بعد از ۴ ماه تعطیلی کامل موسیقی، شاید بد نباشد
مرزهای «رسمی/مجاز» و «زیرزمینی/مستقل» را دوباره ببینیم.
ما موزیسینها را به چند گروه تقسیم کردیم:
۱_رسمی و دارای مجوز
۲_مستقل (انتشار در پلتفرمها و اجراهای خصوصی)
۳_کسانی که میان این دو زیست میکنند
اما بخش بزرگی از مسائل ما همیشه مشترک بوده:
امنیت شغلی،
دسترسی آزاد به اینترنت و پلتفرمهای جهانی،
کپیرایت،
محدودیتهای سلیقهای و مذهبی،
و حق برابر برای فعالیت هنری.
اگر مجوز فقط برای من باشد اما همکار زن از همان حق محروم بماند، آن مجوز در نهایت شکلی از تبعیض است؛
و همهٔ ما مسئولیت داریم دربارهٔ آن فکر و عمل کنیم.
در سوی دیگر ماجرا نیز باید از خودمان بپرسیم:
آیا توانستهایم برای بهرسمیتشناختهشدن حقوق همهٔ موزیسینها، فارغ از جنسیت، سبک و سلیقه فکری به همدلی و اجماع نسبی برسیم؟
چیزی شبیه فشاری که جامعه در ۱۴۰۱ دربارهٔ حجاب یا این روزها برای اینترنت ایجاد کرد.
امروز بیش از هر زمان دیگری موزیسینها به همدلی نیاز دارند؛
چون مسئله فقط «ماندن یا نماندن روی صحنه» نیست،
بلکه بقای موزیسین،
حفظ حداقلی از آزادی خلاقیت،
و امکان ادامهدادنِ فکر کردن و خلقکردن در هنر است.
و شاید نقدِ یکدیگر نیز، اگر از سر حذف نباشد،
بخشی از همین تلاش جمعی باشد.🌿🎶
قصدِ جان میکند این عید و بهارم بی تو
این چه عیدی و بهاریست که دارم بی تو
گیرم این باغ گُلاگل بشکوفد رنگین
به چه کار آیدم ای گل
به چه کارم بی تو؟
#حسین_منزوی
با سنگینی اتفاقات دیماه، شاید هنر تنها وصلکننده ما باشه. من معلم آواز پاپ هستم و تو کلاسهام (آنلاین) از هر کجای دنیا فضای امنی برای رهایی احساسات میسازم. برای اطلاع از شرایط دایرکت بدید. ممنون میشم برای حمایت #ریتوییت کنید تا دیده بشه.🤍
#آواز#موسیقی#آواز_زنان