Shivanand

[Shivanand @ShivTweetss]

First of Many more to come home!!! The Rebuild is sound and clear - We're coming for the Throne 🏆 #MUFC #ManchesterUnited #CarabaoCupFinal #ErikTenHag #MUNNEW #Champions

[Chinmayi Sripaada @Chinmayi]

Madam @vaishnavi_cbe

I hate to say this - but your DMK IT cell hired a a man who abused literally every woman in the DMK family and others. Happy to share the screenshots if you like. His name is Rajan Radhamanalan. He would send rape threats ‘to teach a lesson’.

I know arasiyal la idhellam sahajam and I have, over the years called out people who abused Kanimozhi maam too. I literally filed a case against the guy and its subjudice 15 years and counting. It is on my timeline whenever it came to my notice.

The DMK IT wing however has a long history of abusing women who ask questions and I know how I was treated when I and over a dozen women named your kazhaga kavignar, comtinuing to platform him despite me screeching through the roof that he is a serial predator.

None of the women in your party took a stand - and each of you watched whilst I was banned.

Some of Your people in Coimbatore literally took Vairamuthu around in some pallaakku bavani.

I am not a politician to be answerable to you @vaishnavi_cbe - you, in fact are to civilians because you choose politics. I am a civilian who has been incarcerated primarily because I named your open secret of a Vairamuthu.

I dont condone anyone who abuses women or anyone at all in the name of political sparring but I have realized decency and decorum is lost on many including your good self.
For your age, your intelligence and just grit to even step into a male dominated and an abusive space like politics, and as a woman I expect you to do better than ask about Menstrual Cycle of another woman politician.

Otherwise we all have seen how Shivaji Krishnamurthy speaks and a lot many other men in your party too.
Hold your own people accountable first.

Whether it is DMK TVK BJP XYZ or ABC or anyone else I have always condemned abuse as a response to asking questions.

And I have unilaterally condemned every party who platformed a molester.

I, Ms Vaishnavi, am not like you in that aspect.

Thank you and all the best. Please dont rant to me - I am a nobody in your political ecosystem and wish for justice for all genders from sexual harassment assault and abuse.

As a civilian.

End.

[Shabbir Ahmed @Ahmedshabbir20]

சம்பந்தமே இல்லாமல் தெருமுனையில் கடை வைத்திருக்கும் ஒருவரும், தனியார் நிறுவனத்தில் பணிபுரியும் ஒருவரிடம் விசாரணை நடத்தி விட்டோம் என்று கூறிவிட்டு ஒட்டுமொத்தமாக #Veeramani-யின் #POCSO குற்றங்களை மூடி மறைப்பதற்காக சென்னை காவல்துறை கடந்த #DMK ஆட்சியில் முயற்சி செய்தது எப்படி?

For full details Watch: https://t.co/FecIMsEiv2

[Shabbir Ahmed @Ahmedshabbir20]

In this week’s #YenEndraKelvi

Reporting from outside #Veeramani’s bungalow and exposing the lies of the #Chennai Police, who attempted to close a POCSO case during the previous #DMK regime.

Watch: https://t.co/5rZ9F9uUJX

[Shivanand @ShivTweetss]

@NIKHILLJHA New India Assurance via TCS group policy. Family floater coverage of 15 lakhs, individual memeber coverage of 2lakhs

[Thinakaran Rajamani @thinak_]

Dominant caste sickle attackers saw them as just SC men, not Hindus or Christians, and attacked indiscriminately.

But the law distinguishes:

SC (Hindu) victims get Atrocities Act compensation
SC-Christians (BC) do not

[Shivanand @ShivTweetss]

@UpdatesChennai @CMOTamilnadu Infrastructure upgrades come next only after this. Take time to read through and understand

https://t.co/YkdihUqArD

[Yuvaraj @Yuvrajganesan]

நாம் நகர வளர்ச்சியைப் பற்றி பேசும்போது பெரும்பாலும் மேம்பாலங்கள், மெட்ரோ நிலையங்கள், உயரமான கட்டிடங்கள், முதலீடுகள் பற்றித்தான் பேசுகிறோம்.
ஆனால் ஒரு நகரத்தின் மனிதத்தன்மை அதன் கண்ணாடிக் கோபுரங்களில் தெரியாது. அதன் கதவுகளுக்கு வெளியே பசியுடன் நிற்கும் மனிதனை அது எப்படி நடத்துகிறது என்பதில்தான் தெரியும்.

