Karatepe Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz Kurumu’ndan selamlar,
Yarın, 28 Eylül Pazartesi, Çağlayan Adliyesi’nde saat 10:00’da duruşmam var.
88 gün sonra ilk kez kelepçeleneceğim ve araba kornası duyacağım. Kelepçeyi özlemediğim kesin, bakalım araba kornasını özlemiş miyim?
İyiyim. Güneş olmadan da yaşanıyormuş, güneş abartılmış bir balonmuş.
Biraz da cezaevinden havadisler: Sınıf atlama heyecanı var Karatepe’de mahallemize 2 özel jeti olan komşu taşındı. Herkes bir gecede radikal seviyede artan refah seviyesine uygun davranmaya çalışıyor. Ben de buna uygun olarak bu tweette “zengin derdi” sayılacak bir konu seçtim: Cezaevi ve müzik.
“Müziksiz yaşayamam” tipi bir insan hiç olmadım, hatta epey de yaşarım ama “müziksiz 88 gün yaşayamam” tipi bir insanmışım meğer. Rüyalarımdan birinde; tahliye olduğumu fark edince hemen Peyk açıyordum ama Peyk olmayan bir şey çalıyordu. Radyo ve Dream Türk var ama hep Peyk olmayan bir şey çalıyor.
Şimdi övmeye çekiniyorum; TRT 2’yi övdüm, son 1 aydır yok. Radyo 3 sağolsun, Gojira çaldı 1 saat. Böyle mucizevi anlar dışında pek seçenek yok. Bu yüzden bu yaşa kadar ergen inadıyla taşıdığım Türkçe pop alerjimi aşmam gerekti. Bu hafta savunmama hazırlanırken 24 saat boyunca Dream Türk açıktı. Sadece yan komşum Haluk Levent, Mamak Türküsü ya da Haziran’da Ölmek Zor çaldığında TV’yi kapatıp avluya çıkıyorum. Kuyu tipinin tek iyi yanı akustiği olabilir.
24 saat Dream Türk izlerseniz 4 kere Ezhel’i görebiliyorsunuz, özledik. Onun dışında Türkçe pop. Girl Band, Boy Band ve Karışık Band salgını var, herkes dikkatli olsun. Kalabalık ortamlara girmeyin, aniden bir koreografinin parçası olabilirsiniz.
Favorilerim:
Eypio & Sibel Can – Kıyamam
Mabel Matiz – Umrumdışı
Hücremde Mabel Matiz’in “Ben büyüttüm boy boy” dansını yaparken infaz koruma memuruna yakalandım. Bir kere de derbi günü MasterChef izlerken yakalanmıştım, iki etti.
Savunma öncesi gündemden uzaklaşmak için seçtiğim bu yumuşak konuyu burada yazdığım bir rap ile bitireyim. Sabah 9’da ekmek dağıtımı oluyor. Haftada birkaç gün de ekmekle birlikte poğaça veriliyor ve kruvasan neşesi yaşanıyor. O günler önce koridorda servis tezgâhının tekerleğinden çıkan sesler yankılanıyor. Sonra dağıtımı yapan memur bozacı gibi bir nağmeyle bağırıyor: “Ekmek ve poğaçaaaa”
(Fuat Ergin tarzı bir flow’la)
Ekmek ve poğaça Vaktimiz bolca Cicibebe olmasa Halimiz n’olcak Menü ful carbo Ne peynir ne yarım kadeh Doluca Haluk, Cem, Özkan, ben D Blok dört yapraklı yonca
Görüşmek üzere.
