“şarkılarım dağlara diyip durdun. dağların kaderi değişmedi ama değişecek. çaresi yok, hiç çaresi yok.” sevgili gülten kaya’nın aşkı, hevali ahmet kaya’nın cenazesindeki bu konuşması beni her seferinde mahvediyor
Malatya’nın bir köyü. Kar bir metreyi geçmiş, kapılar zor açılıyor.
Bir anne bir kilometre ötedeki çeşmeye suya gidecek. Gitmeden kapının arkasına bir taş koyuyor. Teneke sobanın üstüne bir tencere su, içine birkaç patates…
Çocuklar üşümesin diye.
Evde iki oğlan kalıyor. Büyüğü üç buçuk yaşında, küçüğü iki buçuk.
O yıllarda köyde oğlan çocuklarına da fistan giydirilirdi. Küçük olan sobaya biraz fazla yaklaştı…
Üç buçuk yaşındaki abi, kardeşinin üstüne bir kilim atmayı akıl edemedi. Duvarları yumrukladı. Bağırdı.
Anne yetiştiğinde iş işten geçmişti. Çocuğu kasaba yoluna çıkardılar. Yolda…
Sonra o evde Anadolu’da çok yapılan bir şey yapıldı. Ölen çocuğun adı yaşayan çocuğa verildi.
Büyük oğlanın adı Sadık’tı. O günden sonra ona kimse Sadık demedi.
Yoksulluk o evden hiç eksik olmadı. Babası hamallık yapar, düğünlerde davul çalardı. Annesi başkalarının evinde çalışırdı. Kızıl, boğmaca, verem… Çocuk on beş yaşına geldiğinde yedi kardeşini toprağa vermişti. En büyükleri oydu. Hepsinin gidişini gördü.
İlkokula giderken simit sattı. Çakmak benzini sattı.
Yani… o çocuğa bakıp “bundan bir şey olur” diyen pek çıkmazdı herhalde.
Yıllar geçti. Ankara’da konservatuvara gitti. Sonra Yeşilçam’a… Kemal Sunal’ın yanında, Şener Şen’in yanında bütün Türkiye’yi güldürdü. Çiçek Abbas’ın o saf, temiz yüzlü Abbas’ı oldu.
Biz güldük.
O ise aradan neredeyse bir ömür geçmesine rağmen hâlâ sık sık aynı rüyayı görüyor. Bir yangın.
Şimdi düşününce… ona her “İlyas abi” diye seslenildiğinde, Malatya’nın karlı bir köyünde iki buçuk yaşında kalmış bir çocuk da anılıyor.
Çünkü o çocuğun adı İlyas’tı.
Abisi ise bugün hepimizin tanıdığı İlyas Salman.
Bazı insanlar ömür boyu kendi adını taşır. Bazıları ise bir kardeşin yarım kalan ömrünü. 🥀
-alıntı-
Aslında Ahmet Kaya'nın linç edildiği gecede sahnedekilerin toplamı 1 kişiydi. Hepsi aynı kişiydi. 100 yıl boyunca Kürt kelimesine dahi tahammülü bulunmayan Türk tipi faşizmin tek kişilik koreografisiydi.
17 Kasım 2026 Salı.
‘Günaydın Türkiyem’ diyemiyorum.
Sözcü TV’ye kayyum atandı.
Her zamanki gibi erkenden kanalıma gittim. İçeri alınmadım. ‘Yayınınız yok’ denildi. Üzüntülüyüm. Çok üzgünüm. Ülkem için kaygılıyım.
Tutuklu akademisyen Nuriye Gülmen, Silivri Cezaevi'nden yazdı:
"Babamın Vasiyeti...
Babamı 30 Ekim Cuma günü kaybettik.
Telefon günümüzdü. Tutuklu yargılandığım davanın karar duruşmasına beş gün vardı.
11.30'da evi aradım. Annem, babam, kardeşim birlikte, aramamı bekliyorlardı. Konuşmanın sonuna doğru tahliye ihtimalini sordular. İhtimal vermediğimi söyledim.
Babam sinirlendi; "Madem tahliye etmeyecekler seni ne diye duruşmaya çağırıp duruyorlar! Ben senin yerinde olsam onlara savunma mavunma yapmazdım. Yatacağını yattın zaten, daha neyin savunmasını yapacaksın... 6 yıl tutukluluk mu olurmuş!"
