Die Internetseite https://t.co/Ewud3T58hs ist seit gestern online und beleuchtet transparent die Finanzierung und die Netzwerke staatlich geförderter NGOs.
Bereits nach nur 24 Stunden zeigt sich, wie brisant das Thema ist, denn die Seite wird massiv von Hackern angegriffen. Das zeigt, wie unangenehm die Wahrheit für manche offenbar ist.
German AfD Leader Alice Weidel:
Development aid projects. Why is Germany still paying development aid to China? China is now far more advanced than we are technologically.
Or why are we funding gender toilets in Nigeria? Nobody can explain that.
Or the excessive payments to the United Nations—cut them. Then our payments to the European Union can be reduced, or even eliminated entirely.
Subsidies for clientelism and climate policy—abolish them. That would create enormous fiscal room in the federal budget.
Then we must limit civil servant status to a narrowly defined core of sovereign state functions: the military, the police, finance, and the judiciary. Nothing more is needed.
- @clashreport
☎️ Wat de meeste PvdA GroenLinks dus PRO kiezers niet eens weten omdat ze dit zo goed mogelijk proberen weg te poetsen overal 👇👇👇 iedere PRO stemmer moet dit gezien hebben.
Jammer, deze vier moties om niet te bezuinigen op de ouderenzorg, wijkverpleging, tandartszorg en palliatieve zorg zijn vandaag door de coalitiepartijen met steun van JA21 allemaal weggestemd.👇
𝐁𝐞𝐥𝐚𝐬𝐭𝐢𝐧𝐠 𝐬𝐢𝐦𝐩𝐞𝐥 𝐦𝐚𝐤𝐞𝐧? 𝐏𝐚𝐬 𝐨𝐩, 𝐃𝐞𝐧 𝐇𝐚𝐚𝐠 𝐤𝐫𝐢𝐣𝐠𝐭 𝐮𝐢𝐭𝐬𝐥𝐚𝐠 𝐯𝐚𝐧 𝐞𝐞𝐧𝐯𝐨𝐮𝐝
Stel je eens voor.
Een belastingstelsel dat je aan de keukentafel kunt uitleggen zonder drie fiscalisten, een toeslagenadviseur, een rekenmodel en een kalmeringsmiddel.
Bijvoorbeeld:
𝟐𝟓 𝐩𝐫𝐨𝐜𝐞𝐧𝐭 𝐛𝐞𝐥𝐚𝐬𝐭𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐨𝐭 €𝟓𝟎.𝟎𝟎𝟎.
𝟑𝟑 𝐩𝐫𝐨𝐜𝐞𝐧𝐭 𝐯𝐚𝐧 €𝟓𝟎.𝟎𝟎𝟎 𝐭𝐨𝐭 €𝟏𝟎𝟎.𝟎𝟎𝟎.
𝟒𝟐 𝐩𝐫𝐨𝐜𝐞𝐧𝐭 𝐛𝐨𝐯𝐞𝐧 €𝟏𝟎𝟎.𝟎𝟎𝟎.
Klaar.
Helder. Begrijpelijk. Overzichtelijk. De burger weet waar hij aan toe is. De ondernemer weet waar hij aan toe is. De gepensioneerde weet waar hij aan toe is. De werkende Nederlander hoeft niet langer door een fiscale doolhof te kruipen waarin achter elke bocht een heffingskorting, afbouwregeling, toeslagval, premie, inkomensgrens of beleidsmatige rattenval ligt.
Maar ja.
Dit is Nederland.
In Nederland is eenvoud voor Den Haag ongeveer wat knoflook is voor een vampier.
Een simpel belastingstelsel betekent dat de overheid minder kan goochelen. Minder kan schuiven. Minder kan lokken. Minder kan straffen. Minder kan compenseren. Minder kan zeggen: “Wij helpen u gericht”, nadat ze eerst je portemonnee via zeven loketten hebben leeggelepeld.
Een land als Nederland zou best met eenvoudige belastingschijven kunnen werken. Niet als wondermiddel, niet als gratis geldmachine, maar als schoon schip. Minder belasting op werk. Minder rondpompen. Minder formulieren. Minder toeslagen. Minder verborgen armoedeval. Minder ambtenaren die bezig zijn met het repareren van problemen die het systeem zelf veroorzaakt.
Maar dan moet er iets gebeuren waar Den Haag allergisch voor is: echt kiezen.
