سرمایه اجتماعی که ته بکشه، مردم دیگه به هم اعتماد نمیکنن، به نهاد که هیچ. بعد میپرسن چرا مشارکت کم شد. مشارکت نیاز به باور داره، باور هم نیاز به پیشبینیپذیری. آدمی که فرداش رو نمیتونه پیشبینی کنه، رأی هم نمیده.
صبح خبر جنگ را می خوانیم، ظهر خبر مذاکره را. شب دوباره قیمت دلار را چک می کنیم و گوشی را کنار می گذاریم. انگار زندگی ما بین دو تیتر گیر کرده؛ یکی صدای انفجار دارد، یکی وعده آرامش. ما هم فقط یاد گرفته ایم با هر دو بخوابیم.
.
گویی در این جهانِ پرهیاهو، تنها صدایی که میشنوی، طنینِ خستگیِ خویش است.
اما بدان، که این خستگی، ریشهی زمینیِ روح است، تا دوباره بتواند به آسمان بنگرد.
ای دلِ خستهی من!
این را بدان که خستگی، نه خواب است و نه بیداری.
بلکه حالتیست میان این دو، همچون پرندهای که بالهایش سنگین شدهاند.
و روحی که از پرواز، بیتاب است.
این همان لحظهایست که سکوت، بلندتر از فریاد میشود و هر تپشِ قلب، بارِ سنگینی بر دوش میکشد.