Ben bir şey diyemeden süre bitti, telefon kapandı. Babamdan duyduğum son sözler bunlar oldu. Konuşmamızdan altı saat sonra kalp krizi geçirmiş ve hastaneye yetişemeden hayatını kaybetmiş.
Vefat haberini cumartesi günü verdiler. Araya hafta sonu girdiği için ailem cenazeyi bekletmek istemedi. Taziye için Kütahya’daki evimize gitme talebinde bulundum. Gerekli para yatırıldı, işlemler yapıldı ama hapishanenin kapısından çıkmadan benimle kelepçe pazarlığına girişen, annem ve kardeşlerimle kucaklaşırken dahi kelepçemi açmayacağını, hatta çift kelepçe takacağını söyleyen sevk işleminin sorumlusu rütbeli askerin insan onuruna ve acısına saygısız tutumu yüzünden taziyeye gidemedim.
Yasımı Silivri'nin kör hücrelerinde tutuyorum.
Babam için yapamadığım, ona söyleyemediğim, ona hissettiremediğim her şey içimi oyuyor; Bu, acı.
Ekmek ve onur mücadelesi verdiğim, adıma kitapçıklar çıkarılarak terörize edildiğim, açlıkta kaldığım, tutsak edildiğim, akrabalarının, arkadaşlarının ona sırtını döndüğü günler, aylar, yıllar boyunca gık demeden dağ gibi arkamda, yoldaş gibi yanımda dururken çektiği acı ve istirap içimi kavuruyor; Bu, öfke. Ekmeğimi ve onurumu savunduğum için beni örgüt üyesi olmakla suçlayanlara karşı babamın gidişinin ardından bir vasiyet gibi algıladığım--son sözlerini düşünüyorum; "Senin yerinde olsam onlara savunma mavunma yapmazdım!" Bu, gurur.
Babacığım sosyalist dünya görüşüne sahip biri değildi ama hak nedir bilirdi. Basit düşünen, inandığı doğruları savunmaktan çekinmeyen, emekçi, sade bir halk adamıydı.
Ona hiç söyleyemedim. Siz bilin; Onun kızı olmaktan gurur duyuyorum.
4 Kasımdaki karar duruşmasına katılamadım.
Ertelenen duruşma 25 Kasım saat 10.00'da Çağlayan adliyesinde görülecek.
Babamın vasiyetini yerine getireceğim. Yanımda olmanızı umuyorum"
ROJİN KABAİŞ DOSYASINDA AÇIK TEHDİT VE SALDIRI!
Rojin Kabaiş’in amcası, müvekkilim Ahmet Kabaiş, İstanbul’da yüzleri maskeli dört kişinin “Rojin davasını bırakın!” tehdidiyle fiziki saldırısına uğramıştır.
Saldırganlar, Rojin’in babası Nizamettin Kabaiş’i de “Onu da senin gibi yapacağız!” diyerek tehdit etmiş ve olay yerinden kaçmışlardır.
Müvekkilim Ahmet Kabaiş şu anda ambulansla hastaneye kaldırılmaktadır.
Ben de derhâl İstanbul’a hareket ediyorum.
Bu saldırı yalnızca Kabaiş ailesine değil, Rojin’in ölümündeki hakikati ortaya çıkarma mücadelesine ve adalet arayışına yöneliktir!
Yetkili makamları saldırganların derhâl tespit edilerek yakalanması, saldırının arkasındaki kişi ve bağlantıların ortaya çıkarılması ve Kabaiş ailesinin güvenliğinin sağlanması için göreve çağırıyorum.
Başta meslektaşlarım olmak üzere tüm baroları, hukuk ve insan hakları örgütlerini ve vicdan sahibi herkesi Kabaiş ailesiyle dayanışmaya çağırıyorum.
İstanbul’da Galata Kulesi çevresindeki bölgede duyarsız şahısların çöplerini bırakmalarına tepki gösteren vatandaş:
- Burası her gün binlerce insanın kullandığı bir alan… İnsanlar gelip oturuyor, vakit geçiriyor ama kendilerinden sonra bıraktıkları görüntü gerçekten üzücü…
- Galata Kulesi’nin altındaki bu görüntüler İstanbul’a yakışıyor mu?