Toeslagen moeten dan niet “vereenvoudigd” worden, maar verdwijnen. Aftrekposten moeten niet “herijkt” worden, maar beperkt. Subsidies moeten niet “anders worden vormgegeven”, maar geschrapt. De overheid moet niet “wendbaarder” worden, maar kleiner en vooral: Den Haag moet niet via de achterdeur nieuwe “gerichte tegemoetkomingen” verzinnen.
Want dat is de klassieke Haagse truc.
Eerst zegt men: we schaffen toeslagen af.
Applaus.
Daarna zegt men: sommige groepen moeten natuurlijk wel worden ondersteund.
Begrip.
Vervolgens komt er een tijdelijke compensatie.
Zorgvuldig.
Daarna wordt die compensatie structureel.
Noodzakelijk.
Vijf jaar later zit de burger opnieuw in een systeem van inkomensgrenzen, aanvraagformulieren, terugvorderingen, correcties, voorschotten, naheffingen en digitale wanhoop.
Dan heet het geen toeslag meer.
Dan heet het bijvoorbeeld een bestaanszekerheidsbijdrage, gerichte koopkrachtcorrectie, maatschappelijke draagkrachtkorting of transitietegemoetkoming voor huishoudens in kwetsbare situaties.
Zelfde circus. Nieuwe tent. Duurdere kaartjes.
Dat is de reden dat belastinghervorming in Nederland bijna altijd eindigt als behang over schimmel. Het ziet er even fris uit, tot de geur terugkomt.
De burger wil eenvoud. Den Haag wil sturing. Daar zit de botsing.
Een eenvoudig stelsel zegt: dit zijn de tarieven, dit zijn de regels, succes ermee.
Het Haagse stelsel zegt: wij nemen eerst veel van u af, geven daarna een stukje terug als u in de juiste categorie valt, trekken dat weer in als u €4 te veel verdient, sturen u vervolgens een terugvordering omdat uw situatie in maart anders was dan in november, en noemen dat sociaal beleid.
Sociaal?
Het toeslagenstelsel is geen sociaal vangnet meer. Het is een bureaucratische fuik met empathische folders.
Dan vragen politici zich af waarom mensen het vertrouwen kwijt zijn.
Omdat miljoenen Nederlanders allang hebben geleerd dat een brief van de overheid zelden begint met goed nieuws. Misschien omdat werken soms nauwelijks loont door afbouw van toeslagen. Misschien omdat mensen bang zijn om een paar uur extra te werken, omdat ze niet weten welke regeling dan ontploft. Misschien omdat de overheid eerst complexiteit maakt en daarna loketten opent om burgers door die complexiteit te begeleiden.
Dat heet dan dienstverlening.
Nee.
Dat heet een zelfgebouwde brand blussen met subsidiebenzine.
Een stelsel met 25, 33 en 42 procent zou in elk geval één ding doen: het maakt zichtbaar wat nu verstopt zit. Het maakt duidelijk hoeveel de staat pakt. Het maakt de rekening eerlijker. Geen fiscale rookgordijnen. Geen verdwijntrucs. Geen politiek toneel waarbij lastenverlaging aan de voorkant wordt verkocht en via premies, heffingen, accijnzen en afbouwregelingen aan de achterkant weer wordt teruggehaald.
Maar juist daarom is de kans klein dat Den Haag het echt aandurft.
Want overzicht is gevaarlijk.
Als burgers precies zien wat zij betalen, gaan ze namelijk vragen stellen.
Waarom betalen wij zoveel?
Waar gaat het heen?
Waarom zoveel subsidies?
Waarom zoveel tussenlagen?
Waarom zoveel fondsen?
Waarom zoveel regelingen?
Waarom zoveel ambtenaren om geld rond te pompen dat eerst bij ons is weggehaald?
Dat zijn gevaarlijke vragen in een land waar de overheid zichzelf graag presenteert als redder, terwijl zij vaak eerst de oorzaak is van de financiële verstikking.
Laten we eerlijk zijn: veel toeslagen bestaan omdat basiszaken te duur zijn geworden. Zorgpremie te hoog? Zorgtoeslag. Huur te hoog? Huurtoeslag. Kinderopvang onbetaalbaar? Kinderopvangtoeslag. Koopkracht kapot? Noodpakket. Energie niet te betalen? Compensatie. Belastingdruk te hoog? Heffingskorting. Heffingskorting te ingewikkeld? Voorlichtingscampagne.
