆ
.
ลองเขียนลงกระดาษว่ามีอะไรที่หมดอายุแล้วบ้างซัก 3-4 ข้อ
.
แล้วถามต่อว่า “แล้วอะไรคือสิ่งที่ยังอยากลองแม้อายุเท่านี้แล้ว?”
.
2. เลิกใช้ชีวิตเพื่อพิสูจน์ตัวเอง เริ่มใช้ชีวิตเพื่อ “มีส่วนร่วม”
.
นี่แหละที่ Erikson เรียกว่า Generativity การหันไปสร้างประโยชน์ให้คนอื่นและโลกใบนี้ ไม่ว่าจะผ่านการเลี้ยงดูลูก การสอน การเป็นที่ปรึกษา การเริ่มโปรเจกต์ที่ช่วยคนอื่น ฯลฯ
.
เราพบว่า คนที่ให้มากกว่าที่รับ มักรู้สึกว่าชีวิต “มีค่า” มากกว่าแค่ “สำเร็จ”
.
ลองถามตัวเองว่า “วันนี้ฉันกำลังสร้างอะไรให้คนรุ่นต่อไปอยู่บ้าง?” มันอาจเล็กแค่การฟังลูกคุยอย่างตั้งใจ หรือแชร์ประสบการณ์พลาด ๆ ให้รุ่นน้องฟังเพื่อเขาจะได้ไม่เดินซ้ำรอยเรา แค่นี้ก็ได้นะครับ
.
3. ลงทุนกับตัวเองแบบที่เด็กยี่สิบไม่มีวันเข้าใจ
.
ตอนยี่สิบ เราอาจจะลงทุนกับภาพลักษณ์ วัยกลางคน เรามีโอกาสลงทุนกับ “ระบบข้างใน”
.
อาจเป็นการไปบำบัด (therapy) เพื่อเผชิญหน้ากับบาดแผลเก่า ๆ อย่างจริงจัง การดูแลสุขภาพให้ร่างกายยัง “เล่นกับลูกหลานได้” ไม่ใช่แค่ “รอดจนเกษียณ” หรือกลับไปเรียนอะไรใหม่ ๆ ที่เคยสนใจแต่ไม่กล้าทำ
.
Maslow เรียกแรงขับนี้ว่า “self-actualization” ความอยากใช้ศักยภาพตัวเองให้เต็มที่ ไม่ใช่เพื่อทำให้คนอื่นประทับใจ แต่เพื่อรู้สึกว่า “ฉันได้ใช้ชีวิตของฉันจริง ๆ แล้ว”
.
เอาจริงๆ นะ ช่วงเวลาแบบนี้โคตรอึดอัดเลย (ผมผ่านมันมาแล้ว อย่างหน่วง)
.
คุณอาจต้องยอมรับว่าบางความสัมพันธ์ไปต่อไม่ได้ บางแผนการเงินต้องรื้อใหม่ บางบทบาทต้องลดความสำคัญลงเพื่อให้คุณได้หายใจเป็นตัวเอง
.
แต่นี่ไม่ใช่การ “แตกสลาย” มันคือการ “ถอดชิ้นส่วน” เพื่อประกอบกลับใหม่ให้แข็งแรงกว่าเดิม
.
Jung เคยพูดว่า “สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการยอมรับตัวเองอย่างสมบูรณ์”
.
เพราะพอคุณยอมรับตัวเองได้จริง ๆ คุณจะหมดข้ออ้าง คุณจะไม่สามารถโทษพ่อแม่ เจ้านาย หรือสังคมไปเรื่อย ๆ ได้อีก
.
แต่ผมอยากเป็นกำลังใจให้ครับถ้าคุณอ่านมาถึงตรงนี้ นั่นแสดงว่าคุณเริ่มยอมรับแล้วว่า “บางอย่างในชีวิตฉันต้องเปลี่ยน” และนั่นแหละ…คือจุดเริ่มต้นที่สำคัญที่สุด
.
จำเรื่องรูปตัว U เอาไว้ วัยกลางคนไม่ใช่จุดจบของเส้นกราฟชีวิต มันคือจุดที่กราฟหันหัวกลับขึ้น คุณไม่ได้กำลังพัง คุณกำลังดึงด้ายทุกเส้นออกมาดูใหม่ ว่าอันไหนที่อยากเก็บเอาไว้จริงๆ
.
ครึ่งแรกของชีวิต คุณใช้ไปกับการวิจัย ทดลอง แกล้งเป็น ครึ่งหลัง…คือช่วงที่คุณจะได้ใช้ชีวิตในแบบของตัวเองจริง ๆ แล้ว (เย้!!)
.
วัยกลางคน…ไม่ใช่วิกฤต แต่มันคือจังหวะคลายปมชีวิต
.
มันคือโอกาสให้ชีวิตเริ่มต้นใหม่ แบบที่โตกว่า ซื่อสัตย์กว่า และเป็นคุณมากที่สุด