"Heute ist mein Ruhetag!"
Yıl 1993. Ahmet Kaya ve Zuhal Olcay ile birlikte iki ay sürecek bir Avrupa turnesine çıkmışız. Turneyi organize eden Kemal Karabulut, kendisi Berlin'de yaşadığı için üssümüzü orası yapmıştı.
Berlin gecelerini Schöneberg'de bir Yunan tavernasında keşfetmiştik. Sahibi Costa ile kısa sürede ahbap olduk. Geceleri Yunan müzikleri eşliğinde halay çekiyor, bazen sabaha kadar masadan kalkmıyorduk.
Yine öyle sabahladığımız gecelerden birinin sabahında tavernadan çıktık, kapıda Alman polisleri. Ahmet hemen gerildi.
"Kimlik soracaklar" dedi alçak sesle. Ne onda ne bende kimlik vardı.
Tam o sırada polislerden biri, şivesiz bir Türkçe ile patlattı kahkahayı:
"Abi gitmek yok! Biz sizin için geldik."
Ahmet'in omuzlarındaki gerginlik bir anda düştü. Meğer arkadan Costa polisi aramış; "Ahmet Kaya ve Ferhat Tunç burada" demiş, onlar da konseri ayağa getirmiş. Meğer hayran polislermiş.
Oturduk. Costa'nın buzuki eşliğinde sabaha kadar şarkılar söyledik.
Tavernadan çıkınca Ahmet'e "Gel taksiye binmeyelim, yürüyelim" dedim. Biraz yorgunluk, biraz da tekila ve uzonun tatlı sersemliğiyle yürümeye başladık. Berlin'in buz gibi ayazında kaybolduğumuzu biraz geç anladık. Sokakta adres soracak tek bir Allah'ın kulu yok.
Uzakta bir kadınla bir erkeğin siluetini gördük. Ahmet dürttü:
"Kaçırma, koş sor!"
Koştum, yetiştim. Kaldığımız otelin adını söyleyip yolu tarif etmelerini istedim.
Adam yüzüme çok ciddi baktı, sonra o unutulmaz cümleyi kurdu:
"Tut mir leid, heute ist mein Ruhetag."
Yani; "Üzgünüm, bugün benim dinlenme günüm."
Bir an durdum. Ne dediğini idrak etmem birkaç saniye sürdü. Sonra koparttım kahkahayı.
Ahmet merakla geldi: "Olm ne dedi, ne oldu?"
"Ahmet" dedim, "Adam bugün izinliymiş! Bu yüzden yolu tarif edemeyecekmiş!"
Ahmet bu absürt Alman disiplinine hem gülsün mü küfür mü etsin bilemedi, adamın arkasından söylenmeye başladı.
Ben başımı hafif sola çevirdiğimde bir de ne göreyim? Aradığımız otel tam karşımızda duruyor. Meğer kaybolmamışız, varmışız da farkında değilmişiz.
O geceyi sonraki bütün konserlerde anlattık. Her anlatışta kahkaha aynı kaldı. Ve o cümle dilden dile dolaştı:
Heute ist mein Ruhetag!
Not: Fotoğraf Zurih konserimizden
Ah ya geçen hafta 19 yaşındaki oğlu Can'ı kaybetti şimdi de kendisi... Cem Akaş ebediyete intikal etti. Arkada acılar içinde yanıp kül olan bir eş, bir ana Esra Özdoğan. "Ölüm adın kalleş olsun". Ah ki ah :(
Ne büyük acı…
19 yaşındaki oğlunu kaybettikten 9 gün sonra Can Yayınları Genel Yayın Yönetmeni, yazar Cem Akaş hayatını kaybetti.
Ailesine ve sevenlerine başsağlığı diliyorum
4 yıldır "Canımız çok yanınca ne yapıyorduk?" diye soracağım kimsem kalmadı. Ustam, abim, okuldaşım, dostum #AhmetTulgar erkenden gideli 4 yıl oldu. Şimdi karman çorman günlerden geçmeye çalışırken çok anlatan kelimelerini, nüktedan bilgeliğini çok arıyorum.
Özlüyorum, çok🖤