Zo bouw je geen rechtvaardig land.
Zo bouw je een geldwasstraat waarin de burger zijn eigen euro nat, vertraagd en verkleind terugkrijgt.
Daarom zou een echte hervorming hard moeten zijn. Niet hard voor de burger, maar hard voor het systeem.
Schrap rondpompen.
Schrap subsidies die vooral adviseurs, consultants en lobbyclubs voeden.
Schrap aftrekposten die het stelsel scheef maken.
Schrap toeslagen die mensen afhankelijk houden van voorschotten en terugvorderingen.
Schrap overheidsbemoeienis die vooral bestaat omdat er ooit een probleem is gecreëerd door eerdere overheidsbemoeienis.
Maar ja, dan raak je belangen.
En belangen hebben in Den Haag vaak betere lobbyisten dan burgers.
Dus krijgen we waarschijnlijk het bekende resultaat.
Toeslag eruit.
Compensatie erin.
Belasting omlaag.
Premie omhoog.
Subsidie geschrapt.
Fonds opgericht.
Regeling afgeschaft.
Tegemoetkoming ingevoerd.
Bureaucratie verminderd.
Uitvoeringsloket uitgebreid.
Na afloop staat er een minister trots te vertellen dat het allemaal eenvoudiger is geworden.
Voor wie?
Voor de burger die opnieuw moet uitzoeken of hij recht heeft op de nieuwe regeling die de oude regeling vervangt die was afgeschaft om het eenvoudiger te maken?
Voor de ondernemer die minder belasting betaalt maar meer premies, verplichtingen en rapportages krijgt?
Voor de gepensioneerde die geen toeslag meer krijgt maar via energiebelasting, zorgpremie en gemeentelijke lasten alsnog wordt geplukt?
Voor het gezin dat netto iets meer lijkt over te houden totdat de huur, zorg, opvang, boodschappen en accijnzen de winst weer opeten?
Dat is de Haagse eenvoud: een gordijn voor dezelfde rommel.
Een echt simpel stelsel zou pijn doen aan de politieke klasse, omdat het minder ruimte laat voor koopkrachtreparatie, electorale cadeautjes, doelgroepbeleid en morele theaterstukjes. Je kunt dan niet meer iedere groep apart toespreken met een eigen regeling. Je kunt minder makkelijk vlak voor verkiezingen met “gerichte steun” strooien. Je kunt minder makkelijk beleid verkopen als barmhartigheid terwijl het gewoon teruggave is van eerder afgepakt geld.
Precies daarom is eenvoud revolutionair.
Niet omdat 25, 33 en 42 procent magische tarieven zijn.
Maar omdat ze iets doen wat Den Haag vreest: ze trekken het gordijn open.
Ze zeggen tegen de burger: dit is wat u betaalt en tegen de overheid: daar moet u het mee doen.
Wat een schokkend idee.
Een overheid die moet rondkomen.
Daar krijgt men in Den Haag waarschijnlijk koude rillingen van.
Want in Den Haag is geld nooit op. Het is alleen nog niet opgehaald.
Daarom zal echte belastinghervorming alleen slagen als er één ijzeren regel komt: geen nieuwe toeslagen via de achterdeur. Geen compensatiecircus. Geen nieuwe potjes met vriendelijke namen. Geen subsidies die worden herboren als “investeringsinstrument”. Geen premieverhogingen om belastingverlaging te camoufleren.
𝐆𝐞𝐰𝐨𝐨𝐧: 𝐦𝐢𝐧𝐝𝐞𝐫 𝐨𝐯𝐞𝐫𝐡𝐞𝐢𝐝, 𝐦𝐢𝐧𝐝𝐞𝐫 𝐫𝐨𝐧𝐝𝐩𝐨𝐦𝐩𝐞𝐧, 𝐥𝐚𝐠𝐞𝐫𝐞 𝐥𝐚𝐬𝐭𝐞𝐧, 𝐝𝐮𝐢𝐝𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞𝐫𝐞 𝐭𝐚𝐫𝐢𝐞𝐯𝐞𝐧.
Lukt dat niet?
Dan krijgen we weer precies wat we altijd krijgen.
Een nieuw systeem dat verdacht veel lijkt op het oude systeem, maar met mooiere woorden.
Dan wordt de toeslag afgeschaft en de tegemoetkoming geboren.
