Suhas Shirtode

A farmer by heart, a cricketer by passion, a traveler by soul, a singer by hobby, and a storyteller through photos....🍁🍂

[Suhas Shirtode @suhas_shirtode]

शिवपुत्र छत्रपती संभाजी महाराज यांना बलिदानदिनानिमित्त विनम्र अभिवादन...!
जय जिजाऊ, जय शिवराय, जय शंभुराजे....🙏🏻🚩

[Jeetu Burdak @Jeetuburdak]

ध्रुव राठी ने तो पोल खोलकर रख दी 🔥

देश की जनता को गुमराह किया जा रहा हैं 😳

[Adv. Vijay Singh @VijaySingh_law]

सुबह ED ने Shekhar Tonite के प्रोड्यूसर पर रेड की।

शाम को शेखर सुमन ने BJP को पहले से भी ज़्यादा तीखे अंदाज़ में रोस्ट कर दिया।

कुछ लोग दबाव में टूटते नहीं...
और ज़्यादा ख़तरनाक हो जाते हैं. 🍿

[Cockroach is Back @Cockroachisback]

चलो संसद !

[बृहन्महाराष्ट्र मराठी मंडळ @RetweetMarathi]

🌸 आषाढीवारी जवळ आली की संपूर्ण वातावरण भक्तीमय होतं. विठुरायाची गाणी, एकादशीचा उपवास, फराळ आणि टीव्हीवर लागलेला ‘पंढरीची वारी’ हा सिनेमा हे समीकरण अगदी ठरलेलं. तब्बल ३८ वर्षांपूर्वी प्रदर्शित झालेला हा चित्रपट आजही प्रेक्षकांच्या मनात तितक्याच श्रद्धेने जिवंत आहे.

हा सिनेमा लागला की रिमोट बाजूला ठेवून लहान-मोठे सगळेच त्यात गुंतून जातात. कथानक, कलाकार, आणि खरी वारी दाखवलेली दृश्यं सगळंच आपलं वाटतं. हेच या सिनेमाचं खरं यश आहे.

पण या सिनेमाच्या निर्मितीची कथा मात्र वेगळीच आहे. काही सिनेमे काही आठवड्यांत पूर्ण होतात, तर काही अनेक वर्षे रखडतात. ‘पंढरीची वारी’ हा त्याच संघर्षातून जन्माला आलेला सिनेमा.

- २१ जून १९८४ रोजी मुहूर्त होता. पण त्याच दिवशी मुख्य कलाकार अरुण सरनाईक यांच्या निधनाची बातमी आली. संपूर्ण टीम हादरली.
- त्यानंतर रंजना देशमुख यांच्यासोबत ७०% शूटिंग पूर्ण झालं होतं. पण दुसऱ्या चित्रपटाच्या शूटिंगदरम्यान झालेल्या अपघातामुळे त्यांचं आयुष्य उद्ध्वस्त झालं.
- आण्णासाहेब घाटगे यांनी तीन वर्षे थांबून रंजनांच्या बऱ्या होण्याची वाट पाहिली. शेवटी त्यांच्या आग्रहावरून जयश्री गडकर यांना घेऊन सिनेमा पूर्ण केला.
- या प्रवासात घाटगे यांनी तब्बल १८ लाख रुपये गुंतवले. पैसा, वेळ, संयम यांची कठोर परीक्षा दिल्यानंतर अखेर ८ डिसेंबर १९८८ रोजी हा सिनेमा प्रदर्शित झाला.

आजही हा सिनेमा आषाढी एकादशीला टीव्हीवर लागतो आणि घरबसल्या प्रेक्षकांना खरी वारी अनुभवायला मिळते.
#वारी #आषाढीवारी #पंढरीची_वारी

[Jitesh @Chaotic_mind99]

Insta be literally wildin these days 😭💀

Creativity of insta influencers 🔥

[Kunal Kamra @kunalkamra88]

Now who did this 😂😂😂

[Shekhar @Shekharcoool5]

खरचं देव आणि तुमच्या मध्ये अडत्याची गरज आहे ?

[Shubham Karpe | शुभम करपे @ShubhamKarpe10]

And the “महाराष्ट्राचा अपमान” Award goes to…
😂🤡👏🏻

[Jonty @sandey14]

प्रसिध्द Cardiologist डाॅ.राहुल सावंत बघा काय म्हणत आहे.
मी पहिल्यापासुन सांगतोय जनतेचा रोष वाढलेला आहे.
पण गडी काही ऐकालाच तयार नाही.

[Anilkumar Gitte-INC @TheAnilkumarG94]

मी पुन्हा बोलेन .. मी पुन्हा बोलेन..