அந்த நகரத்தில் பசியுடன் நிற்கும் மனிதன் எவ்வளவு மரியாதையுடன் நடத்தப்படுகிறான் என்பதுதான் அந்த நகரத்தின் உண்மையான உயரம்.

அந்த வகையில் பார்த்தால், “அம்மா உணவகம்” என்பது வெறும் உணவகம் அல்ல. சென்னையின் கான்கிரீட் இதயத்துக்குள் இன்னும் மனிதத்தன்மை உயிரோடு இருக்கிறது என்பதற்கான சாட்சி.

சென்னைக்கு தினமும் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் வருகிறார்கள் கையில் ஒரு பை.
மனதில் ஒரு கனவு. பாக்கெட்டில் போதாத பணம்.

வேலை தேடி வரும் இளைஞர்கள்.
தாங்கள் கட்டும் கட்டிடங்களில் வாழ முடியாமல் வெளியே தங்கும் தொழிலாளர்கள். அரசு மருத்துவமனை வழித்தடங்களில் இரவுகளை கழிக்கும் குடும்பங்கள். தேர்வு எழுத வரும் மாணவர்கள்.
இந்த நகரத்தில் வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்க வரும் எண்ணற்ற மனிதர்கள்.

அவர்களுக்கு இந்த நகரம் முதலில் கொடுத்த ஆறுதல்களில் ஒன்று அம்மா உணவகம்.

ஒரு முகவரி கிடைக்குமுன்…
ஒரு வேலை கிடைக்குமுன்…
“நீங்க எந்த ஊர்?” என்று யாராவது கேட்குமுன்…
பலருக்கு கிடைத்த முதல் ஆறுதல் அம்மா உணவகம்.

குறைந்த விலையில் கிடைத்த அந்த உணவு, பலருக்கு வெறும் சாப்பாடு அல்ல.
“இந்த நகரம் உன்னை பட்டினியோடு தூங்க விடாது” என்று சொல்லாமல் சொன்ன அமைதியான வாக்குறுதி.

ஏனெனில் பசி என்பது வயிற்றின் சத்தம் மட்டும் அல்ல மனிதனின் மரியாதை மெதுவாக சிதைந்து கொண்டிருக்கும் ஓசை.

அந்த ஓசையை கொஞ்ச நேரமாவது அமைதிப்படுத்திய இடங்களில் ஒன்று அம்மா உணவகம்.

காலை ஐந்துமணிக்கு சந்தையில் மூட்டைகள் தூக்கும் தொழிலாளி…
மருத்துவமனை வெளியே மருந்துச் சீட்டை கையில் பிடித்துக்கொண்டு அமர்ந்திருக்கும் முதியவர்… மாத சம்பளம் வர இன்னும் சில நாட்கள் இருக்கும்போது பணப்பையில் மீதமுள்ள நோட்டுகளை எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் இளைஞன்…

இவர்களுக்கெல்லாம் அம்மா உணவகம் என்பது ஒரு அரசுத் திட்டம் அல்ல.
ஒரு தற்காலிக நிம்மதி. ஒரு சிறிய மனித மரியாதை.

உலகம் முழுக்க இன்று நகரங்களில் வாழும் ஏழை மக்களின் மிகப்பெரிய பிரச்சனைகளில் ஒன்றாக பசி மீண்டும் பேசப்படுகிறது. சில நேரங்களில் வீடு இல்லாமையைவிட, ஒரு நேர உணவு இல்லாமையே மனிதனை அதிகம் உடைக்கிறது.