Dan daalt de belasting en stijgt de premie.
Dan verdwijnt de subsidie en verschijnt het fonds.
Dan wordt het eenvoudiger op papier en ingewikkelder in het leven.
De burger?
Die mag opnieuw zoeken waar zijn euro is gebleven.
Waarschijnlijk ligt hij ergens in Den Haag.
Onder een stapel routekaarten, compensatieregelingen en een beleidsnota met als titel: “Naar een eenvoudiger stelsel.”
Goed nieuws. Wereld Bank stopt met hun politieke target van 45% "klimaatverandering investeringen" . Terug naar gezond verstand .
https://t.co/P7wj8y5i25
Column: Brussel bepaalt wat u moet denken
Max von Kreyfelt (met dank Twan Houben)
Veel Nederlanders denken nog dat nieuws ontstaat op redacties.
Dat een journalist met koffie, gewetensnood en een notitieblok de macht controleert namens het volk.
Prachtig sprookje.
In werkelijkheid zit de moderne journalistiek ergens tussen een EU-loket, een compliance-afdeling en een therapeutisch begeleidingstraject voor correcte meningen.
Bovenaan staat “Brussel”.
Daaronder de Europese Commissie.
Daaronder DG CONNECT.
Daaronder een lawine aan afkortingen waar iedere burger spontaan huiduitslag van krijgt:
DSA, EMFA, DMA, AI Act.
Het klinkt minder als democratie en meer als een defect wifi-netwerk.
Daaronder zitten het Commissariaat voor de Media, de Autoriteit Consument & Markt, platforms, factcheckers, expertpanels, gedragscodes en beleidscoördinatoren die allemaal “afstemmen”.
Dat woord alleen al.
“Afstemmen.”
Alsof Europa een zangkoor is dat samen aan de democratie werkt.
In werkelijkheid betekent het:
iedereen moet ongeveer hetzelfde denken, anders ontstaat er “maatschappelijke onrust”.
En maatschappelijke onrust is de moderne Brusselse term voor burgers die nog zelfstandig nadenken.
Niemand censureert officieel iets natuurlijk.
Nee, de EU “beschermt de democratische weerbaarheid”.
Prachtige bestuurskundige porno.
Daarvoor worden vervolgens:
algoritmes aangepast,
zichtbaarheid afgeknepen,
factchecklabels geplakt,
advertentie-inkomsten geraakt
en “schadelijke narratieven gemitigeerd”.
Dat klinkt alsof iemand voorzichtig een natte plek uit een tapijt dept.
Maar het gaat gewoon over politieke informatiecontrole.
Kijk alleen al hoe wonderlijk synchroon de media inmiddels functioneren.
Corona?
Dezelfde toon.
Klimaat?
Dezelfde woorden.
Migratie?
Dezelfde morele reflex.
Oekraïne?
Dezelfde experts.
Alsof honderd redacties iedere ochtend gezamenlijk uit één Brusselse broodtrommel eten.
En het fascinerende is:
vrijwel niemand merkt het nog.
Want moderne censuur draagt geen uniform meer.
Er loopt geen agent een redactie binnen.
Nee, tegenwoordig gebeurt het via:
compliance,
risicobeoordelingen,
digitale gedragscodes,
platformbeleid
en ernstig kijkende mensen met een duurzaamheidstas en een master bestuurskunde.
De Sovjet-Unie zou huilend van bewondering hebben toegekeken.
Want Brussel heeft iets briljants ontdekt:
je hoeft kranten niet meer te verbieden wanneer je het volledige informatielandschap bestuurlijk organiseert.
Waarom censureren als je ook kunt bepalen wat zichtbaar blijft?
En dus leven we inmiddels in een samenleving waar alles volledig vrij lijkt, terwijl exact dezelfde meningen overal tegelijk boven komen drijven.
Dat heet dan:
“de bescherming van de democratie.”
Ofwel:
Brussel bepaalt de grenzen van de werkelijkheid,
en de media kleuren hem netjes in.
https://t.co/H5EXB9vCYP
📌
Heeft u mijn bundel al? https://t.co/y64gXJ5yrY
📌
Steunt u mij ook? https://t.co/V2P6pFuNy1
Robert Farle hat gerade live im Bundestag die Klima-Religion mit einem Taschenrechner hingerichtet.♥️👏
78 % Stickstoff.
