De Nederlandse “welvaartsstaat” dreigt steeds verder vast te lopen. Ik zet welvaartsstaat tussen aanhalingstekens, omdat het woord steeds minder de lading dekt. Beter zou zijn te spreken van “afhankelijkheidsstaat” of “onvrijheidsstaat”. Steeds meer mensen zijn afhankelijk van de staat, van politieke beslissingen in Den Haag en Brussel en er is steeds minder ruimte voor mensen/ondernemers om regie over hun eigen leven te leiden.
The Sovereignty Question.
Who can freeze your bank account?
Who can tax your savings?
Who can print more of your money?
In the fiat system:
🏦 The bank can.
🏛️ The government can.
🏦 The central bank can.
In Bitcoin:
⚡ Nobody can.
Same goal: save for the future.
Different reality.
One system requires permission.
The other gives you ownership.
One system inflates.
The other is capped at 21 million.
One makes you a customer.
The other makes you sovereign.
The question isn't whether Bitcoin goes up tomorrow.
The question is:
Who controls your money today?
#Bitcoin #SelfCustody #Sovereignty #Freedom #BTC #FinancialFreedom #TheBitcoinFamily #FixTheMoney #BitcoinStandard #21Million
Sinds 2003 is de euro bijna veertig procent minder waard geworden. De Zwitserse frank verloor in dezelfde tijd maar elf procent.
Wat betekent dat concreet? Wie in 2003 duizend euro spaarde, kan daar nu nog voor 612 euro boodschappen van doen. Een Zwitser hield van duizend frank er 888 over.
Dat verschil is beleid: de Zwitsers houden de munt vrij stabiel, de ECB laat de prijzen elk jaar stijgen. Dat is een keuze, en die kunnen we ook anders maken.
There's only 4.6% of #Bitcoin left to be mined.
In 2 years, it will be just 3.1%.
At this point, new supply issuance will be cut in half permanently.
People are currently focused on when the bear market is over (is it now? in 3 months?)...
but the supply shortage that will fuel the next bull market is already loading.
This is the heart of Bitcoin's game theoretic inevitability.
Bitcoin has increasing scarcity of new supply issuance... terminating in absolute scarcity.
Both of these properties are a first in the world of store-of-value assets (because a set-in-stone supply schedule is not possible in the physical world - only in the digital world).
And yet, 99.9% of the world does not realize these simple truths, and as a result has not yet adopted Bitcoin as their primary savings technology / treasury asset.
They will have to bid for the meager 4.6% of new supply left, or try to buy existing coins from the 0.1% who already understand what Bitcoin is.
All you have to do is remember what you're holding, accumulate if you can, and wait for economic reality to continue to play out.
When the 99.9% come bidding for your coins, at what price will you sell them some?
Nederland en Duitsland zijn goede vrienden.
Dat zie je ook aan hun (r)overheden.
Beide landen kampen met een woningcrisis, hoge energieprijzen, stagnerende groei, een uitdijende bureaucratie en steeds hogere lasten voor burgers en ondernemers.
Maar gelukkig is er een plan.
Meer samenwerking.
Meer overleg.
Meer Europa.
Meer gezamenlijke ambities.
En voor de woningcrisis hebben we nu zelfs een nieuwe fata morgana:
Tien nieuwe steden.
Een prachtig visioen aan de horizon. Vol woningen, groen, innovatie en kansen.
Alleen moet er eerst nog een paar duizend hectare grond gevonden worden, tientallen miljarden worden uitgegeven, honderden procedures worden doorlopen en duizenden bezwaren worden verwerkt.
Tegen de tijd dat de eerste bewoners de sleutel krijgen, zijn veel woningzoekenden waarschijnlijk al met pensioen.
Dat is het fascinerende aan moderne hyperstaat.
Als regels problemen veroorzaken, komen er nieuwe regels.
Als beleid mislukt, komt er nieuw beleid.
Als bureaucratie vastloopt, komt er een extra bestuurslaag.
Ondertussen beschermen Nederlanders en Duitsers hun vrijheid en welvaart vooral zelf.
Door te werken.
Door te ondernemen.
Door te bouwen.
Door risico’s te nemen.
Europa is sterker dan veel politici denken.
Maar niet dankzij regeringslunches, visiedocumenten of fata morgana’s van tien nieuwe steden.
De kracht van Europa is altijd gekomen van miljoenen vrije mensen die vrijwillig samenwerken, handelen en creëren, vaak ondanks de plannen die voor hen worden bedacht.
