در بحرانها، دعواها اغلب بین خودِ مردمه،
نه با عامل اصلیِ خشم.
روانشناسی بهش میگه
پرخاشگری درونگروهی:
وقتی خشمِ سرکوبشده، امنترین هدف رو پیدا میکنه.
#اعتراضات_سراسری#اعتصابات_سراسری
سوگِ جمعی یعنی
آدمها برای چیزی عزادارن که شاید اسمش رو نمیدونن:
آیندهای که ازشون گرفته شد،
امنیتی که برنگشت،
آدمهایی که دیده نشدن.
اعتراض، گاهی شکلِ گریهست.
#اعتراضات_سراسری#اعتصابات_سراسری
وقتی آدمها میریزن تو خیابون،
معمولاً قبلش بارها تو خونه، تو دلشون، تو سکوت شکستن.
اعتراض از نقطهی انفجار شروع نمیشه؛
از فرسودگی شروع میشه.
#اعتراضات_سراسری
وقتی جامعه وارد بحران میشه،
آدمها بد نمیشن…
میترسن.
ترسِ طولانی همدلی رو کم میکنه، صبر رو میسوزونه،
و باعث میشه بهجای کنار هم بودن، به هم بپریم.
این اخلاق نیست؛
واکنش مغزه به خطر.
#اعتراضات_سراسری#اعتصابات_سراسری
“If Iran shots and violently kills peaceful protesters, which is their custom, the United States of America will come to their rescue. We are locked and loaded and ready to go. Thank you for your attention to this matter!” - President DONALD J. TRUMP
در وضعیتهای بحرانی مثل اعتراضات یا انقلابها،
مغز انسان وارد Survival Mode میشه.
وقتی ترس مزمن فعاله، همدلی ↓ اعتماد ↓
و مغز بهجای “ما”، فقط “من” رو میبینه.
بههمپریدن مردم همیشه نشونه بد بودنشون نیست؛
نشونهی سیستم عصبیِ تهدیدشدهست.
#انقلاب_ملی_ایران
بعضی رابطهها خراب نمیشن…
خاموش میشن.
وقتی یکی مدام احساساتت رو کوچک میکنه، مغزت برای بقا یاد میگیره کمتر حرف بزنه، کمتر بخواد، کمتر بجنگه.
این اسمش عادت کردن نیست؛
نشونهی فرسودگی عاطفیه.
والد نابالغ به جای آن که فرزندش را به عنوان یک انسان جدا بپذیرد، او را وسیلهای برای جبران خلأ خود میکند. گاهی کودک باید سوژه فانتزی والد شود، مثلاً همدم مادر تنها، یا وارث ناکامیهای پدر. گاهی هم باید بار هیجانهای ناخوشایند آنها را حمل کند.
«خستگی همیشگی» خیلی وقتها ناشی از بیماری نیست؛ یک پیام سرکوبشده است.
بدن میگه: «تو بیش از توانت داری میدوی و فشار تحمل میکنی و من دیگه همراهی نمیکنم.»