- โสภณ ศุภมั่งมี

[Todd Advisor @ToddAdvisor]

เมื่อ “ทีมบัญชี” ต้องกลับดึก และ ทางออกของการบริหารเวลาที่ Win-Win ทุกฝ่าย

หนึ่งในคำถามยอดฮิตที่คนต่างหน่วยงานมักสงสัยคือ "ทำไมทีมบัญชีต้องทำงานกลับดึกตลอด?" ถ้ามุมมองคนทำงานจริงๆ คงไม่มีใครอยากกลับบ้านดึก ไม่ว่าหน่วยงานไหนก็อยากกลับบ้านตรงเวลาได้มีเวลาไปใช้ชีวิตหลังเลิกงานได้เพียงพอ

แล้วทำไมหน่วยงานบัญชีมักจะกลับดึก? ความจริงแล้ว ในชั่วโมงการทำงานปกติ ชีวิตทีมบัญชีมักหมดไปกับการติดต่อประสานงาน ทั้งรับเช็ค วางบิล ตามเอกสาร และคุยกับหน่วยงานต่างๆ ทำให้ช่วงเวลาที่จะได้ "ทำงานจริงๆ" ที่ต้องใช้สมาธิและการโฟกัสข้อมูลตัวเลข (โดยเฉพาะช่วงปิดงบที่มี Deadline จำกัด) จึงมักจะเป็นช่วงเย็นไปจนถึงกลางคืน ซึ่งเป็นเวลาที่เงียบสงบ (และสงัด) ที่สุดครับ

ปัญหาที่ตามมา เมื่อต้องอยู่เคลียร์งานจนดึกดื่น ปัญหาโลกแตกคือ "วันรุ่งขึ้นจะตื่นมาเข้างานเช้าอย่างไรให้ทัน? และ ยังมีสติทำงานได้ตลอดวัน" จะให้สแกนนิ้วหรือสแกนหน้าทันตามระเบียบที่ทำงานอาจจะยากสักหน่อย และอาจส่งผลให้เสียประวัติเพราะมาสาย ทั้งที่ทุ่มเททำงานดึกในช่วงที่ผ่านมา
ทางออกและการจัดการปัญหานี้แก้ไขได้ด้วย "การสื่อสาร" และ "ความยืดหยุ่น" ครับ

1. สำหรับพนักงาน: ต้องกล้าคุยกับหัวหน้างานให้ชัดเจน แจ้งล่วงหน้าว่าวันไหนจำเป็นต้องอยู่ดึก (เช่น ช่วงปิดงบ หรือยื่นภาษี) และขออนุมัติเวลาเข้างานในวันถัดไปที่ชัดเจน เช่น "วันนี้กลับเที่ยงคืน พรุ่งนี้ขอเข้างานสายกว่าปรกติได้ไหม? แต่จะไม่เกินกี่โมง เช่น ไม่เกิน 10 โมงเช้า" เพื่อให้ร่างกายได้พักผ่อนเพียงพอ แล้วขอความชัดเจนเกี่ยวกับการขออนุมัติเข้างานสายในวันถัดไป แค่เดินไปบอกได้ไหม หรือจะต้องขออนุมัติทาง Email, หรือ สามารถโทร/Line แจ้งได้หรือเปล่าหากหัวหน้ากลับบ้านไปก่อน

2. สำหรับหัวหน้างาน: ต้องวางกติกาให้ชัดเจนว่ากรณีไหนช่วงไหนบ้างที่อนุญาตให้สามารถเข้างานสายได้กว่าปรกติหากคืนที่ผ่านมาทำงานดึก เช่น เฉพาะช่วงปิดภาษีและปิดบัญชี แล้วกรณีไหนได้ OT หรือ ไม่ได้ OT (ต้องอ้างอิงตามงบประมาณและกฏระเบียบของแต่ละองค์กรด้วยนะครับ) รวมถึงต้องมีความยุติธรรมกับลูกน้อง หากเขาทุ่มเททำงานดึกเพื่อบริษัท ก็ควรยืดหยุ่นเวลาเข้างานให้เขาได้ในวันรุ่งขึ้น