Bugün Kemal Kılıçdaroğlu tartışılıyor ise makarayı geriye sarmak ve şu 10 vakada “neden” sorusunu sormak gerekiyor:
1-) Deniz Baykal’ın evine kamera yerleştirenlerin kim olduğunun istikrarla sorgulanmaması ve bu organizasyonun üzerine gidilmemesi,
2-) 2014 Cumhurbaşkanlığı seçimlerinden önce parti tabanı Yılmaz Büyükerşen’in adaylığına hazırlanırken aniden kimsenin tanımadığı Ekmeleddin İhsanoğlu’nun aday gösterilmesi,
3-) Haziran 2015’te AKP ilk kez yasama çoğunluğunu kaybettiğinde hükûmeti kurma görevini üstlenmek için bastırmak yerine 45 gün boyunca ("istikşafi görüşme" kisvesi ardında) bekleyip Kasım seçiminin önünün açılması,
4-) Hükûmet, Nisan 2016’da dokunulmazlıkları kaldıran geçici 20’nci maddeyi gündeme getirdiğinde “Anayasa’ya aykırı ama evet diyeceğiz” denerek hükûmetin planına destek verilmesi,
5-) Temmuz 2016'da darbe girişimi sonrasında “Yenikapı çizgisi”ne nüanssız ve koşulsuz biçimde dahil olunması,
6-) Nisan 2017 referandumundan sonra “mühürsüz oylar” skandalı patladığında kitlelerin pasifize edilmesi ve sonucun hızla kabullenilmesi,
7-) Haziran 2018’de Muharrem İnce’nin itibarsızlaştırılıp yalnız bırakılması ve seçim güvenliği tartışmalarının sineye çekilmesi,
8-) 2023 Cumhurbaşkanlığı seçimlerinden önce kamuoyu yoklamalarında Ekrem İmamoğlu veya Mansur Yavaş öndeyken bu isimlerin aday yapılmaması,
9-) 2023 TBMM seçimlerinde seçilecek yerlerden eski AKP kadrolarına (Deva, Gelecek, DP) kontenjan açılması,
10-) Parti tabanının bir kısmının ideolojik geri çekilme ve özür siyaseti olarak algıladığı “helalleşme” söyleminin belirleyici hat hâline gelmesi (tek parti dönemine dönük tüm yalanların kabullenilmesi, Menderesçilik vb.) ve tarihsel bağlarla tamamen kopulması...
Cumhurbaşkanlığı sistemine geçilen referandumun üzerinden tam 9 yıl geçti. Kimse bundan söz etmedi.
Referandum sonuçları hem hukuk hem de demokrasi açısından sakattı. Bunu unutmamak lazım. Ortaya çıkardığı sorunlar ve sonuç ise hayli vahim, bir tane bile iyi giden iş olsaydı üzerinde tepinirlerdi.
ABD Büyükelçisi Barack açık sözlü konuşarak iyi bir iş yaptı, “Müşfik monarşi” diye bizi de içine kattığı kafalarındaki planı açık ederek memleketin düzelmesi için neyin değiştirilmesi gerektiğini gösterdi…
👇🏼👇🏼
9’uncu yılında Cumhurbaşkanlığı sisteminin bir öyküsü var mı? https://t.co/zsTiad5oEZ @kisadalgamedya aracılığıyla
Resul Emrah Şahan'ın savunmasından:
🗨️ Şişli'nin göbeğine yapılmak istenen 24 dönümlük bir araziye 72 katlı gökdelenin planına karşı çıkarak bir basın toplantısı yaptım. Bunu yapmak istediler, olmaz dedik. Sayın Vali kaç kere çağırdı beni. "Ne olacak Şişli'de her yerde gökdelen var, burada da bir gökdelen olsun" dedi. "Sıkıntı çıkacak" dedi. Yapmadık. Bugün ben müteahhitlerin istediğini yaptığım için değil, yapmadığım için tutukluyum
https://t.co/FL3fEmYbc6
Bu duruma şaşırdınız mı? Aslında şaşırmamak gerekiyor. Çünkü Taksim Meydanı’ndan Tünel’e kadar, kağıt üzerinde yayalara ait olan kamusal mekanlar parça parça elimizden alınmış durumda. İsterseniz kısa bir yolculuğa çıkalım. Gezi Parkı'nın girişiyle başlayalım.
AKP'li vekilin emeklileri "garip gureba" olarak nitelemesi bir dil sürçmesi değil.
Tersine bu kavramsallaşt��rma neoliberal-muhafazakar sarmaşığı bir sosyal politika zihniyetinin özetidir.
Onlar için emekli aylığı bir sosyal hak, bir insan hakkı değil yardıma muhtaç garip gurebaya verilen bir yardımdır, lütuftur.
