SIGNS OF FEAR EXPRESSED DIPLOMATICALLY🚨
If @HakanFidan and Turkey in general have sincere intentions for peace and normalization, they must first start off with themselves:
▪️Withdraw their 40k+ troops from Cyprus
▪️Return all properties they illegally occupy to the lawful Greek Cypriot owners
▪️Repatriate all illegal settlers they transferred from Turkey after 1974
▪️Lift ban on airspace and ports to Cypriot aircraft and vessels
▪️Refrain from threatening Greece and respect territorial boundaries of all neighboring states
If Turkey can’t meet these simple demands, they don’t deserve to be taken serious.
This latest move by Turkey to “normalize” relations, is simply a sign of fear. Turkey knows that they have no chance against Israel
Του ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ
Ο «νόμος» για τη «Γαλάζια Πατρίδα» στήνει σκηνικό νέου casus belli και θερμού επεισοδίου: Αθήνα και Λευκωσία οφείλουν να κατανοήσουν ότι ο Αττίλας μία γλώσσα καταλαβαίνει, την ισχύ!
@mignatiou@savvasj
https://t.co/PZEMfo3Efe
Πάρτε μια γεύση τι πιστεύουν οι Τούρκοι, τι διδάσκουν στα σχολεία τους και στα πανεπιστήμιά τους,, τι λένε στον λαό τους με τις δηλώσεις τους, και τι περνάνε στους νόμους τους.
Και η κυβέρνηση αγρόν αγοράζει
US research
T-cell repertoire response in individuals with post-acute sequelae of COVID-19
https://t.co/UVFC92lEZv
Screenshot from Science for ME weekly update
#LongCovid#PASC
@Civixplorer It all seems Greek to me😁: Constantinople or Istanbul, both trace back to Greek roots 'Konstantinoupolis' (City of Constantine) and 'eis tin Polin' (to the City). Because for Greeks, the City (Polis) was and is the One and Only.
Κωνσταντίνος Μαζαράκης-Αινιάν - (1869 - 31 Μαΐου 1949).
Από Ναύπλιο, ήταν Έλληνας αξιωματικός. Έλαβε μέρος στο Μακεδονικό Αγώνα, στους Βαλκανικούς Πολέμους, τον Α'ΠΠ & τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Ανήλθε στο βαθμό του Αντιστράτηγου.
#Mazarakis#Nafplio#Greece#Hellas#Hellenism
Van Dissel: "ik ga niet over Long Covid"
Dan moeten alle alarmbellen afgaan. Dé corona-adviseur van de regering vindt langetermijn gezondheidseffecten van het virus niet relevant voor beleidskeuzes.
Dat is grove nalatigheid. En massa's patiënten betalen daar nu de prijs voor.
A close look at the study on the role of autoimmunity in #LongCovid from @VirusesImmunity´s lab (https://t.co/IIKxIX3XG8):
https://t.co/d3SoTrvxVV
Many commentators were quite enthousiastic, @mecfsskeptic is more realistic, I think.
Why Constantinople’s Fall Was Not Inevitable
Rather than presenting the Ottoman victory as a foregone conclusion, Kaldellis characterizes the final assault as a last major attempt by the Ottoman ruler to force a result. “What happened at the end was a last-ditch effort for him to throw everything that he had at the city and hope that through some accident or whatever he prevailed,” the professor explains. The outcome, he added, was “very, very close.”
The city was surrounded on land by the Ottoman Empire and was also tied to Italian trading routes that passed through the straits, connecting the Black Sea and the Mediterranean.
A crusade just a few years before came close to securing the City for Christendom
Constantinople had found a way to maintain its significance as a place of Orthodox faith, Hellenic scholarship, and Roman imperial prestige. He notes that even Western Europeans recognized its ruler as an emperor, despite the fact that he controlled very little territory by that point. “So Constantinople had adapted,” he asserts. “It was not a place that was just kind of waiting for history to come along and sweep it away, necessarily.”
The siege also placed serious financial and political pressure on Mehmed II. The Ottoman ruler had assembled a large army with extensive equipment, and every additional day increased the cost of the operation. Kaldellis reveals that, in his book, he calculates how much of the empire’s economic output was being poured into the campaign.
Each failure also appears to have produced recriminations and internal tension in the Ottoman camp and court. A preserved letter, he noted, reveals internal bickering and doubt. Mehmed was still a young ruler and had placed much of his authority behind the success of the siege. Failure would have put him in a very difficult position. “So he was under a lot of stress,” Kaldellis asserts.