Gold looks right on track to start its 4 - 5 year bear market according to the 10/4 Cycles Theory.
It had a perfect 10.5-year bull market with a parabolic top in January of this year.
Gold and other precious metals are set up to start recovering just before the predicted recession period of the Quartcent Cycles Theory (2034 - 2041).
For now, precious metals should take a back seat. But in 5 years from now... it could be a good pivot during the 10 year market pause.
Van 1945 tot 1972 werd DDT in de Verenigde Staten op enorme schaal gebruikt. Overheidsdiensten besproeiden woonwijken, scholen, stranden en speelplaatsen. Kinderen renden lachend door de mistwolken. De overheid was overtuigd. De experts waren overtuigd. Vrijwel de hele samenleving was overtuigd.
Maar er waren ook vroeg dissidenten. Een soort van wappies of ketters.
Al in de jaren veertig waarschuwden wetenschappers, artsen en biologen voor mogelijke risico’s. Zij wezen op toxiciteit, ophoping in de voedselketen en mogelijke schade aan mens en milieu. Hun bezwaren werden weggewuifd. Het dominante antwoord was simpel: de voordelen waren te groot, de critici overdreven.
Dat is precies waarom geconcentreerde macht zo gevaarlijk kan zijn.
De mensen achter het beleid waren meestal intelligent, extreem goed opgeleid en handelden naar eer en geweten. Het probleem was niet hun intentie. Het probleem was de overtuiging dat zij voldoende kennis bezaten om voor miljoenen anderen te beslissen.
Wanneer een individu een fout maakt, zijn de gevolgen beperkt. Wanneer een bedrijf een fout maakt, betalen aandeelhouders en klanten de prijs. Maar wanneer een overheid een fout maakt, wordt die fout uitgerold over een heel land.
En wanneer dezelfde overheid bepaalt welke experts geloofwaardig zijn en welke zorgen overdreven zijn, ontstaat nog een tweede probleem: de ketters verdwijnen uit beeld.
De geschiedenis laat zien dat vooruitgang vaak begint bij een kleine minderheid die tegen de consensus ingaat. Galileo was een ketter. Semmelweis was een ketter. De eerste critici van DDT waren ketters. Niet omdat zij altijd gelijk hadden, maar omdat zij vragen stelden die de meerderheid liever niet hoorde.
Een vrije samenleving heeft ruimte voor zulke stemmen. Een gecentraliseerd systeem heeft de neiging ze te marginaliseren.
De les van DDT gaat daarom veel verder dan pesticiden. Het is een les in intellectuele bescheidenheid. Overheden, wetenschappers, experts en politici beschikken over kennis. Zij beschikken nooit over alle kennis. En meestal meer macht dan kennis. En de fatale arrogantie van de macht.
Juist daarom zijn decentralisatie, concurrentie van ideeën en een gezonde dosis wantrouwen tegenover macht zo belangrijk.
De gevaarlijkste woorden in de politiek zijn vaak niet “ik wil macht”.
De gevaarlijkste woorden zijn: “de wetenschap is definitief beslist, de experts zijn het eens, stop met vragen stellen.”
If you are interested in growing food and:
- do not want to weed
- do not want to spend more than couple of hours a week ´working´ in garden
- want low maintenance & high yields/harvests
- want chemical/pesticide free food
- want to mainly relax and enjoy
- have no idea how to begin
How to build such a system: 👇
https://t.co/gU8Crd5nZv
Great books: 👇
Good evening.
I’m getting a lot of questions about whether my conviction has been impaired or my thesis has changed about Bitcoin with its recent price weakness. The answer is an emphatic no. Why? Because I like to keep it simple and focus on first principles. While other assets are enjoying the warmth of the hot ball of money, Bitcoin will simply continue to reflect the debasement of all government sponsored currencies over the long run. Nothing more. Nothing less. Hope this helps.
Have a great night.
In 2017 kondigde de Europese Unie een ambitieus plan aan. Europa moest minder afhankelijk worden van buitenlandse technologie. De toekomst van batterijen, chips, energieopslag, waterstof en andere strategische sectoren mocht niet langer worden bepaald in Silicon Valley, Shenzhen of Shanghai. Europese belastingbetalers zouden investeren in een nieuwe generatie industriële kampioenen die het continent technologisch onafhankelijk moesten maken.
Negen jaar later is het tijd om de balans op te maken. Die balans is een volledig apencircus.