3. สำหรับหน่วยงาน HR และองค์กร: ควรทำความเข้าใจธรรมชาติของงานบัญชี (รวมถึงหน่วยงานอื่นๆที่มีงานในลักษณะเดียวกัน) โดยการปรับระบบการบันทึกเวลาทำงาน (Time Attendance) ให้เหมาะสม/ยืดหยุ่นตามลักษณะงาน เช่น กรณีพนักงานเข้าทำงานสายโดยได้รับการอนุมัติจากหัวหน้างานแล้ว ให้หัวหน้าเข้ามาใส่ Note ว่าพนักงานเข้าทำงานสายในกรณีทำงานดึกเมื่อวันทำงานก่อนหน้าและได้รับการอนุมัติแล้ว หรือ ให้มีระบบการอนุมัติให้เข้าทำงานล่าช้าได้ในระบบบันทึกเวลาเลย เป็นต้น โดยไม่บันทึกเป็นประวัติเข้างานสายหรือมีผลต่อการประเมินผลการทำงาน

ไม่มีทีมบัญชีคนไหนอยากกลับดึกเพื่อทำลายสุขภาพตัวเองหรอกครับ ดังนั้น การแก้ปัญหาเรื่องวิธีการทำงานของทีมบัญชีไม่ให้ต้องกลับดึกเกินไปหรือกลับดึกให้น้อยที่สุดเป็นเรื่องที่หน่วยงานและผู้บริหารสายบัญชีต้องจัดการกันอยู่แล้วในระยะยาว แต่จะต้องมีการตกลงและสื่อสารกันให้เข้าใจระหว่าง ทีมบัญชี, หัวหน้างาน และ HR/องค์กรให้ชัดเจน ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญลำดับแรกที่แก้ไขได้เลย เพื่อให้งานเดินหน้าได้โดยที่คนทำงานยังสามารถทำงานได้อย่างสบายใจและไม่มีผลกระทบต่อสุขภาพในระยะยาวครับ.
#บัญชี #การบริหารเวลา #WorkLifeBalance #AccountingLife

[Mr Liquidity⚡️base.eth @cosmosno1]

เวลาทองคำโลกพุ่งขึ้น ⛏️✨
ใครได้ประโยชน์มากที่สุด? คำตอบคือ “บริษัทเหมืองทอง”
เพราะราคาทองขึ้นทันที แต่ต้นทุนการผลิตยังแทบไม่เปลี่ยน → กำไรพุ่งแบบ เสือนอนกิน ไม่ต้องทำอะไรเพิ่ม

ธุรกิจเหมืองทองมีตัวเลขสำคัญเรียกว่า AISC (All-in Sustaining Cost)
เช่น AISC = 1,200$/oz แต่ถ้าราคาทองโลกขึ้นไป 2,500$/oz
ส่วนต่างกว่า 1,300$/oz จะกลายเป็นกำไรทันที

ผู้เล่นรายใหญ่ ได้แก่
Newmont (NEM) / Barrick Gold (B) / Agnico Eagle (AEM) / AngloGold Ashanti (AU) / Kinross Gold (KGC)

ราคาพุ่งเกิน 100% YTD ทั้งนั้น

หุ้นเหมืองทอง = การเล่นทองแบบ Leverage
ทองขึ้น 10% → หุ้นเหมืองอาจพุ่ง 20–30%
เพราะรายได้โต แต่ต้นทุนแทบไม่ขยับ

[อยากอ่านแล้วหนึ่ง @richlyquotes]

เวลาที่คุณคิดมาก ให้จำคำๆนี้ไว้ว่า...