नार्वेकर मराठी शब्द कोष 😜🤪

[Dr. Jitendra Dehade @jitendradehade]

देवेंद्रजी तुमच्यावरची टीका म्हणजे महाराष्ट्राचा अपमान कसा? तुम्ही म्हणजे महाराष्ट्र नव्हे!

हा महाराष्ट्र …
यशवंतराव चव्हाणांचा
वसंतदादा पाटलांचा
शंकरराव चव्हाणांचा
शरद पवारांचा
बाळासाहेब ठाकरेंचा
विलासराव देशमुखांचा
गोपीनाथ मुंडेचा

या नेतृत्वाने कधीही पक्षद्रोह केला नाही. सर्व टिकांना सामोरे गेले व नेहमीच राज्याच्या व गोरगरीब जनतेच्या हिताचे निर्णय घेतले.

@LoksattaLive

[Raju Parulekar @rajuparulekar]

Coming….
At 7 pm👇

[पाटील™ @patilji_speaks]

🥺घरात सगळं आहे..पण कुठेतरी, कुणीतरी हरवलंय..!

काल घरात चार्जर सापडत नव्हता.

नेहमीच्या जागेवर नव्हता. मग शोधाशोध सुरू झाली. सोफ्याच्या फटीत बघितलं, बेडखाली बघितलं, टेबलावरच्या कागदांच्या ढिगाऱ्यात बघितलं. घरातल्या प्रत्येकाला विचारून झालं.
शेवटी चार्जर मिळाला आणि सगळ्यांनी सुटकेचा निःश्वास सोडला.

पण त्या क्षणी मनात एक विचार आला…
आपण घरात हरवलेल्या चार्जरसाठी इतके अस्वस्थ होतो, मग हळूहळू हरवत चाललेल्या माणसांचं काय?

कारण माणसं अचानक हरवत नाहीत.
ती घर सोडून जात नाहीत.
ती रोज आपल्या समोरच असतात.

सकाळी चहा देतात, ऑफिसला जातात, स्वयंपाक करतात, शाळेत जातात, टीव्ही पाहतात, मोबाईल स्क्रोल करतात…
सगळं काही नेहमीसारखंच दिसत असतं.
फक्त त्यांच्या मनातलं काहीतरी हळूहळू बदलत असतं.

आणि ते बदल आपल्याला दिसत नाहीत. किंवा दिसत असले तरी आपण दुर्लक्ष करतो.

कधीकाळी घरातली आई खूप बोलायची.
तिला सगळ्यांच्या गोष्टी माहित असायच्या.
आता ती तशीच काम करते, पण मधेच खिडकीतून बाहेर बघत बसते.
काय विचार करत असेल?
कोणी विचारत नाही.

वडील पूर्वी एखादा विनोद सांगून सगळ्यांना हसवायचे. आता ते जेवण झाल्यावर शांतपणे उठून त्यांच्या खोलीत जातात.
वय वाढलं म्हणून असेल, असं म्हणून आपण पुढे निघून जातो.

पण कदाचित वय वाढलेलं नसतं…
एकटेपणा वाढलेला असतो.

आजी-आजोबांचं तर अजून वेगळंच...!
त्यांच्याकडे वेळ असतो.
पण ज्यांच्यासाठी वेळ असतो, त्यांच्याकडे वेळ नसतो. पूर्वी घरातल्या प्रत्येक निर्णयात त्यांचा सहभाग असायचा.
आज अनेकदा त्यांना फक्त माहिती दिली जाते.
त्यांच्या गोष्टी ऐकताना आपण मोबाईलकडे बघत असतो.आणि तेही मग तीच गोष्ट अर्धवट सोडून गप्प होतात.

वयाच्या एका टप्प्यावर माणसाला औषधांपेक्षा जास्त गरज असते ती सोबतीची. पण, हे लक्षात येईपर्यंत बऱ्याचदा खूप उशीर झालेला असतो.

मुलंही हरवत आहेत.पूर्वी शाळेतून आली की घरभर आवाज असायचा. आता दार उघडतं, बॅग ठेवली जाते आणि खोलीचं दार बंद होतं. आपल्याला वाटतं,
“आजकालची पिढीच अशी आहे.”

कदाचित असेलही...!

पण कदाचित त्यांच्याही मनात काही प्रश्न असतील, काही भीती असतील, काही न सांगितलेली दुःखं असतील. कुणास ठाऊक?

आजकाल घरात सगळं आहे.
मोठ मोठाले टीव्ही आहेत. महागडे मोबाईल आहेत. वाय-फाय आहे. एसी आहे. सर्व सुखसोयी आहेत.
पण कधी कधी वाटतं, घरातल्या माणसांपर्यंत पोहोचण्याचे रस्ते मात्र हरवले आहेत...!

एकाच घरात राहणारी माणसं दिवसभरात किती वेळ खरंच एकमेकांशी बोलतात?