Bu kelimeler sosyal hak ve vatandaşlık temeli sosyal politika anlayışı ile emeklileri yardıma muhtaç teba olarak gören anlayış arasındaki farkın özetidir.
Modern sosyal politika biliminde "garip-gureba" kavramının yeri yok. Hak sahibi yurttaş var. Hak sahibi insan var.
İşte o ‘sözler’!..
Çiğdem Toker: "Yavuz Sultan Selim Köprüsü 2024’te kamuya devredilecekti ancak sürenin 2028’e uzatıldığını sonradan öğrendik. YİD projelerindeki artan garantiler ve uzatılan işletme süreleri nedeniyle kamuda 100 milyar TL’lik zarar oluştu.” (Röp. Ebru Dedeoğlu)
AKP iktidarı, İSTANBUL'u resmen SUSUZLUĞA SÜRÜKLÜYOR !
İstanbul’da yaklaşık 900
Bin kişinin su ihtiyacını karşılayan SAZLIDERE BARAJI, tek bir kararla HUKUKEN SIFIRLANDI!
Yani Sazlıdere, kâğıt üzerinde İstanbul’un su kaynağı olmaktan çıkarıldı.
Oysa:
• Avrupa Yakası’nda alternatif su kaynakları zaten sınırlı
• Barajdan 4 ilçeye hâlâ aktif su veriliyor.
Yani baraj çalışıyor, insanlar su içiyor…
Ama hukukta yok sayılıyor.
Bu bir çevre meselesi değil, gelecek meselesi!
💧 İstanbul’un suyuna dokunmayın.
DETAYLAR:
Sazlıdere Barajı meselesi nedir?
Barış Terkoğlu’nun ( @baristerkoglu ) Cumhuriyet ( @cumhuriyetgzt ) gazetesindeki makalesinde anlatıldığı üzere; Sazlıdere Barajı çevresinde TOKİ tarafından binlerce konutluk bir yapılaşma başlatılıyor. Buna karşılık İSKİ, su havzasını koruma görevine dayanarak bu yapılaşmaya “derhal yıkım” çağrısı yapıyor. Kurumlar arasında başlayan bu çatışma Danıştay’a taşınmış durumda.
Ancak Barış Terkoğlu’na göre mesele yalnızca bir imar ya da çevre tartışması değil, doğrudan sistem meselesi.
15 Eylül 2022 tarihli ve 6065 sayılı bir Cumhurbaşkanı kararıyla, Devlet Su İşleri tarafından inşa edilen bazı barajların kullanım amaçları yeniden belirleniyor. Bu karar yalnızca Sazlıdere’yi değil, Türkiye genelinde altı farklı baraj ve göleti kapsıyor.
Bu kararla bazı barajlarda sulama ya da içme suyu oranları ciddi biçimde düşürülüyor. Ancak en radikal değişiklik Sazlıdere Barajı’nda yapılıyor.
Sazlıdere Barajının
Eskiden yüzde 100'ü İstanbul’un içme suyu olarak kullanılırken,
bu kararla içme suyu oranı yüzde 0’a indiriliyor.
Yani hukuken Sazlıdere artık İstanbul’un içme suyu kaynağı olmaktan çıkarılıyor.
Bu yetki nasıl mümkün oldu?
Yazı, bu kararın arkasındaki yapısal değişimi de açıklıyor.
Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü Kanunu, 1953’ten beri yürürlükteydi. Ancak 10 Haziran 2022’de yapılan bir değişiklikle barajların kullanım amaçlarını belirleme yetkisi Bakanlar Kurulu’ndan alınıp doğrudan Cumhurbaşkanına verildi.
Yeni düzenlemeye göre;
-Barajların hangi amaçla kullanılacağı
-Bu amaçların değiştirileceği ya da kaldırılacağı
Tek imzayla Cumhurbaşkanı tarafından belirlenebilir hale geldi.
Cumhurbaşkanı bu yetkiyi aldıktan sadece üç ay sonra Sazlıdere’nin içme suyu statüsünü sıfırladı.
İSKİ neden karşı çıkıyor?