அதனால்தான் அம்மா உணவகம் போன்ற திட்டங்கள் வெறும் அரசியல் சின்னங்களாக பார்க்கப்படக்கூடாது. அவை ஒரு சமூகத்தின் மனசாட்சியை அளக்கும் கருவிகள்.

ஆனால் எந்த மக்கள் நலத் திட்டமாக இருந்தாலும், காலப்போக்கில் அதன் சுவர்களில் சோர்வு படிய ஆரம்பிக்கும்.
சில அம்மா உணவகங்களில் பராமரிப்பு குறைபாடுகள், சுகாதார சிக்கல்கள், கட்டமைப்பு சிதைவுகள் குறித்து நீண்ட காலமாக பேசப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.

அந்த சூழலில், தமிழ்நாடு முதலமைச்சர் விஜய் அவர்கள் அம்மா உணவகங்களை புதுப்பித்து, கட்டமைப்பு, உணவுத் தரம் மற்றும் சுகாதாரத்தை மேம்படுத்த உத்தரவிட்டிருப்பது மிகவும் முக்கியமான முடிவு.

ஏனெனில் மக்கள் பயன்பெறும் திட்டங்களை உருவாக்குவது அரசியல்.
அவற்றை மரியாதையுடன் தொடர்ந்து பாதுகாப்பது மனிதத்தன்மை.

ஒரு மாநிலம் ஏழை மக்களுக்கு என்ன கொடுக்கிறது என்பதைக் காட்டிலும்,
அதை எந்த முகத்தோடு கொடுக்கிறது என்பதுதான் முக்கியம்.

ஒரு மனிதன் பசியுடன் வரும்போது,
அவனுக்கு ஒரு தட்டு உணவை “பரிதாபம்” போல அல்ல, “உரிமை” போல கொடுப்பதே நாகரிகம்.

அம்மா உணவகங்கள் அந்த நாகரிகத்தின் அடையாளம்.

சென்னையில் வாழ்க்கையை ஆரம்பித்த பலருக்கும் இதன் அர்த்தம் தெரியும்.
நானும் அதில் ஒருவன்.

இந்த நகரத்தில் சில நேரங்களில் உறவுகள் கூட கதவுகளை மூடிவிடும். ஆனால் பசியின் முன்னால் கதவை திறந்து வைத்திருந்த சில இடங்கள் இருக்கின்றன.

அதில் முக்கியமான பெயர் அம்மா உணவகம் ❤️❤️

#TVKVijay‌ ❤️❤️

[Yuvaraj @Yuvrajganesan]

நாம் நகர வளர்ச்சியைப் பற்றி பேசும்போது பெரும்பாலும் மேம்பாலங்கள், மெட்ரோ நிலையங்கள், உயரமான கட்டிடங்கள், முதலீடுகள் பற்றித்தான் பேசுகிறோம்.
ஆனால் ஒரு நகரத்தின் மனிதத்தன்மை அதன் கண்ணாடிக் கோபுரங்களில் தெரியாது. அதன் கதவுகளுக்கு வெளியே பசியுடன் நிற்கும் மனிதனை அது எப்படி நடத்துகிறது என்பதில்தான் தெரியும்.

அந்த நகரத்தில் பசியுடன் நிற்கும் மனிதன் எவ்வளவு மரியாதையுடன் நடத்தப்படுகிறான் என்பதுதான் அந்த நகரத்தின் உண்மையான உயரம்.

அந்த வகையில் பார்த்தால், “அம்மா உணவகம்” என்பது வெறும் உணவகம் அல்ல. சென்னையின் கான்கிரீட் இதயத்துக்குள் இன்னும் மனிதத்தன்மை உயிரோடு இருக்கிறது என்பதற்கான சாட்சி.

சென்னைக்கு தினமும் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் வருகிறார்கள் கையில் ஒரு பை.
மனதில் ஒரு கனவு. பாக்கெட்டில் போதாத பணம்.