जेवलास का?”

“लाईट बंद कर.”

“उद्या किती वाजता जायचं?”

याच्या पलीकडे किती संवाद उरला आहे?

कधी कधी रात्री सगळे झोपल्यावर घरात एक विचित्र शांतता असते. त्या शांततेत घरातल्या प्रत्येक माणसाचा थकवा, त्याचं एकटेपण, त्याच्या न बोललेल्या गोष्टी भिंतींना कदाचित ऐकू येत असतील. फक्त आपल्यालाच ऐकू येत नाहीत.

... आणि गंमत म्हणजे हे सगळं कोणाच्या घरात घडत नाही. हे आपल्या सगळ्यांच्या घरात घडत असतं.

फरक एवढाच…
आपण त्याला नाव देत नाही. आपण म्हणतो सगळं व्यवस्थित चाललं आहे. कारण घरात भांडणं नाहीत. सगळे आपापली कामं करत आहेत.

कोणी तक्रार करत नाही.
पण कधी कधी तक्रार न करणारी माणसं सर्वात जास्त थकलेली असतात.

आणि शांत दिसणारी माणसं सर्वात जास्त हरवलेली असतात. आजही कदाचित आपल्या घरात कुणीतरी खिडकीतून बाहेर बघत असेल...

कुणीतरी जुन्या फोटोंकडे पाहत असेल. कुणीतरी मोबाईल हातात धरून कोणाच्या फोनची वाट पाहत असेल. कुणीतरी सगळ्यांसाठी धावत असेल आणि मनातल्या मनात विचार करत असेल…

“माझ्यासाठीही कुणी थांबत असेल का?”

हा प्रश्न मोठ्याने कोणी विचारत नाही.

म्हणून तो ऐकूही येत नाही, म्हणा..

कालचा चार्जर शेवटी सापडला.

पण त्या शोधात एक गोष्ट जाणवली…

घरात हरवलेल्या वस्तू शोधणं खूप सोपं असतं.

कारण त्या कुठे आहेत हे तरी आपल्याला माहीत असतं. अवघड असतं ते घरातच असलेल्या, आपल्या अगदी जवळ असलेल्या आणि तरीही हळूहळू दूर निघून गेलेल्या माणसांना पुन्हा शोधणं.

आणि कधी कधी वाटतं…आपल्या घरात चार्जर हरवलेला नसतोच. हरवलेलं असतं ते एखाद्या आईचं हसू, वडिलांचा मोकळेपणा, आजी-आजोबांच्या गोष्टी ऐकणारे कान, किंवा मुलांच्या मनातलं बोलकं जग..!

आणि त्या हरवलेल्या गोष्टींची शोधाशोध सुरू झाली तर…कदाचित अनेक घरांना पुन्हा घरपण सापडेल...!

😊😊💖😊😊

[Ranting gola @therantinggola]

Can a chief minister of a state abuse the country’s citizen just because they criticised the government for their failures?

[Anilkumar Gitte-INC @TheAnilkumarG94]

बोगद्याचं काम नीट झालं नाही म्हणलं की महाराष्ट्राचा अपमान होतो.

पुलवामात सैनिक कसे शहीद झाले विचारलं की देशाचा अपमान होतो.

अयोध्येत पैसे कोणी खाल्ले म्हणलं की हिंदू धर्माचा अपमान होतो.

अदानीलाच सगळी कंत्राटं का म्हणून प्रश्न विचारला की भारतीय उद्योग जगताचा अपमान होतो.

फडणवीस थेट मोदींच्या वाटेवर चालत आहेत. मुझे गाली दे दो लेकीन भारत माता को कुछ मत कहो टाईप्स.

पंतप्रधान देशाचा आणि मुख्यमंत्री राज्याचा मालक नसतो. दोघंही लोकांचे सेवक असतात.

आमच्या तिजोरीतून सदोष कामं करू नका हे सांगण्याचा करदात्यांना अधिकार असतो.

@Dev_Fadnavis जी

[Abhijeet Dipke @abhijeet_dipke]

Resilience.

Dharmendra Pradhan Must Resign!

[Ansh @ANDHILLON_45]

Instagram in wild 😜

[Gaurav Sarjerao @gauravsarjerao]

सोनम वांगचुक सरांची प्रकृती आता खूप ढासळत आहे..ज्या माणसाला देशाच्या शिक्षण व्यवस्थेत सकारात्मक बदल करण्यासाठी नेमलं पाहिजे..तो माणूस विद्यार्थ्यांसाठी जीवाची बाजी लावतोय..आणि लोकांनी एक अडाण्याच्या हातात देशाचा कारभार दिलाय..

[Garvi Rawat @garvirawat]

बात तो सही है 👍🏻