21 % Sauerstoff.
0,04 % CO₂.
Davon produziert die Natur selbst 96 %.
Von den restlichen 4 % menschgemachtem CO₂ kommt Deutschland auf lächerliche 1,76 %.
Hochgerechnet ergibt das einen deutschen Einfluss auf den weltweiten CO₂-Gehalt von 0,000028 %.
0,000028 %!!!!
Und für diese Zahl soll Deutschland weiter seine Industrie zerstören, seine Strompreise explodieren lassen, seine Arbeitsplätze ins Ausland treiben und den Wohlstand der arbeitenden Bevölkerung opfern?
Die Regierung, die Grünen, die Medien und alle, die diesem Wahnsinn immer noch applaudieren, tun so, als würde ohne die deutsche Energiewende die Welt untergehen.
Während China und Indien jeden Monat neue Kohlekraftwerke hochziehen.
Während der Rest der Welt einfach weitermacht.
Und wir? Wir zahlen. Wir frieren. Wir verlieren unsere Fabriken.
Farle hat nur eine Frage gestellt:
„Wie blöd halten Sie eigentlich die Menschen?“
Die ehrliche Antwort lautet: Offensichtlich so blöd, dass sie immer noch glauben, Deutschland könne das Weltklima retten, während der Rest der Welt das Gegenteil an den Tag legt😂
Das ist kein Klimaschutz mehr.
Das ist ideologischer Selbstmord auf Kosten der eigenen Bevölkerung.
#KlimaSchwindel #EnergiewendeFail #Deindustrialisierung #RobertFarle #CO2Lüge #KlimaHysterie #WohlstandVernichten #GrünePolitik #Bundestag #RealTalk #DeutschlandVerliert
Opmerkelijk moment in de gemeenteraad van Apeldoorn.
Twee lokale partijen Apeldoorn stemmen voortaan altijd tégen voorstellen van Forum v Democratie. Ongeacht de inhoud.
Het is een principiële keuze, zeggen ze. En dat leidt tot een felle discussie,maar democratisch?PRO en PvdD
Graag doorsturen naar onze olijfgroene windmolens en fotovoltaïsche fanatici.
Eén boom verbruikt ongeveer jaarlijks. 22 kg CO2 en produceert zuurstof voor veel mensen.
Met diepe wortels stabiliseert een boom de bodem, voorkomt erosie, verbetert de bodemstructuur en verhoogt de wateropslagcapaciteit.
Bomen reflecteren een deel van het zonlicht en koelen de omgeving.
Een enkele boom kan het effect hebben van 10 airco's.
Door verdamping dragen bomen bij aan wolkenvorming en hebben ze een positieve invloed op regenval.
Bladeren die op de grond vallen dienen als voedsel dat de vruchtbaarheid bevordert en de groei van andere planten ondersteunt.
Bomen absorberen stof en vervuiling.
Bomen geven leefomgeving en voedsel voor dieren.
Bomen zijn een natuurlijke geluids- en visuele barrière.
Bomen verhogen de waarde van de eigendom, verlagen de energiekosten, verminderen stress, verbeteren de mentale gezondheid en bevorderen fysieke activiteit.
Bomen zijn het wonder dat ons kan redden!
Plant bomen, plant heggen! “
De Hamas-vlag-zwaaiers stonden er gisteren weer, zoals elke zondag. Op de Oetewalerbrug in Amsterdam Oost, daar waar de Linnaeusstraat overgaat in de Middenweg. Deze keer sprak ik de gekken niet aan, maar bleef rustig op een bankje zitten kijken en hoorde hoe ongeveer de helft van de passerende auto’s instemmend toeterde. Maar deze keer kwam een van de vlagzwaaiers kwam naar mij toe. Hij bleek een ex-markt-koopman en kende mij nog uit de tijd dat ik op het Waterlooplein rondliep als markstallen-opbouwer-en-weer-afbreker (“kraamverzorger”). Dus minstens 45 jaar geleden. Door dat gesprekje kwam er plotseling iets van een fundamenteel besef over me dat de “polarisatie” in het Westen niet anders opgelost kan worden dan door de vernietiging van een van de beide kampen. Want. Toen ik hem vroeg wat hem dreef om met Hamasvlaggen te staan zwaaien, antwoordde hij dat het helemáál geen Hamas-vlaggen waren maar vlaggen van Palestina en dat Israël een niet bestaand land is en Israëlieten een niet bestaand volk en hij vertelde iets over Mozes en dat de Joden ongehoorzaam waren geweest aan God en daarom gestraft werden. Dit was dus een oud-koopman van het Waterloo-plein: Jiddisch-links-proletarischer krijg je het niet in het vroegere Mokum. En hij was knettergek en keek hemels toen hij vertelde dat hij dit regelmatig deed, dat vlagzwaaien, als vrijwilliger voor de goede zaak. Ik heb hem niet durven vragen of hij er wellicht zelf ook eentje was. Een Jood. Want die heb je, hè: anti-Israël-joden, ook in hoog-interlectuele beschaafdheids-kringen. Ga maar lezen: “Ter gelegenheid van 4 en 5 mei 2026: een open brief aan Rob Oudkerk, Naomi Italiaander en Rosanne Hertzberger” https://t.co/HfaksnpS1a En kijk ook even hiernaar: wou je deze mentaliteit nog "genezen"? https://t.co/Ra4lGFJsOA
De veestapel moet inkrimpen, want natuur.