Constantinople’s fall did not lead to a smooth transition
The aftermath of the conquest is another part of the story that Kaldellis believes needs to be understood more clearly. The city was not simply conquered and immediately smoothly transformed into the capital of the Ottoman Empire. “No, it’s emptied out,” Kaldellis remarks. “Its entire population is removed and enslaved, and the city has to begin from scratch again.” Constantinople then had to be rebuilt with people brought in by the sultan, a process that took quite a while.
https://t.co/EpsjhD8WJ1 via @greekreporter
Dossier Turquie : l’économie terroriste à l’échelle d’une grande puissance
👇 D’abord publié en anglais dans @IsraelHayomEng. Aujourd’hui en français dans @TimesofIsraelFR, avec une lame européenne supplémentaire.
La Turquie est aujourd’hui la plateforme d’économie terroriste la plus déterminante parmi les grands États.
Ce n’est pas une formule polémique.
C’est le dossier que l’Occident observe par fragments, sans oser en tirer la conclusion.
Sous Erdogan, la Turquie n’est pas seulement un allié difficile. Elle est devenue la juridiction où les problèmes que l’Occident refuse de nommer apprennent à circuler.
Le Hamas y trouve une façade humanitaire.
L’Iran y trouve une conversion.
Le Hezbollah y trouve de l’oxygène.
Les Houthis y trouvent un écosystème.
Moscou y trouve un détour douanier.
Les réseaux jihadistes y trouvent un placement.
Le capital gris y trouve une adresse.
Ce n’est pas le chaos.
C’est la méthode.
Ankara vend ce que les parias achètent le plus cher : accès, documents, ports, banques, associations, silence, ambiguïté. Puis elle vend aux Occidentaux le langage de la médiation, de l’OTAN, du contrôle et de la coopération.
Le génie cynique d’Erdogan n’est pas d’avoir choisi un camp. Il a compris qu’une Turquie assez occidentale pour vendre l’entrée, assez indisciplinée pour vendre le déni, pouvait facturer les deux.
Voilà le vrai scandale : la Turquie ne contourne pas seulement les règles. Elle transforme sa proximité avec les règles en rente de contournement.
Aucune économie comparable, à la fois membre de l’OTAN, du G20 et de l’OCDE, ne donne à la finance paria une telle portée.
C’est cela, le paradoxe turc : assez proche de l’Occident pour monétiser l’accès, assez éloignée de sa discipline pour monétiser l’ambiguïté.
La question n’est donc plus : faut-il rompre avec Ankara ?
La question est plus froide : combien de temps l’Europe acceptera-t-elle que l’ambiguïté turque ait accès à ses banques, ses ports, ses assurances, ses marchés, ses technologies et sa crédibilité ?
La France et l’Union européenne n’ont pas besoin d’un grand discours. Elles ont besoin d’une doctrine de vigilance : chaque flux lié à la Turquie mêlant or, maritime, biens sensibles, associations, crypto-actifs, entités désignées ou correspondance bancaire doit devenir un signal fort, pas un bruit de conformité.
La Turquie ne vend pas seulement des drones.
Elle vend la permission.
Et tôt ou tard, les États qui achètent le déni paient en confiance.
🔗 https://t.co/krry5lEn9v
@florentiafl Ο Μυλωνάς δεν ξέρω ποιος είναι αλλα γιατί αναπαράγει και ενισχύει την προπαγάνδα Τούρκων Αλβανών και Σκοπιανών εθνικιστών; Ευχαριστούμε πάντως για την τεκμηριωμένη αποδόμηση αυτού του γελοίου αφηγήματος.
Πάμε λοιπόν να σας αναλύσω τι λέει αυτή η θεωρία, που υπέρμαχός της είναι και ο κος Μυλωνάς, και η οποία "μπάζει" σε αρκετά σημεία κυρίως εννοιολογικά...