Terkoğlu'nun makalesi, burada Cumhuriyet dönemi kurum mimarisine dikkat çekiyor:
İSKİ’nin kökeni, OSMANLI dönemindeki yabancı imtiyazlı su şirketlerinin kamulaştırılmasına dayanıyor.
Genç Cumhuriyet, İstanbul’un suyunu siyasi müdahalelerden ve rant baskısından korumak için İSKİ’yi özel yetkilerle donatıyor.
İSKİ’nin yalnızca su dağıtma değil
Su havzalarını koruma
İmar baskısına karşı durma
Yetkisi ve görevi var.
Bu nedenle TOKİ’ye “dur” demesi, İSKİ’nin siyasi değil hukuki görevi olarak tanımlanıyor.
Sazlıdere gerçekten önemsiz mi?
Makalede, bu iddiaya da rakamlarla yanıt veriliyor.
Resmi verilere göre Sazlıdere
İstanbul’un su ihtiyacının yaklaşık yüzde 4.4 ila yüzde 4.6’sını karşılıyor
Bu oran yaklaşık 900 bin kişiye denk geliyor
��stelik Avrupa Yakası’nda alternatif su kaynakları çok daha sınırlı
Barajdan halen dört ilçeye aktif olarak su veriliyor
Yani Sazlıdere işlevsiz bir baraj değil.
Dahası;
baraj, 2009 yılında bu iktidar döneminde İSKİ tarafından DSİ’ye geri ödeme protokolüyle devralınmış
30 yıllık ödeme planının henüz ortasındayken,
baraj hukuken işlevsiz hale getirilmiş.
Ama İSKİ ödemeleri yapmaya devam ediyor
Barış Terkoğlu’na göre Sazlıdere meselesi
Bir baraj meselesi değil
Bir şehircilik meselesi değil
Bir çevre tartışması da değil
Bu, tek imzalı yönetim anlayışının somut bir sonucu.
Yaklaşık bir milyon insanı etkileyen bir karar.
Bilim insanları konuşmuyor
Kurumlar konuşmuyor
Uzmanlar konuşmuyor
Çünkü sistem, konuşmayı değil suskunluğu esas alıyor.
Ve bu nedenle yazının ana fikri şu noktada düğümleniyor:
Kurumlar ve kurallar işlemeden
Yetki tek elde toplanmışken
AKP’li vekillerin konuşup konuşmamasının da bir anlamı kalmıyor.
Şule Aydın: (Resul Emrah Şahan hakkında şikayetçi olan müteahhit)
“Bir taraftaki adam senin deprem toplanma alanlarını betona gömüyor, diğeri de ‘benim bu ülkedeki sorumluluğum deprem toplanma alanı yapmak’ diyor.
Biri muteber, diğeri cezaevinde.”
Hepsi bir, Şahan tek!
Şişli Belediye Başkanı Resul Emrah Şahan ile ilgili soruşturmada müşteki listesi ünlü müteahhit, siyasetçi, iş insanı geçit töreni gibi.
Kimler yok ki: Taş Yapı, Torunlar, DAP Yapı, Profilo AVM, Abdi İbrahim, DAGİ, Hatay Han Yağları, Medicana Hastanesi, Tansu Çiller, Türkmen Grup, Koray Aydın…
Türkiye dev bir maden sahası.
Madencilik lisansları peynir ekmek gibi dağıtılıyor.
"Altın gümüş, bakır çıkarılıyor da bize ne kalıyor?" diye soruyorsanız Oğuz hocaya kulak verin:
-Bir kere kirlemiş sular kalıyor, yok edilmiş ormanlar, zehirlenmiş toprak, kirlenmiş hava kalıyor.
-Sonsuza kadar sularımızı kirletecek asit maden drenajı kal��yor.
-Ağır metallerle yüklü, siyanür ve asitlerle muameleye uğramış milyarlarca tonluk atık barajları kalıyor. Bütün atık barajlarının altında sızdırma barajları vardır çünkü bütün atık barajları sızdırıyor. Her durumda sızdırıyor. Bu sızıntı derelere, onlardan göllere denizlere bütün rezervuarlara. Sömürge madenciliği emperyalizmin en büyük soygun aracıdır.@oguzkurdoglu
Röportajın tamamı şurada: https://t.co/h2CMhXR9Ft