🚨 الصين استبدلت السبورة التقليدية في 60 ألف مدرسة… والغرب ما انتبه!
شركة صينية اسمها iFlytek طورت سبورة ذكية تفهم ما يكتبه المعلم مباشرة.
يكتب المدرس معادلة مثل:
y = x² - 3
وقبل ما يخلص، تظهر للطلاب رسمة ثلاثية الأبعاد للمعادلة.
ولو رسم مثلثًا بشكل سريع، تحوله السبورة تلقائيًا إلى مجسم ثلاثي الأبعاد، يقدر الطلاب يكبرونه ويدورونه ويشوفونه من جميع الزوايا.
الأهم أن التقنية ما تحتاج:
• تطبيق
• جهاز لوحي
• لابتوب
• تدريب معقد للمعلمين
فقط قلم وسبورة تفهم الرياضيات والرسومات لحظة بلحظة.
والتقنية مو مجرد تجربة؛ بحسب المعلومات المنشورة، تم تركيبها في 60 ألف مدرسة داخل 33 مقاطعة صينية، ويستخدمها نحو 160 مليون طالب.
بمعنى أبسط: بينما شركات التعليم التقني تطور تطبيقات تحتاج أجهزة وخطوات كثيرة، الصين دمجت الذكاء الاصطناعي مباشرة داخل السبورة نفسها.
قدامنا جيل كامل يتعلم الرياضيات والعلوم بطريقة تفاعلية من أول يوم… وهذا ممكن يصنع فارقًا تعليميًا ضخمًا خلال السنوات القادمة. 👀
De Nederlandse polderstaat lijkt meer op Huxleys Brave New World dan op Orwells 1984.
Dat is geen semantische haarkloverij, maar een fundamenteel verschil in de wijze waarop macht werkt.
En vanuit mijn libertair perspectief is het essentieel dit te zien:
In 1984 heerst de harde totalitaire staat: angst, surveillance, marteling, Thought Police. Mensen weten dat ze onderdrukt worden en haten hun onderdrukker.
In Brave New World is de onderdrukking zachter en dieper. Mensen worden geconditioneerd tot geluk, comfort en conformiteit. Ze houden van hun ketens. Soma (regime drugs), entertainment, sociale stabiliteit en genetische indeling zorgen ervoor dat niemand meer wil ontsnappen. Vrijheid sterft niet door geweld, maar door vrijwillige onderwerping.
De Nederlandse polderstaat functioneert precies zo. Het is overwegend geen politiestaat met geheime diensten die dissidenten oppakken. Het is een netwerk van consensus, overlegorganen, zelfstandige bestuursorganen (quango’s) en door de overheid gefinancierde of gestuurde organisaties (gongo’s).
Beleid ontstaat niet in open strijd, maar in gesloten kamers waar werkgevers, vakbonden, ambtenaren, belangenorganisaties en semi-overheid elkaar vinden. Het resultaat wordt gepresenteerd als “het algemeen belang” of “de Nederlandse aanpak”. Wie daarbuiten valt, is niet een vijand van de staat, maar een lastige, onredelijke of “niet-constructieve” figuur.
Sociale uitsluiting en morele druk vervangen de knuppel.
Quango’s en gongo’s zijn de institutionele kern van dit model. Zelfstandige bestuursorganen voeren beleid uit zonder directe democratische controle. Gongo’s, organisaties die zich presenteren als maatschappelijk middenveld maar grotendeels afhankelijk zijn van subsidies of overheidsopdrachten, creëren de illusie van onafhankelijke civil society terwijl ze de dominante agenda versterken.
Het resultaat is een zachte technocratie: beslissingen worden genomen door professionals, deskundigen en consensus-elites. De burger mag meedenken, zolang hij binnen de grenzen van het polderakkoord blijft.
Afwijkende meningen worden niet verboden, maar gemarginaliseerd door framing, uitsluiting uit overlegtafels en morele stigmatisering.
Dit is Huxleyaans. De welvaartsstaat levert comfort, zekerheid en distraction.
