pescanisprud

[pescanisprud @pescanisprud]

@dondojovo 🤣
U Hrvatskoj je štokavski prirodno prevladao… ovo je stvarno biser nad biserima.

[LadyNasty @NastaLady]

Čovek je doktorirao raskrinkavanje ćacadi. Genijalan rad, svaka čast!

[Misko Misko @todDM53izjASpRe]

" D V O R I Š T E " 👀
Ulica Gavrila Principa 1987.godina
Zajedničko dvorište sa više omanjih kuća, danas su postala retkost
Snimak Jovana Đorđevića iz foto-monografije "Beograd naše mladosti"

[Dejan Kovacic @DejanKovacic79]

Ako je on tek sad dosao na red cemu mi da se nadamo.

[Živac @ZO1945]

U nekom trenutku smo samo krenuli unazad.

[Istorijski arhiv Beograda @IA_Beograda]

#NaDanasnjidan 21. сeптeмбар 1911. – Снимљeн филм Дочeк Милорада Рајчeвића свeтског путника, у Смeдeрeву и Бeограду, Први филм продуцeната браћe Савић.

[Otac Makarije ponovo jaše @OtacPeranovic13]

Zoran Đinđić iz TV intervjua 1997:

„ Nemojte da mislite da ćete u duelima sa radikalima vi da pobedite zato što imate bolje argumente.

Oni vas ne slušaju.

Njihov cilj nije da ubede vas ili javnost argumentima. Njihov cilj je da vas uvuku u blato.��

[SEDMA SILA @novinarica]

Peter Mađar predložio zakon kojim bi se omogućila provera imovinskog stanja političara, čak 20 godina unazad biće bez odlaganja podnet mađarskom parlamentu.

OVO ISTO OČEKUJEM OD STUDENATA I TO OD 1991.

[Mytical Europe @EuropeMytical]

Gerona Cathedral, Spain.

[pravednik @srbijadosony]

Čika Laza je genije za politiku. Tačno zna kad treba da promeni stranu.

[Miloš Vojinović @infinite_milos]

One of my favorite photos from 1914 in Belgrade.

Despite the city being heavily bombarded, people still gathered to watch the fighting between Habsburg and Serbian troops.

[Balkan & Beyond @BalkanAndBeyond]

💬 How did one Italian comic strip about a group of incompetent secret agents become the ultimate pop-culture phenomenon in Yugoslavia?

Alan Ford was created in Italy in 1969 by Max Bunker and Magnus. This dark, satirical comic flopped in countries like France and Brazil and never even received an English translation. But when it hit Yugoslavia in 1972, it became an absolute cultural obsession.

The secret weapon? The translation.

Croatian journalist and writer Nenad Brixy completely reimagined the Italian text. Brixy injected the dialogue with brilliant wit, mature jokes, and highly specific Serbo-Croatian idioms that transformed a simple comic into a literary masterpiece of social satire.
His work was so legendary that even after Yugoslavia dissolved, fans across the newly formed countries rejected new, localized translations. They only wanted Brixy’s original text! To the readers, Brixy's version was Alan Ford.

In 2015, the town of Varaždinske Toplice in Croatia even erected a memorial plaque honoring Brixy's massive contribution to the language.

[Tina @DREAMER49544187]

Poslušajte do kraja!
Car!

[NOVA EKONOMIJA @Nova_ekonomija]

Predsedništvo Srbije nije ispunilo obećanje: Radnici Apoteka Beograd juče nisu primili 16 zaostalih plata
https://t.co/8DNajZXTRr

[KONKRETNO @1konkretno]

Ispod ovog kišobrana nalaze se brojne uloge, gotovo nezamisliva kinematografija jedne zemlje, veliki broj najprestižnijih glumačkih nagrada i gotovo 194 godine života.
Dve dive – Renata Ulmanski i Mira Banjac.

[Milica Jovanović @PlaceSoft]

i svaka mučena balkanska državica ima objašnjenje zašto je baš njihov ratni zločinac nevina žrtva lokalnih okolnosti i globalnih zavera

[Суки @doktorzakrave]

AUUUU KAKO JE ŽAKLINA ISPOLIVALA ŽVALAVOG 🤣🤣🤣���🤣🤣🤣

[Misko Misko @todDM53izjASpRe]

16. IX 1861. Zastupništvo grada Zagreba dodelilo je Vuku Stefanoviću Karadžiću Povelju počasnog građanina, kojom su mu data :
��sva prava, sloboštine i koristi kao što svakom građaninu Zagreba po zakonu i starom narodnom običaju pripadaju“.

[nova.rs @novarsonline]

Studenti objavili program od 11 tačaka za oporavak Srbije: "Čišćenje" policije, besplatni udžbenici, slobodan RTS, otvaranje tajnih ugovora... https://t.co/sXClbfScu2

[Nebojsa Radovic @eniac]

Ovih dana čitam o Milankoviću. Osim toga što je njegov rad manje poznat na našim prostorima, u poređenju sa Teslom i Pupinom, čitanje njegove biografije mi je osvestilo nešto o čemu razmišljam već duže vreme.

Sa aspekta njihovog uspeha, diskusija o tome da li je Tesla Srbin ili Hrvat manje je bitna od činjenice gde su se rodili. Tesla (Smiljan, Lika, 1856), Pupin (Idvor, Banat, 1854) i Milanković (Dalj, Slavonija, 1879) detinjstvo su proveli na teritoriji Habzburške monarhije, odnosno Austro-Ugarske u slučaju Milankovića.

Zašto je ovo toliko bitno?

Granica nije delila samo države. Delila je i dva drastično različita institucionalna i obrazovna sistema.

Habzburška monarhija je mnogo ranije izgradila razvijenu mrežu institucija, škola, univerziteta i profesionalnih puteva kroz koje je talentovan pojedinac mogao da napreduje. Postojale su osnovne škole, realke, gimnazije, tehničke škole, stipendije i relativno jasan put od talentovanog deteta iz provincije do višeg obrazovanja.

Osmansko carstvo je sa takvim reformama kasnilo, a njegove kasnije reforme Srbiju više nisu oblikovale na isti način. Srbija se oslobodila osmanske vlasti dovoljno rano da gradi sopstvene institucije, ali dovoljno kasno da je nasledila vekove slabije razvijenog modernog školstva i državne infrastrukture.

Zbog toga je pristup visokom obrazovanju u Srbiji tokom 19. i početkom 20. veka bio mnogo uži. Bio je dostupan privilegovanijim porodicama, ali i malom broju izuzetno talentovanih mladih ljudi koje je država planski slala na školovanje u inostranstvo, stvarajući ono što su istoričari nazvali „planiranom elitom“.

Ljudi koji su odrasli na teritoriji Habzburške monarhije imali su drugačiju početnu poziciju. Imali su pristup sistemu koji već postoji. Sistemu koji ume da prepozna i ponudi put za napredovanje.

Pupin je odličan primer. Roditelji su mu bili zemljoradnici. Lokalni prota je prepoznao njegov talenat i pomogao mu da dobije stipendiju, prvo za školovanje, a zatim je sa stipendijom iz Pančeva nastavio školovanje u Pragu. Dakle, sistem je prepoznao dete iz sela koje kao talentovano i finansirao njegovo dalje školovanje.

Možda je upravo tu poenta.

Sistem je mnogo više nego što često mislimo. Pogotovo onaj koji ume da prepozna i nagradi. Koji talentovanom detetu nudi mogućnost da se školuje, postane student, ostvari sebe, a onda postane i prepoznato i pobedi teret istorije koja često ume da zaboravi.