Dat we elke week zo'n 1000 mensen in ons kleine postzegel landje toevoegen heeft geen gevolgen voor de natuur?
Misschien wel de voornaamste oorzaak van de deplorabele staat van het Nederlands openbaar bestuur is de Algemene Bestuursdienst, een in 1995 ingevoerd “uitzendbureau” voor onze 2000 hoogste ambtenaren, die dan weer eens op dit en dan weer eens op dat departement tewerk worden gesteld en dus, als echte generalisten, van alles niets weten.
Op dit moment worden alle belangrijke beslissingen in het openbaar bestuur genomen door politici die van toeten noch blazen weten, die zich laten adviseren door topambtenaren die dankzij de ABD net zo weinig ingewijd zijn in de materie. U begrijpt: dat leidt niet tot goede, verstandige, op kennis, inzicht en wijsheid gebaseerde besluiten.
🇳🇱De warme zomerdagen zouden een gevolg zijn van door de mens veroorzaakte klimaatverandering.
Hoe stevig is de wetenschappelijke basis onder dat verhaal?
Is de opwarming wel zo problematisch als wordt gesuggereerd?
Lidewij de Vos zet de feiten op een rijtje.
𝟔 𝐞𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐬𝐭𝐢𝐤𝐬𝐭𝐨𝐟𝐬𝐜𝐡𝐚𝐚𝐤𝐛𝐨𝐫𝐝 — 𝐝𝐞 𝐛𝐨𝐞𝐫 𝐦𝐨𝐞𝐭 𝐯𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐛𝐨𝐫𝐝
D66 heeft weer eens de doos met politieke gezelschapsspelletjes opengetrokken.
Niet Mens-erger-je-niet, want daar ergeren vooral burgers en boeren zich aan. Niet Monopoly, want de gewone Nederlander is allang failliet gespeeld. Nee, D66 speelt liever een ander spel: Schuif-de-boer-van-het-bord.
De spelregels zijn eenvoudig.
Eerst noem je een boer geen boer meer, maar een “stikstofprobleem”. Daarna noem je zijn bedrijf geen voedselvoorziening meer, maar een “piekbelaster”. Vervolgens noem je zijn grond geen levenswerk, maar “ruimte”. En zodra je taal eenmaal is veranderd, kun je met mensen doen alsof ze beleidsobstakels zijn.
Dat is het geniale van Haagse politiek: voordat ze iemand buitenspel zetten, veranderen ze eerst zijn naam.
De boer wordt niet verdreven. Nee, hij wordt “uitgekocht”.
Zijn bedrijf wordt niet gesloopt. Nee, het wordt “beëindigd”.
Zijn toekomst wordt niet afgepakt. Nee, er komt “perspectief”.
Zijn grond wordt niet ingepikt. Nee, die krijgt een “nieuwe bestemming”.
Wat een prachtige beschaving.
D66 kan met droge ogen vertellen dat het allemaal moet voor natuur, klimaat, toekomst, Europa, kinderen, biodiversiteit, stikstofruimte, vergunningverlening en de heilige bouwopgave. Alleen ontbreekt er altijd één woord: voedsel.
Dat vervelende, aardse, simpele woord.
Voedsel.