Voor de European Battery Alliance werd ongeveer zeven miljard euro publieke steun vrijgemaakt. Het doel was een Europese batterij-industrie op te bouwen die kon concurreren met China en de Verenigde Staten. Northvolt werd het paradepaardje van die strategie. Het bedrijf haalde meer dan vijftien miljard dollar op bij investeerders, kreeg politieke steun vanuit heel Europa en werd gepresenteerd als het bewijs dat Europa opnieuw industriële leiders kon voortbrengen. In 2024 stortte het bedrijf in. Britishvolt ging failliet. Italvolt bestaat grotendeels nog steeds op papier.
Voor groene waterstof werden nog grotere bedragen uitgetrokken. Europese en nationale overheden reserveerden samen meer dan twintig miljard euro aan subsidies, garanties en steunprogramma’s. Daarnaast werd de European Hydrogen Bank opgericht met een budget van drie miljard euro. Het doel was een nieuwe industrie op te bouwen die Europa wereldwijd een technologische voorsprong zou geven. De werkelijkheid bleek minder rooskleurig. Hoge productiekosten, beperkte vraag en zwakke businesscases zorgden ervoor dat talrijke projecten werden uitgesteld, verkleind of volledig geschrapt.
In de halfgeleiderindustrie lanceerde Brussel de Chips Act met een aangekondigd budget van drieënveertig miljard euro. Europa moest opnieuw een belangrijke rol gaan spelen in een markt die essentieel is voor vrijwel iedere moderne technologie. Ondanks deze enorme bedragen blijft het continent afhankelijk van producenten zoals TSMC uit Taiwan, Samsung uit Zuid-Korea en Nvidia uit de Verenigde Staten.
Het probleem is niet dat politici verkeerde bedoelingen hebben.
Het probleem is dat industriepolitiek een verleiding creëert die telkens terugkomt: de overtuiging dat overheden de winnaars van morgen kunnen aanwijzen.
In werkelijkheid blijken ambtenaren, ministers en eurocommissarissen niet beter in staat om technologische doorbraken te voorspellen dan ondernemers en investeerders die hun eigen geld riskeren. Vaak zijn zij daar zelfs slechter in, omdat zij niet worden geconfronteerd met dezelfde financiële consequenties wanneer hun keuzes verkeerd uitpakken. Ondernemers leven van resultaten. Politieke projecten leven vaak van beloften.
Dat verklaart waarom miljarden euro’s kunnen worden uitgegeven zonder dat de beoogde doelstellingen ooit worden bereikt.
Na bijna tien jaar industriepolitiek heeft Europa meer dan honderd miljard euro ingezet om strategische autonomie te creëren. Toch blijft het continent voor batterijen afhankelijk van Aziatische producenten, voor chips afhankelijk van Taiwan en de Verenigde Staten, en voor veel kritieke grondstoffen afhankelijk van China.
Het resultaat is geen strategische autonomie, maar een kostbare demonstratie van een oude economische waarheid: politici zijn extreem slecht in ondernemertje spelen. Slecht en crimineel corrupt.
"Bitcoin isn't backed by anything."
Let me stop you right there.
Bitcoin is backed by energy. Real energy. Kilowatts. Heat. Physics.
The kind of backing you can't print, fake, or vote into existence at an emergency Fed meeting.
Every block mined is a thermodynamic proof of work. Not a promise. Not a policy. Proof.
The issuance schedule has never been amended by a committee. Not once. Not ever. Because there is no committee.
There's just math. Cold, indifferent, and immune to political theater.
The network is secured by more raw computing power than anything humanity has ever built. Hundreds of exahashes per second standing guard. Every single day.
Now let's talk about what is backed by nothing.
The dollar.
It's is backed by confidence. Specifically, confidence in the institution that printed $6 trillion in two years while telling you 3% inflation was healthy and you should be grateful for the soft landing.
In the same people who can't pass an audit.
Who fund wars with a credit card.
Who promise solvency while sitting on $39 trillion in debt and accelerating.
"Backed by nothing" isn't an attack on Bitcoin.
It's a confession about the dollar.
Follow if you're serious about building wealth they can't print away.
I refuse to hear any more HODL bullishness from anyone who professes and projects selling Bitcoin because “it’s going down.”
You will forever now be a trader - and a trader alone - when we speak.
A Bitcoin HODLer - HODL’s.
Trader’s trade.
Nothing wrong with either.
But defining it is very important.