Onderwijs, media en culturele instellingen conditioneren van jongs af aan tot de juiste houding: solidariteit, duurzaamheid, inclusie, verantwoordelijkheid. Wie zich hiertegen verzet, voelt geen politiestaat, maar een moreel en sociaal isolatieproces. Mensen blijven “vrij” in de formele zin, maar de kosten van non-conformiteit zijn hoog genoeg om de meeste mensen binnen de lijnen te houden. Dat is precisie-controle zonder zichtbare dwang.
Vanuit mijn libertair perspectief is dit herkennen cruciaal. Veel klassiek-liberale en libertaire kritiek blijft hangen in het 1984-frame: big government, surveillance, belastingen, politiestaat. Die dreigingen bestaan, maar ze zijn niet de dominante Nederlandse variant.
Wie alleen naar Orwells model kijkt, mist de subtielere erosie van autonomie. Soft despotism, Tocqueville zag het al aankomen, werkt beter dan open tirannie, omdat het de wil tot verzet zelf ondermijnt.
Mensen die comfortabel zijn, vechten niet.
Libertaire analyse moet daarom verder gaan dan “minder staat, lagere belastingen”. Het moet de culturele en institutionele mechanismen blootleggen die individuele verantwoordelijkheid, experimenteerruimte en dissidentie structureel ontmoedigen.
Zolang de criminele polderstaat erin slaagt om vrijheid te herdefiniëren als “meedoen aan het overleg” en autonomie als “verantwoordelijkheid nemen binnen de consensus”, blijft de echte bedreiging onzichtbaar. En wat onzichtbaar is, kan niet bestreden worden.
All is not well with the US dollar: The US will oppose foreign banks using their dollar reserves as the house of cards can collapse
https://t.co/ShuWEx182Z
Dit is Gert-Jan Buitendijk, de man die u waarschijnlijk niet kent, maar die meer continuïteit en invloed heeft dan menig minister.
Hij is secretaris-generaal van Algemene Zaken, voorzitter van het wekelijkse overleg van de hoogste ambtenaren van alle ministeries, voorzitter van het hoogste ambtelijke EU-overleg en coördinator van de inlichtingen- en veiligheidsdiensten. Ook heeft hij invloed op de procedures waarmee nieuwe topambtenaren worden geselecteerd.
Wie zoveel bestuurlijke wegen beheerst, hoeft nooit op een stembiljet te staan om richting te geven. Kortom, de bestuurlijke capo di tutti capi van Nederland.
Geen maffiabaas natuurlijk. De maffia heeft geen ministerie, geen dienstauto met chauffeur en geen rijksbreed programma voor de duurzame versterking van de samenhang binnen het afpersingsproces.
Voor de kabinetsformatie stuurde Buitendijk namens de gezamenlijke secretarissen-generaal aanbevelingen naar de informateur. Later schreef hij tevreden dat veel elementen daarvan in het regeerakkoord waren beland. De ambtelijke top helpt dus de plannen formuleren, ziet ze politiek bekrachtigd en biedt vervolgens aan dezelfde plannen uit te voeren.
De “democratie” mag ondertussen de koffie verzorgen tussen de bedrijven door.
Nu is mijn libertaire analyse zeker niet alleen dat Buitendijk nooit gekozen is. Alsof 76 Kamerzetels politici plotseling het morele recht geven om vreedzame mensen te commanderen, hun eigendom af te nemen en hun samenleving vanuit Den Haag grondig te verbouwen.
Verkiezingen veranderen dwang niet in toestemming/instemming.
Buitendijk laat vooral zien waar de werkelijke continuïteit van de staat zit. Ministers verschijnen op televisie, beantwoorden Kamervragen en verdwijnen na enkele jaren naar Brussel, een adviesraad of het met de polderstaat verweven bedrijfsleven. De permanente bureaucratie blijft zitten met de sleutels van het pand.
Zij spreekt over maatschappelijke opgaven, transities, regie en resultaatverplichtingen. Alsof Nederland een machine is en burgers onderdelen zijn die deskundige handen op de juiste plaats kunnen schroeven.
Dat is de maakbaarheidsgotspe.