Το όνομα δομισμός ή κονστρουκτιβισμός προέρχεται από το λατινικό ρήμα construere, που σημαίνει "χτίζω" ή "κατασκευάζω".Στην πολιτική επιστήμη και τις διεθνείς σχέσεις, ο όρος καθιερώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 (κυρίως από τον θεωρητικό Nicholas Onuf). Επιλέχθηκε αυτό το όνομα για καθαρά πρακτικούς λόγους. Για να δείξει ότι η πραγματικότητα γύρω μας (όπως τα σύγχρονα έθνη, τα σύνορα και οι συμμαχίες) δεν είναι φυσικά φαινόμενα (όπως τα βουνά ή τα ποτάμια), αλλά κοινωνικά και πολιτικά οικοδομήματα. Είναι πράγματα δηλαδή που τα "χτίζουν" οι άνθρωποι με τις ιδέες, τη γλώσσα και τις πράξεις τους...
Έτσι και ο κος Μυλωνάς, υποστηρίζει ότι τα έθνη αποτελούν πολιτικά δημιουργήματα του 19ου και 20ού αιώνα, με την εθνοδόμηση να πραγματοποιείται από πάνω προς τα κάτω μέσω του κράτους. Η στάση απέναντι στις μειονότητες καθορίζεται από τη διεθνή πολιτική, ενώ στην Ελλάδα (θα αναφερθώ και στις γειτονικές μας χώρες Αλβανία και Τουρκία για να δείτε τις ουσιαστικές διαφορές) κατασκευάστηκε η αφήγηση της αδιάσπαστης ιστορικής συνέχειειας για τη νομιμοποίηση του κράτους.
Προσέξτε όμως...δεν μιλάει για κράτος αλλά για έθνος. Δεν θα επεκταθώ σε όλα όσα αναφέρει, αλλά θα παραμείνω σε αυτή την έννοια. Την έννοια του "έθνους".
Στο βιβλίο του προσδιορίζει το έθνος ακολουθώντας την παράδοση της κονστρουκτιβιστικής σχολής (κυρίως επηρεασμένος από τον διάσημο ορισμό του Benedict Anderson περί "φαντασιακών κοινοτήτων").Για τον Μυλωνά, το έθνος δεν είναι μια βιολογική πραγματικότητα (δεν είναι δηλαδή αίμα/DNA), αλλά μια πολιτική και κοινωνική κατασκευή. Μάλιστα του δίνει τρια βασικά χαρακτηριστικά:
- το έθνος είναι "φαντασιακό" επειδή τα μέλη του δεν πρόκειται ποτέ να γνωρίσουν, να ακούσουν ή να συναντήσουν τα περισσότερα από τα υπόλοιπα μέλη του. Παρόλα αυτά, στο μυαλό του κάθε πολίτη υπάρχει η ζωντανή εικόνα της κοινότητάς τους (ένα απλό παράδειγμα για να το καταλάβετε... ένας Έλληνας στην Κέρκυρα και ένας Έλληνας στο Καστελόριζο δεν θα γνωριστούν ποτέ, αλλά νιώθουν ότι ανήκουν στην ίδια οικογένεια επειδή μοιράζονται το ίδιο εθνικό αφήγημα).
- Για να υπάρξει ένα έθνος, η πολιτική ελίτ (αυτό είναι το από πάνω προς τα κάτω) και το κράτος πρέπει να κατασκευάσουν και να διαδώσουν μια κοινή ιστορία. Αυτό το αφήγημα καθορίζει και το ποιοι είμαστε και το ποιοι είναι οι κοινοί μας πρόγονοι, οι ήρωες και οι μύθοι μας, αλλά και ποια είναι η επικράτειά μας, δηλαδή ποια εδάφη μας ανήκουν ιστορικά για να μπορούμε να κατανοήσουμε έτσι ποιοι είναι οι "άλλοι", δηλαδή ποια είναι τα γειτονικά μας κράτη ή ομάδες που μπορεί να αποτελούν απειλή για την ταυτότητά μας.
- Το έθνος, λοιπόν, δεν γεννιέται μόνο του. Κατασκευάζεται από το κράτος και ο προσδιορισμός του ολοκληρώνεται όταν το κράτος χρησιμοποιήσει τους μηχανισμούς του για να ομογενοποιήσει τον πληθυσμό. Όπως η υποχρεωτική εκπαίδευση (κοινά σχολικά βιβλία ιστορίας και γλώσσας), η στρατιωτική θητεία, οι εθνικές εορτές και τα συμβόλα (σημαία, ύμνος, παρελάσεις).