I guarantee you my returns in bitcoin have beaten all your trading returns.
But for that I had to HODL from:
$3,500 -> $64,000 -> $34,000 -> $69,000 -> $15,500 -> $126,000.
36x in ~5 years.
Traders trade, HODLers HODL.
And we get rewarded accordingly.
Defensie is een kerntaak van de staat. Juist daarom zou iedere libertariër zich zorgen moeten maken over dit artikel. Hoewel veel subtaken kunnen worden uitbesteed.
Europa is minder veilig dan tien jaar geleden. Een sterk leger is geen luxe. Het is een noodzakelijke voorwaarde voor de bescherming van leven, vrijheid en eigendom.
Maar wat hier gebeurt is potentieel gevaarlijk.
De overheid verhoogt de defensie-uitgaven in recordtempo, terwijl tegelijkertijd de transparantie afneemt. Dat is precies het soort combinatie dat in vrijwel iedere bureaucratie tot problemen leidt.
Miljarden euro’s worden niet uitgegeven door “de staat”. Ze worden uitgegeven door mensen. Mensen maken fouten. Mensen hebben belangen. Mensen reageren op prikkels.
Wanneer budgetten explosief groeien, ontstaat de verleiding om projecten sneller goed te keuren, minder kritisch te controleren en politieke wensen te vermommen als veiligheidsnoodzaak.
Dat betekent niet dat er corruptie is.
Het betekent dat de omstandigheden ontstaan waarin verspilling, vriendjespolitiek en inefficiëntie kunnen floreren.
De belastingbetaler krijgt immers geen vrijwillige keuze. Het geld wordt verplicht geïnd. Dan mag daar maximale verantwoording tegenover staan.
Defensie heeft soms geheimhouding nodig over operationele details.
Defensie heeft nooit geheimhouding nodig over de vraag of belastinggeld efficiënt wordt besteed.
Dat zijn twee totaal verschillende zaken.
Een vrije samenleving verdedigt zichzelf niet alleen tegen buitenlandse vijanden. Zij verdedigt zichzelf ook tegen de natuurlijke neiging van iedere overheid om meer geld uit te geven met minder toezicht.
Wie een sterk leger wil, zou daarom juist moeten eisen dat iedere defensie-euro harder gecontroleerd wordt dan iedere andere euro.
Want als zelfs bij een legitieme kerntaak de controle verdwijnt, waarom zou men dan vertrouwen hebben in alle andere uitgaven van de overheid?
🇪🇺🇨🇳 The European Union's share of the global economy has fallen from 30% to 17% in just 17 years.
That's roughly the same relative decline China experienced during the Qing Dynasty.
The difference?
China took about 50 years.
Europe did it in 17.
For decades, Europe helped shape the global economy, global institutions, and the rules of the international order.
Now it's increasingly adapting to a world being shaped by others.
The real question is whether Europe still knows how to stop it.
Source: legrandcontinent, Counter Intelligence Global (Telegram)
Mooie woorden, Ruben.
Maar kan het ook wat concreter? Bijvoorbeeld:
Hoe leiden die hervormingen tot een kleiner ambtenarenapparaat, nu het aantal rijksambtenaren in de afgelopen vijf jaar met 22% is gestegen en de Algemene Rekenkamer concludeert dat er GEEN plan is voor de lange termijn?
Welke bureaucratie, regels en wetgeving ga jij schrappen zodat het aantal ambtenaren omlaag kan en het aantal ondernemers omhoog?
Hoe zit het met belastingen? Waar zijn de voorstellen om de belastingdruk voor ondernemers te verlagen, zodat zij inderdaad meer groei kunnen creëren en de belastingopbrengsten op een gezonde manier worden gecompenseerd?
Waarom werkt de VVD mee aan een wet die een bijzonder grote groep mensen en ondernemers tot wanhoop drijft omdat ze over ongerealiseerde winsten moeten betalen? En dat terwijl ze vanuit Brussel voortdurend piepen dat we toch zo moeten investeren.
Wat is jouw concrete plan om die mensen, die echt massaal overwegen Nederland te verlaten, hier te houden, terwijl je ze, zoals je zelf aangeeft, zo hard nodig hebt?
Wat ga jij doen om ervoor te zorgen dat de volgende keer dat ik eindelijk iemand heb gevonden om mijn bedrijf verder uit te bouwen, we niet verzanden in eindeloze fiscale discussies om iemand aan boord te krijgen?