Melk. Kaas. Aardappelen. Groenten. Vlees. Eieren. Brood. Alles wat niet uit een beleidsnota groeit, maar uit grond, arbeid, vee, vakmanschap en boerengezinnen die vaak al generaties lang doen wat Den Haag alleen nog in modellen begrijpt.
Voor D66 is de boer geen voedselmaker, maar een hindernis tussen een spreadsheet en een ideaal Nederland.
En dus moet hij wijken.
Want de stikstofplannen moeten door. Linksom, rechtsom, via achterkamertjes, spoedwetten, overlegtafels, modelberekeningen, proceduretrucs en politieke druk. Het doel staat vast; de route wordt er later bij verzonnen. Als de boer niet meewerkt, heet hij dwars. Als de burger vragen stelt, heet hij populistisch. Als een wet niet past, maken we een nieuwe. Als draagvlak ontbreekt, noemen we het urgentie.
Urgentie is in Den Haag het woord dat men gebruikt zodra democratisch geduld te lastig wordt.
Het patroon is steeds hetzelfde. Eerst wordt er jarenlang beleid gemaakt dat de sector in onzekerheid stort. Daarna klaagt de politiek dat er te weinig beweging is. Vervolgens komt er een crisis. Daarna komt er een wet. Daarna komt er dwang. En uiteindelijk krijgt de boer te horen dat hij “te laat” heeft gehandeld.
Alsof iemand eerst je benen vastbindt en daarna verwijt dat je niet hard genoeg rent.
D66 presenteert zich graag als redelijk, modern en wetenschappelijk. Maar het stikstofbeleid lijkt steeds vaker op ideologie met een rekenmachine. Men kijkt naar cijfers, zones, reductiedoelen en modellen, maar niet naar de levende keten erachter. Niet naar de boer. Niet naar de loonwerker. Niet naar de voerleverancier. Niet naar de dierenarts. Niet naar de monteur. Niet naar de zuivelfabriek. Niet naar de transporteur. Niet naar het dorp. Niet naar de supermarkt. Niet naar de burger die straks mag afrekenen.
Want als de boer verdwijnt, verdwijnt niet alleen een stal.
Dan verdwijnt een hele economie.
Maar dat past niet in de D66-folder. Daarin zie je een vrolijke windmolen, een kind met een plantje, een ambtenaar met een glimlach en een toekomst waarin iedereen duurzaam gelukkig is, zolang hij maar niet vraagt waar zijn eten vandaan komt.
De werkelijkheid is minder fotogeniek.
Een boer die stopt, komt niet zomaar terug. Een gesloopt bedrijf kun je niet met een motie herstellen. Een zoon die geen toekomst meer ziet in het familiebedrijf, laat zich niet teruglokken met een subsidiepotje. Grond die eenmaal een andere bestemming krijgt, wordt zelden weer boerenland. En kennis die verdwijnt, download je niet via een overheidsapp.
Maar geen zorgen.
Als we straks minder eigen voedsel produceren, importeren we het gewoon.
Uit landen waar de regels minder streng zijn. Waar dierenwelzijn minder telt. Waar milieueisen anders worden uitgelegd. Waar arbeidsomstandigheden soms minder keurig zijn dan in een Haagse beleidsnotitie. Dan varen we voedsel de wereld over, rijden we het met vrachtwagens naar Nederland en kloppen we onszelf op de borst omdat de Nederlandse stikstofcijfers mooier ogen.
Dat is geen milieuwinst.
Dat is uitstootverhuizing met een deuglintje.
En dan de burger. Die is in dit hele toneelstuk de betalende toeschouwer die straks ook nog de brandblusser mag vasthouden.
De burger betaalt de uitkoop.
De burger betaalt de subsidies.
De burger betaalt de duurdere boodschappen.
De burger betaalt de importafhankelijkheid.
De burger betaalt de regels.
De burger betaalt de fouten.
De burger betaalt de “transitie”.
En als diezelfde burger vraagt waarom melk, kaas, vlees, groenten en brood duurder worden, krijgt hij vast weer uitleg over mondiale markten, keteneffecten, klimaatdruk en andere woorden waarmee Den Haag de eigen vingerafdruk van de rekening probeert af te poetsen.
D66 speelt graag schaak met de samenleving. Alleen zitten zij aan het bord en zijn anderen de stukken.
De boer is een pion.
De burger is de bank.
De ondernemer is collateral damage.
De ambtenaar is de scheidsrechter.
En D66 noemt zichzelf de grootmeester.