Με λίγα λόγια, για τον Μυλωνά, το έθνος προσδιορίζεται ως μια ομάδα ανθρώπων που πείστηκαν από το κράτος ότι μοιράζονται την ίδια ιστορία, την ίδια κουλτούρα και το ίδιο πεπρωμένο, προκειμένου να εξασφαλιστεί η πολιτική σταθερότητα και η νομιμοποίηση των συνόρων αυτού του κράτους...
Τι μας λέει λοιπόν; Ότι οι άνθρωποι ήταν απλοί θεατές ή θύματα μιας ξαφνικής πλύσης εγκεφάλου. Ότι ο παππούς και η γιαγιά στην ορεινή Αρκαδία ξύπνησαν ένα πρωί το 1830 για να ακούσουν μια "νεοφερμένη ιδέα" από το πουθενά. Το υπόβαθρο, η γλώσσα, η τοπική ιστορία και οι οικογένειες, που ήταν η βάση των πάντων, πού πήγαν; Στον αέρα;
Φυσικά όχι! Οι άνθρωποι στην Αρκαδία (έφερα αυτό ως παράδειγμα αλλά ισχύει για όλες τις περιοχές) είχαν μια βαθιά, οργανική ταυτότητα που δεν τους την έμαθε κανένας βασιλιάς Όθωνας. Είχαν Κοινή Θρησκεία και Μνήμη. Ανήκαν στο ίδιο θρησκευτικό σώμα, την Ορθοδοξία, η οποία διατηρούσε ζωντανή τη γλώσσα και τις παραδόσεις.Είχαν τοπική Ιστορία και είχαν και Κλέφτες. Είχαν δηλαδή τη δική τους προφορική ιστορία. Ήξεραν τους δικούς τους ήρωες, τους δικούς τους προγόνους που πολέμησαν, τα δικά τους μοιρολόγια και τραγούδια.
Το βασικότερο; Ήξεραν πολύ καλά ποιοι ήταν (οι χριστιανοί, οι ραγιάδες) και ποιος ήταν ο κατακτητής (ο Τούρκος). Αυτό δημιούργησε μια "αρνητική ταυτότητα" (ξέρουμε ποιοι δεν είμαστε), η οποία είναι πανίσχυρη!
Τι σημαίνει τότε το "απέκτησαν εθνική συνείδηση" για τους υποστηρικτές της θεωρίας; Ότι ο παππούς στην Αρκαδία ήξερε το χωριό του, την επαρχία του, τον Κολοκοτρώνη και την πίστη του. Το κράτος, μέσω του σχολείου, ήρθε να του πει..."αυτό που νιώθεις και υπερασπίζεσαι, δεν αφορά μόνο το χωριό σου ή την Πελοπόννησο. Ανήκει σε κάτι πολύ μεγαλύτερο που λέγεται Ελλάδα"...
Αυτό όμως δεν είναι "κατασκευή" ή "πειθώ" (και ας δίνει ως παράδειγμα τους Αρβανίτες λόγω γλώσσας). Οι κονστρουκτιβιστές σαν τον Μυλωνά κάνουν το λάθος να χρησιμοποιούν αυτές τις λέξεις δίνοντας την εντύπωση ότι το έθνος είναι ένα ψέμα.Η πιο αντικειμενική ιστορική αλήθεια είναι ότι το κράτος δεν θα μπορούσε να πείσει κανέναν αν δεν υπήρχε το υλικό. Ο παππούς και η γιαγιά στην Αρκαδία είχαν τις ρίζες, το DNA, τα έθιμα και την ιστορία τους. Το κράτος απλώς έχτισε το σπίτι χρησιμοποιώντας αυτά ακριβώς τα αυθεντικά υλικά που βρήκε στο έδαφος.
Είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε την εθνοτική/πολιτισμική εγγύτητα από τη σύγχρονη κρατική οργάνωση. Αυτό που η κοινωνιολογία και η ιστορία ονομάζουν προ-κρατική εθνοτική συνειδητότητα.
Αυτή η θεωρία μπερδεύει τη γέννηση του σύγχρονου κράτους με τη γέννηση των ανθρώπων και του πολιτισμού τους. Το υλικό υπήρχε!
Αυτό που άλλαξε το 1821 και τον 19ο αιώνα δεν ήταν ότι αυτοί οι άνθρωποι έγιναν ξαφνικά αδέλφια από το μηδέν. Ήταν ότι απέκτησαν για πρώτη φορά έναν ενιαίο, κεντρικό, γραφειοκρατικό μηχανισμό (το κράτος), ο οποίος έβαλε σύνορα, νόμους, ενιαίο φορολογικό σύστημα, εθνικό στρατό και ένα κοινό σχολικό πρόγραμμα...Συνεπώς, το "νέο" στοιχείο του 19ου αιώνα ήταν το Κράτος, όχι η συνύπαρξη των ανθρώπων.