வேலை தேடி வரும் இளைஞர்கள்.
தாங்கள் கட்டும் கட்டிடங்களில் வாழ முடியாமல் வெளியே தங்கும் தொழிலாளர்கள். அரசு மருத்துவமனை வழித்தடங்களில் இரவுகளை கழிக்கும் குடும்பங்கள். தேர்வு எழுத வரும் மாணவர்கள்.
இந்த நகரத்தில் வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்க வரும் எண்ணற்ற மனிதர்கள்.

அவர்களுக்கு இந்த நகரம் முதலில் கொடுத்த ஆறுதல்களில் ஒன்று அம்மா உணவகம்.

ஒரு முகவரி கிடைக்குமுன்…
ஒரு வேலை கிடைக்குமுன்…
“நீங்க எந்த ஊர்?” என்று யாராவது கேட்குமுன்…
பலருக்கு கிடைத்த முதல் ஆறுதல் அம்மா உணவகம்.

குறைந்த விலையில் கிடைத்த அந்த உணவு, பலருக்கு வெறும் சாப்பாடு அல்ல.
“இந்த நகரம் உன்னை பட்டினியோடு தூங்க விடாது” என்று சொல்லாமல் சொன்ன அமைதியான வாக்குறுதி.

ஏனெனில் பசி என்பது வயிற்றின் சத்தம் மட்டும் அல்ல மனிதனின் மரியாதை மெதுவாக சிதைந்து கொண்டிருக்கும் ஓசை.

அந்த ஓசையை கொஞ்ச நேரமாவது அமைதிப்படுத்திய இடங்களில் ஒன்று அம்மா உணவகம்.

காலை ஐந்துமணிக்கு சந்தையில் மூட்டைகள் தூக்கும் தொழிலாளி…
மருத்துவமனை வெளியே மருந்துச் சீட்டை கையில் பிடித்துக்கொண்டு அமர்ந்திருக்கும் முதியவர்… மாத சம்பளம் வர இன்னும் சில நாட்கள் இருக்கும்போது பணப்பையில் மீதமுள்ள நோட்டுகளை எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் இளைஞன்…

இவர்களுக்கெல்லாம் அம்மா உணவகம் என்பது ஒரு அரசுத் திட்டம் அல்ல.
ஒரு தற்காலிக நிம்மதி. ஒரு சிறிய மனித மரியாதை.

உலகம் முழுக்க இன்று நகரங்களில் வாழும் ஏழை மக்களின் மிகப்பெரிய பிரச்சனைகளில் ஒன்றாக பசி மீண்டும் பேசப்படுகிறது. சில நேரங்களில் வீடு இல்லாமையைவிட, ஒரு நேர உணவு இல்லாமையே மனிதனை அதிகம் உடைக்கிறது.

அதனால்தான் அம்மா உணவகம் போன்ற திட்டங்கள் வெறும் அரசியல் சின்னங்களாக பார்க்கப்படக்கூடாது. அவை ஒரு சமூகத்தின் மனசாட்சியை அளக்கும் கருவிகள்.

ஆனால் எந்த மக்கள் நலத் திட்டமாக இருந்தாலும், காலப்போக்கில் அதன் சுவர்களில் சோர்வு படிய ஆரம்பிக்கும்.
சில அம்மா உணவகங்களில் பராமரிப்பு குறைபாடுகள், சுகாதார சிக்கல்கள், கட்டமைப்பு சிதைவுகள் குறித்து நீண்ட காலமாக பேசப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.

அந்த சூழலில், தமிழ்நாடு முதலமைச்சர் விஜய் அவர்கள் அம்மா உணவகங்களை புதுப்பித்து, கட்டமைப்பு, உணவுத் தரம் மற்றும் சுகாதாரத்தை மேம்படுத்த உத்தரவிட்டிருப்பது மிகவும் முக்கியமான முடிவு.

ஏனெனில் மக்கள் பயன்பெறும் திட்டங்களை உருவாக்குவது அரசியல்.
அவற்றை மரியாதையுடன் தொடர்ந்து பாதுகாப்பது மனிதத்தன்மை.

