آن یار کز او خانهٔ ما جایِ پَری بود
سر تا قدمش چون پَری از عیب بَری بود
دل گفت فروکش کنم این شهر به بویش
بیچاره ندانست که یارش سفری بود
تنها نه ز رازِ دلِ من پرده برافتاد
تا بود فلک، شیوهٔ او پرده دری بود
#حافظ
جنگ
مادامی که ما به یک گروه و یا ایدئولوژی بچسبیم، تا زمانیکه آرزومند باشیم، به دنبال موفقیت باشیم، در حال ایجاد جنگ هستیم. ممکن است این جنگ، یک جنگ با تخریبهای بیرونی نباشد، اما با دیگران و در درون خودمان دچار تضاد هستیم، که در واقع شکلی از جنگ است. 👇
در رخ عـشـق نگر تا به صفت ، مرد شوی
نزد سردان منشین کز دَمشان سرد شـوی
از رخِ عــشـق بجو چیـز دگـر جز صـورت
کار ، آن است که با عشق تو هم درد شوی
#مولانا
آیا لحظهای از زندگی ما، من و تو، در احساس رضایت -رضایت که حاصل احساس کفایت، سیری و بسندگی است- میگذرد!؟
آیا به هر جا برسیم و در هر وضعیتی باشیم باز هم لهله نمیزنیم و نمیدویم تا به جای دیگر و چیز دیگر برسیم؟
آیا این له له زدن و دویدن دائمی به خاطر احساس خلاء باطنی نیست؟
#مصفا
حیفه اینم بگم از جناب مولانا و مطابقتش با اون بیت سعدی
«پیش از آن کاندر جهان باغ و می و انگور بود
از شراب لایزالی جان ما مخمور بود
ما به بغداد جهان جان اناالحق میزدیم
پیش از آن کاین دار و گیر و نکته منصور بود»
و جناب سعدی میگن
که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی
شبتون خوش🥲
آدمی باشد که او را دریاها بس نکند و
آدمی باشد که او را قطره ای چند بس باشد
و زیاده از آن زیانش دارد.
و این تنها در عالم معنی و علوم و حکمت نیست، در همه چیز چنین است.
مالها و زرها، جمله بی حد و پایان است اما بر قدر شخص فرود آید، زیرا که افزون از آن را بر نتابد و دیوانه شود.
فرق آفتابه دزد و شتر دزد دقیقا همینه
حالا به خودت دزد زده
به همین قشنگی
این مملکت، خراب شده باقی میمونه تا زمانیکه نفع فردی به نفع جمعی اولویت داره
تا زمانیکه دغدغه من خود خودمم نه کلیت مردمم
۶/
قصه:
یک عالمه کار نیمه تمام همیشه میماند که وقت رفتن است، چه در نوباوگی، چه در پیری، کار تمامی ندارد، از مال و اولاد و حرص و طمع بگیر تا لذت و معرکه گیری و تجدید هر آنچه کهنه شده باشد، حالا هی بگو عمو تو خودت میت نشسته ای مگر کسی به گوشش میرود، ای بابا همیشه برای همسایه است
👇