Επομένως, όταν ο Μυλωνάς μιλά για "οικοδόμηση έθνους", στην πραγματικότητα εννοεί "οικοδόμηση κράτους". Η δουλειά του κράτους ήταν να πάρει αυτή την ήδη υπάρχουσα, χαλαρή αν το θέλετε "κατηγορία ανθρώπων" και να τη μετατρέψει σε ένα πειθαρχημένο, σύγχρονο πολιτικό σώμα πολιτών με κοινές υποχρεώσεις και δικαιώματα.
Τα ίδια όμως ακριβώς λέει και για τους Αλβανούς και τους Τούρκους. Ξέρετε ποια είναι η ουσιαστική διαφορά μας ;
- Στην Ελλάδα, το "έθνος" (η πολιτισμική, γλωσσική και θρησκευτική συγγένεια) προϋπήρχε του κράτους. Το κράτος ήρθε απλώς να το οργανώσει πολιτικά.
- Στην Τουρκία, το "κράτος" (το καθεστώς του Κεμάλ) προηγήθηκε και έπρεπε να "φτιάξει" ένα έθνος από το μηδέν, μετατρέποντας βίαια Κούρδους, εξισλαμισμένους Έλληνες, Αρμένιους και Κιρκάσιους σε "Τούρκους".
- Στην Αλβανία, το "κράτος" έπρεπε να πείσει Μουσουλμάνους και Χριστιανούς, που δεν ένιωθαν ότι ανήκουν στην ίδια κατηγορία, ότι έχουν μια κοινή εθνική ταυτότητα.
---------------------
Ολοκληρώνοντας και συνοψίζοντας λοιπόν : Δεν πρόκειται για την κατασκευή ενός έθνους από το μηδέν, αλλά για την πολιτική οργάνωση ενός προϋπάρχοντος λαού σε ένα σύγχρονο κράτος. Οι άνθρωποι δεν περίμεναν τα βιβλία του 19ου αιώνα για να καταλάβουν ότι δεν είναι ξένοι μεταξύ τους. Tο κράτος απλώς τους έδωσε μια κοινή πρωτεύουσα, μια κοινή σημαία και έναν κοινό στρατό...
Καλημέρα σε όλους!
Turkish food lies #1: Yoghurt
Turks ludicrously believe that because the English word for fermented dairy is yoghurt, that yoghurt is Turkish in origin.
The truth?
The Indian Ayurvedic scripts from as early as 6000 BC reference the health-promoting properties of yoghurt, while it was also undeniably consumed in Mesopotamia in 5000 BC. This places yoghurt AT LEAST 5,500 years before even the first recorded mention of Turks in the world.
In fact, even the ancient Greek historian Herodotus mentioned yoghurt, calling it oxygala (sour milk in Greek), in the 5th century BC. That is a whole millennia before the first recorded mention of a Turk, let alone a Turkish recording of yoghurt, which wasn't until the 11th-century AD books Diwan Lughat al-Turk and Kutadgu Bilig!
The 2nd-century AD, Greek physician Galen documented yoghurt's use, noting it was often eaten with honey.
So how exactly is yoghurt Turkish besides the name used in - some - languages?
In Greece, what is internationally known as "Greek yoghurt," is called "straggisto" because the yoghurt is strained.
Ένας αιώνας ατιμωρησίας για ένα ακόμη τουρκικό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, τη Γενοκτονία των Ποντίων Ελλήνων: Αναγνώριση εδώ και τώρα... (videos)
@mignatiou@NikosMichailid4
https://t.co/nowbJylPQt
Γιατί οι ΗΠΑ πρέπει να αναγνωρίσουν την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και όλων των χριστιανικών κοινοτήτων καθιερώνοντας την 19η Μαΐου ως Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης των θυμάτων του τουρκικού φασισμού.
Ελληνική μετάφραση του αγγλικού κειμένου μου που πρωτοδημοσιεύτηκε σε αμερικανική δεξαμενή σκέψης. Ευχαριστώ την @HellasJournal και τον δημοσιογράφο κο.Ιγνατίου@mignatiou
🙏