ஒரு மாநிலம் ஏழை மக்களுக்கு என்ன கொடுக்கிறது என்பதைக் காட்டிலும்,
அதை எந்த முகத்தோடு கொடுக்கிறது என்பதுதான் முக்கியம்.

ஒரு மனிதன் பசியுடன் வரும்போது,
அவனுக்கு ஒரு தட்டு உணவை “பரிதாபம்” போல அல்ல, “உரிமை” போல கொடுப்பதே நாகரிகம்.

அம்மா உணவகங்கள் அந்த நாகரிகத்தின் அடையாளம்.

சென்னையில் வாழ்க்கையை ஆரம்பித்த பலருக்கும் இதன் அர்த்தம் தெரியும்.
நானும் அதில் ஒருவன்.

இந்த நகரத்தில் சில நேரங்களில் உறவுகள் கூட கதவுகளை மூடிவிடும். ஆனால் பசியின் முன்னால் கதவை திறந்து வைத்திருந்த சில இடங்கள் இருக்கின்றன.

அதில் முக்கியமான பெயர் அம்மா உணவகம் ❤️❤️

#TVKVijay‌ ❤️❤️

[Shivanand @ShivTweetss]

@Sahilpahwa09 Dear @Sahilpahwa09 , your views on MODEFENCE are much needed!

[Shivanand @ShivTweetss]

@EmiratesSupport Hey, With reference to my PNR PU3MJW, my scheduled flight from MAA to DXB on 7th March has been cancelled as per the communication from emirates.

But I don't see any email on my connecting transit flight from DXB to AMS. If this route is operational, how will you plan my travel

[Shivanand @ShivTweetss]

@sabarisec Sabarish - But How would you plan to accumulate here? Say you've stopped buying at around 85-90 levels and now it has broken multi decade resistance and is looking for more upside.

The accumulation strategy here would be beneficial to many of us

[Mohini Maheshwari @mohinimaheshwa]

On the night of May 20, 2025, a little girl in a faded pink frock fell asleep on her mother’s lap at Chhatrapati Shivaji Maharaj Terminus. Her parents, simple people from Solapur, had come to Mumbai for her father’s treatment. They were exhausted. Just for a moment, the mother closed her eyes.

When she opened them, her daughter was gone.

Six months.
Six months of walking from police station to police station.
Six months of showing the same crumpled photograph to strangers on trains, in slums, in orphanages.
Six months of the father not sleeping, the mother not eating, both of them growing hollow-eyed, whispering the same name into the dark: “Aarohi… Aarohi…”

In Varanasi, a thousand kilometres away, a tiny girl with no memory of her real name was learning to call herself “Kashi.” She had been found crying near the railway tracks in June, barefoot and terrified. The orphanage gave her food, a bed, and a new name. She smiled easily, because children always do, but sometimes at night she clutched the edge of her blanket and asked for “Aai” — Marathi for mother — and no one understood.

Back in Mumbai, the police refused to close the file. They printed posters with Aarohi’s face, stuck them on every platform from Lokmanya Tilak Terminus to Bhusawal to Varanasi Cantt. They ran newspaper ads, knocked on doors, begged journalists for help. Six months is a long time for hope to stay alive, but some officers carried her photograph in their shirt pockets like it was their own child.

Then, on November 13, a local reporter in Varanasi saw the poster. Something clicked. He had seen a girl who spoke Marathi words in her sleep. He made a phone call.

The next morning, a Mumbai Police inspector sat in front of a laptop in Varanasi and opened a video call. On the screen appeared a little girl in a pink frock — the same colour she was wearing the day she vanished. The mother, standing behind the officer in Mumbai, saw her daughter and collapsed without a sound. The father just kept repeating, “That’s my Aarohi… that’s my baby…”

They flew her back on Children’s Day — November 14.

When the plane landed, the entire Mumbai Crime Branch was waiting. They had bought her balloons and a new frock, sky blue this time. But the moment the little girl stepped out and saw the sea of khaki uniforms, she did something no one expected.

She ran.

Not away — toward them.