Maar in werkelijkheid wordt er niet geschaakt. Er wordt gerommeld. Met regels, met timing, met framing, met noodzaak, met morele druk. De boer wordt stap voor stap in een hoek geduwd en als hij dan protesteert, zegt Den Haag verbaasd: “Waarom bent u zo boos?”
Waarom?
Omdat zijn levenswerk wordt behandeld als een hinderlijke voetnoot.
Omdat zijn bedrijf pas waarde heeft als het verdwijnt.
Omdat zijn grond pas interessant wordt zodra hij eraf is.
Omdat zijn voedsel vanzelfsprekend wordt gevonden, maar zijn bestaan niet.
Omdat hij jarenlang moest investeren in regels die daarna opnieuw veranderden.
Omdat hij niet wordt gezien als ondernemer, maar als obstakel.
En vooral omdat hij door politici wordt toegesproken alsof hij een probleem is dat nog niet begrijpt dat het moet verdwijnen.
De grootste hypocrisie is dat dezelfde partijen die praten over “weerbaarheid” en “strategische autonomie” ondertussen onze voedselzekerheid ondergraven. Men wil minder afhankelijk worden van Rusland, China, olie, gas en mondiale ketens, maar jaagt intussen de mensen weg die ons eten produceren.
Dat is onafhankelijkheid volgens Den Haag: je eigen voorraadkast slopen en daarna hopen dat de buren blijven leveren.
D66 zal zeggen dat dit allemaal overdreven is. Dat niemand de boeren weg wil. Dat er gewoon een “transitie” nodig is. Dat er “gebiedsgericht” wordt gewerkt. Dat er “toekomstperspectief” komt. Dat men “zorgvuldig” wil zijn.
Let op dat woord: zorgvuldig.
In Den Haag betekent zorgvuldig meestal dat de dolk eerst wordt gepoetst voordat hij erin gaat.
Het echte probleem is niet dat er niets hoeft te veranderen. Natuurlijk moet landbouw schoner waar dat kan. Natuurlijk moet natuur serieus worden genomen. Natuurlijk moeten boeren ook mee in nieuwe technieken en betere methoden. Maar beleid wordt gevaarlijk wanneer het doel heiliger wordt dan de mens die ervoor moet wijken.
En bij D66 is stikstof geen dossier meer. Het is een geloof.
Een geloof met tabellen.
Een geloof met rekenmodellen.
Een geloof met ambtenaren.
Een geloof met offers.
En de boer is het offerdier.
Dat is de kern van deze politieke spelletjes. Niet openlijk zeggen: wij willen minder boeren. Niet eerlijk zeggen: wij vinden voedselproductie minder belangrijk dan onze ruimtelijke plannen. Niet toegeven dat landbouwgrond straks bijzonder goed van pas komt voor woningbouw, natuurcompensatie, energieprojecten en bestuurlijke tekentafels.
Nee, men doet het via stikstof.
Stikstof is de sleutel. Stikstof is de deur. Stikstof is de smoes. Stikstof is het breekijzer waarmee de boer uit zijn eigen toekomst wordt gewrikt.
En straks, als de boer weg is, de bedrijven eromheen krimpen, het platteland verarmt, voedsel duurder wordt en Nederland afhankelijker raakt van import, dan komt er vast een commissie.
Een commissie Voedselzekerheid.
Een taskforce Platteland.
Een herstelprogramma Agrarische Keten.
Een nationaal plan Betaalbare Boodschappen.
Een ministeriële werkgroep Onvoorziene Gevolgen.
Want dat is de Haagse cyclus: eerst veroorzaken, dan onderzoeken, daarna betreuren, vervolgens compenseren met het geld van de burger.
D66 speelt dus niet alleen vieze politieke spelletjes met boeren.
D66 speelt met voedselzekerheid.
Met dorpen.
Met familiebedrijven.
Met betaalbaarheid.
Met vertrouwen.
Met Nederland zelf.
En dat allemaal onder het keurige mom van vooruitgang.
Maar vooruitgang die begint met het wegdrukken van de mensen die ons voeden, is geen vooruitgang.
Dat is een hongermars in nette schoenen.
Juist!!! Het wordt echt iedere dag meer en meer!!
De azc rijzen als paddestoelen de grond uit terwijl daar woonruimtes voor de hardwerkende Nederlandse mensen konden staan..diep treurig!