“ความกังวลไม่ได้ทำให้ปัญหาพรุ่งนี้หายไป
แต่มันขโมยความสงบสุขของวันนี้ไปต่างหาก”

[Zyo @Zyobooks]

“คุณไม่ได้เครียดเพราะทำอะไรเยอะเกินไป
แต่คุณเครียด...เพราะทำสิ่งที่ตัวเองรักน้อยเกินไปต่างหาก”
— มาร์ก แมนสัน

[FORTUNEDIETDIARY @BeautyDiaryNews]

จำได้ว่าตอนทำคลิปพวกนี้ครั้งแรก ลุกแทบไม่ขึ้น เพราะตัวหนัก5555
แต่ตอนนี้ทำแบบชิลล์ๆเลย😇

💪🏻เน้นต้นขา
💪🏻ช่วยในเรื่องหน้าท้อง
💪🏻สะโพกกระชับ
💪🏻ได้เอวเล็กด้วย

🫶🏻เป็นกำลังใจให้ทุกคนที่ลดหุ่นอยู่

[หมูปิ้ง @MooPingFeaster]

หลายคนไม่ได้อยู่เพราะรักงาน
แต่เพราะ เหนื่อยเกินกว่าจะหางานใหม่

อยากลาออก แต่…
– ไม่มีแรงอัปเดตเรซูเม่
– ไม่มีพลังซ้อมสัมภาษณ์
– ไม่มีเวลาคิดว่า “ตัวเองอยากทำอะไรกันแน่”

เพราะโดนงานอัดทุกวัน จน “หมดสภาพจะวางแผนชีวิตตัวเอง”

แล้วระบบงานแบบนี้ก็บอกว่า
“ใครอยู่นานคือคนที่ทนได้”
ทั้งที่ความจริงคือ
“ใครไม่มีแรงหนี ก็ติดกับอยู่ในนั้น”

และแค่ได้ลาพักไม่กี่วัน…
ไม่มีเมล ไม่มีงานแทรก ไม่มีคนตาม
สมองเริ่มคิดได้ หัวใจเริ่มชัดขึ้น
ว่า “นี่ไม่ใช่ชีวิตที่เราอยากอยู่”

งานที่ดี ไม่ควรทำให้คนรู้สึกผิดที่อยากออก
และองค์กรที่ดี ต้องไม่ออกแบบให้ “คนไม่มีแรงจะหนี”
เพราะนั่นไม่ใช่การรักษาคน แต่มันคือการกักคนไว้เฉย ๆ ครับ

[Champ Wuttipitayamongkol @tpagon]

บางคนจมทำงานที่เดิมอยู่ ไม่ใช่เพราะทนงานได้ แต่พอไปถาม มันเป็นเพราะเขาไม่มีเวลาไม่มีพลังงานที่จะไปคิดเรื่องลาออก หางานใหม่ เตรียมตัวสัมภาษณ์งานใหม่ให้ดีๆ จะได้สัมผ่านด้วยซ้ำ เพราะงานหนักเกิน คนแบบนี้พอได้ลาพัก (แบบที่งานไม่เข้ามาแทรกจริงๆ) มีเวลาคิด ก็เห็นว่ามักตัดสินใจออกเลย

[ᯅ̈ @csoneexol]

นี่ทำตามคลิปนี้คือใช้มา2ปีแล้ว โคตรคุ้มมมม

https://t.co/rjYKAplqPl

[//s;kooo// @numwanz1991]

ช่วยน้องหน่อยนะคะ ท่านไหนอยู่ใกล้ๆ ช่วยทีค่ะ #น้ําท่วมเชียงใหม่

[//s;kooo// @numwanz1991]

เพราะบ้านอีกหลังที่ทำก็คือป้าไปแจ้งเทศบาลเช่นกัน แต่ๆๆๆ หากเธอลองมองดูสักนิด หลังคาบ้านนั้นกับบ้านนี้ยาวบ่เท่ากันเด้อ ที่เขาต้องทำเพราะหลังคาเขาติดกำแพงจ้า ก็เลยอ่ะๆ ถ้าจะไปร้องเรียนบอกเทบาลก็ให้เค้ามาดูละกัน ถ้ามันผิดแล้วต้องทำก็จะทำ

[//s;kooo// @numwanz1991]

"ป้าข้างบ้าน" บอกต้องทำรางรินน้ำ เพราะเวลาฝนตกหนักน้ำฝนไหลไปทางบ้านป้า ทำให้น้ำเจิ่งนองจนถึงบันไดบ้าน แต่ด้วยความสงสัยว่าทำไมต้องทำ หลังคาห่างกำแพงก็เยอะนะ แล้วเวลาฝนตกตามทางหลังคามันก็คือลงบ้านกูค่า มีแจ้งว่าจะไม่ทำใช่มั้ย จะบอกเทศบาลให้มาดู