Tiny legs pumping, arms outstretched, she threw herself at the nearest officer and laughed — the purest, clearest laugh that had been missing from the world for half a year. The officer, a tough man who had seen everything, felt his eyes burn. He lifted her high, and she wrapped her arms around his neck like he was family.

Her parents were crying too hard to walk. So the policemen carried their daughter to them.

The mother touched her face again and again, as if checking she was real. The father fell to his knees and pressed his forehead to his child’s tiny feet, sobbing words no one could understand except God.

And the little girl? She just kept smiling, looking from her parents to the officers and back again, completely unaware that she had turned an entire police station into a sobbing, laughing, praying family.

Six months of darkness ended in one hug.

Aarohi is home now.
The kidnapper is still out there, but that is tomorrow’s fight.

Today, a mother is singing lullabies again.
Today, a father is smiling in his sleep.
And somewhere in Mumbai, there are policemen who will never forget the weight of a four-year-old girl in their arms — the weight of an entire life returned.

Sometimes the uniform doesn’t just catch thieves.
Sometimes it carries lost children all the way back to their mothers’ hearts.

[Shivanand @ShivTweetss]

@ActusDei Personal Finance

[Shivanand @ShivTweetss]

@TradingMarvel Please share the report, so that everyone can have a broader understanding of the context.

[Shivanand @ShivTweetss]

@im_aathmika For your understanding !!!

[Shivanand @ShivTweetss]

@MalarMathar Good intention, but wasted in the wrong bucket! Seeing the pathetic situation the govt has put Chennai in, no one would even dream of donating to CM relief fund

[Shivanand @ShivTweetss]

Sombu thookradhu vera, Mandi podradhu vera, oombradhu vera.. moodra dei echa.

Immi alavu moola nu onnu irundha yosikanum yaru kaala vilurom nu.. No.1 criminal தஆயஈலஇ Avan.. ithula kaala nu oru padam vera nadichrukaru ,தலீவரு 🤘 #Rajnikanth #YogiAdityanath #Jailer

[Cinemapayyan @cinemapayyan]

Spirituality Vera Politics Vera Cinema Vera

[PunsterX @PunsterX]

If students were dying by su!cide in some other countries, they'd have changed the education system.

In India, we change fans.

[Shivanand @ShivTweetss]

@yoursthelegend Manjal thechu kulichruka pola Thalaivaa 👌

[Akshat Shrivastava @Akshat_World]

One gas cylinder used to cost around 600-700 Rs in 2019, now it is 1100 Rs

Similarly:

Critical medicines will go up by 12-15% from April 1st. 
Insurance has gone up by 15-20% over the last year. 
Electricity rose by 14% in the last 1 year. 

If you ask the governments: why are people being crushed to bones with all these price rises?

The answer would be: well, the price rise is happening all across the world.

Investigate further. Why?

Because losses have been socialised for decades: Bad banks, poorly run government organisations, excessive bail outs.

When something is bailed out (Eg. Yes Bank or Vijay Mallya’s Debt), the common people pay. How? through inflation or higher taxes (which you are seeing).

Now you might say: inflation is LOW in India right now. So why are prices high?

Well because: Inflation is changes in the % change in price increase. When inflation goes does, the prices that have climbed do not necessarily go down.

So when we see figures like 3% or 4% inflation, it simply means that NOW prices have gone up by that rate.

Basically, there are 3 types of taxes.

(1) Direct: Example, personal income tax.
(2) Indirect: Example, GST
(3) Invisible: High taxes, and inflation.

Solution: forget about saving money. Own assets. Go neck-deep in learning about how to create wealth.

Taxes in real terms (direct, indirect or visible) would be played around. And, an illusion is created that 'inflation' is in control. But, the 'total price increase' is NOT.

[Padmaja J @padmajaJ_]

MANUAL SCAVENGING BEFORE PREZ VISIT: Before Draupadi Murmu's visit to Madras University, the campus was getting cleaned and students witnessed the banned manual scavenging on August 4.
@rashtrapatibhvn @KPonmudiMLA @CMOTamilnadu @CHN_Metro_Water