Zulke discussies moeten gaan over hoe je samenwerkt, hoe je samen onderneemt, groeit en daarmee nog meer mensen kunt aantrekken, en dus gewoon werkgelegenheid creëert. Nu is het zo dat je overal je belastingadviseur en een juridisch expert bij moet halen omdat er altijd weer regeltjes zijn die het vrijwel onmogelijk maken om vrij te ondernemen en risico te durven nemen.
Hoe zit het met Europa? Waar zegt de VVD tegen Ursula: ho eens even, het moet wel kloppen, hè. Met die wildgroei aan regels is het voor ondernemers simpelweg niet meer mogelijk om te concurreren en te groeien.
Dus Ruben, als jij die plannen allemaal concreet hebt, moet je me vooral eens bellen. Ik denk namelijk graag mee met jou en jouw partij. Ik zie verbeterpunten ;-)
Je hoort op de radio weer zo’n wervingscampagne van de Belastingdienst. Mooie slogan erbij. Zekerheid. Betekenisvol werk. Goede voorwaarden.
Ondertussen zoeken duizenden ondernemers ook naar mensen. Bedrijven die iedere maand salarissen betalen, risico lopen, investeren, mensen opleiden en de economie draaiende houden.
Diezelfde bedrijven betalen belasting.
Van dat geld maakt de overheid vervolgens commercials om personeel weg te halen uit exact diezelfde arbeidsmarkt. En die vijver is al klein.
De overheid concurreert gewoon met het bedrijfsleven, met belastinggeld en met arbeidsvoorwaarden waar veel mkb’ers nauwelijks tegenop kunnen.
21,000,000 BTC / 8,000,000,000 humans = 0.002625 BTC each.
Bitcoin was never designed so everyone could have one. It was designed so no one could print more.
Position accordingly.
Nederlandse politici en topambtenaren hebben de afgelopen jaren herhaaldelijk openlijk erkend dat de overheid haar eigen wetten, normen en grondrechten structureel schendt of simpelweg niet meer kan naleven.
De toeslagenaffaire is het bekendste voorbeeld. De Belastingdienst handelde jarenlang in strijd met fundamentele rechtsbeginselen, terwijl intern al vroeg signalen bestonden dat duizenden gezinnen onterecht kapot werden gemaakt. Kamerleden kregen onvolledige informatie. Rechters vertrouwden op foutieve aannames. Ministers erkenden later letterlijk dat de rechtsstaat burgers niet had beschermd.
Bij asiel en opvang hoor je al jaren bewindslieden erkennen dat wettelijke termijnen structureel niet gehaald worden. Gemeenten en COA waarschuwden herhaaldelijk dat opvangregels, procedures en capaciteitsnormen feitelijk niet uitvoerbaar waren. Toch bleef het systeem draaien terwijl men wist dat men juridisch in de problemen zat.
Tijdens corona zagen we vergelijkbare patronen. Ministers erkenden geregeld dat maatregelen juridisch haastwerk waren of dat men achteraf wetgeving moest repareren om bestaand beleid alsnog een juridische basis te geven. De avondklokzaak was daar een extreem zichtbaar voorbeeld van.
Bij stikstof en vergunningen gebeurde iets soortgelijks. Jarenlang werd beleid gevoerd waarvan intern en juridisch bekend was dat het wrak stond op Europeesrechtelijke basis. Uiteindelijk klapte het hele PAS-systeem juridisch uiteen.
En dan Groningen. Jarenlang erkenden instanties intern de risico’s en schade door gaswinning, terwijl bewoners tegelijk bureaucratisch werden tegengewerkt, gemarginaliseerd of financieel uitgeput in procedures.
Wat hier telkens terugkomt is hetzelfde patroon:
De (r)overheid maakt wetten en regels met de claim van orde en legitimiteit, maar erkent vervolgens zelf dat uitvoering, naleving of juridische houdbaarheid structureel tekortschiet.
Een burger die bewust wetten overtreedt heet onbetrouwbaar.
Wanneer de staat dat doet heet het:
“complexiteit”,
“uitvoeringsdruk”,
“transitieproblematiek”
of
“een ongelukkige samenloop van omstandigheden”.
En precies daar ontstaat de libertarische kritiek:
Het systeem dat zijn eigen regels niet consequent kan of wil naleven, verliest moreel gezag zodra het absolute gehoorzaamheid van burgers eist. Het is een maffia geworden. Een vorm van zware criminaliteit. En het zal steeds erger worden.