Kennis over prijzen, behoeften, risico’s en mogelijkheden zit verspreid over miljoenen mensen. Geen vergadering van topambtenaren kan die kennis verzamelen. Zonder vrije prijzen, winst, verlies en concurrentie weten centrale planners niet of zij waarde creëren of vernietigen. Zij beschikken slechts over modellen, memo’s en het belastinggeld van anderen.
Wanneer hun model botst met de werkelijkheid, moet de werkelijkheid zich aanpassen.
Een onderneming die stelselmatig faalt, verliest klanten, kapitaal en uiteindelijk haar bestaan. Een ministerie dat faalt, krijgt een onderzoekscommissie, extra bevoegdheden en meer geld om de gevolgen van zijn vorige oplossing te herstellen.
Ook de transparantie is voorbeeldig Haags. Het belangrijkste ambtelijke overleg kent geen openbare agenda’s of notulen. De Woo wordt behandeld als een hinderlijke systeemfout waardoor burgers soms ontdekken wat hun overheid met hen heeft bedacht.
Zo groeit tunnelvisie vanzelf. Iedereen aan tafel onderschrijft diversiteit, zolang niemand het geloof in centrale sturing ter discussie stelt. De ene planner wil drie taskforces, de andere vijf. Maximale pluriformiteit in het aantal commissies.
De burger kan niet opzeggen, geen concurrent kiezen en zijn belasting niet terugvragen. Achter iedere vriendelijke beleidsbrief staat uiteindelijk een boete, deurwaarder of politieagent.
Buitendijk is daarom zeker niet het probleem, maar het perfecte symbool van de autocratische Bobo Polder.
Politici verkopen ons de illusie dat wij de staat besturen. De capo zorgt verkiezing na verkiezing dat de staat ons blijft besturen, los van de uitslagen.
Patton: Liberates France and then marches directly into Nazi Germany.
MacArthur: Defeats Japan and forces their surrender.
Trump: Renames it Department of War and then loses the first war he starts.
Amsterdam heeft een daklozencrisis, een crackcrisis, een afvalcrisis, een criminaliteitscrisis, een cultuurcrisis bij het ambtenarenapparaat, een ziekteverzuimcrisis en ondertussen post de burgermeester van Amsterdam Femke Halsema dit soort plaatjes op haar instagram kanaal.
It’s good that their luxury lifestyle is finally being exposed — because it explains exactly why the war looks the way it does.
While Russian generals dine in Moscows elite restaurants, sipping wine worth more than a soldier’s monthly pay, the troops in the trenches are asking:
“Wheres our beer
The explosion at the upscale restaurant where General Alexander Chaiko celebrated his birthday has become a symbol of Russia’s internal fracture:
The elite live like oligarchs.
The soldiers live like expendables.
Propaganda says “holy war.”
The generals say “another bottle, please.”
Pro‑war Z‑channels are furious — not about the attack, but about the venue. For the first time in a long while, even hardliners are saying:
“The war continues, and they celebrate in luxury.”
Five years into the war, frustration is boiling over. Ordinary Russians fight with crowdfunded gear and improvised drones. The generals’ kids drive Maybachs. The generals’ wives drink Bordeaux. The generals’ dinners cost more than a mobilized soldier’s entire kit.
In short: Russias elite feast — while its soldiers freeze.
Deze ondernmer vertrekt vanwege #Box3 en zet zijn huis te koop.
En de Nederlandse economie heeft ondernemers zo hard nodig.
https://t.co/ZgNPwMHR9J #FD#Persoonlijk
Spaniens Ministerpräsident will 7.000 minderjährige Marokkaner, die am Donnerstag und Freitag Ceuta erreichten, im Land verteilen. Er fordert die autonomen Regionen zur „Solidarität“ auf. https://t.co/JSISl3COB4
Worth noting how both the MAGA circles in the 🇺🇸 and the entire 🇷🇺 propaganda machine went overdrive over the Ceuta 🇪🇸 crisis. Facts didn’t count - FoxNews and VP JD Vance thought Ceuta was in Northern Spain when it factually is in Africa.