W poprzednią sobotę w cieniu terrorystycznego zamachu w Krakowie odbyło się Walne Zebranie Niezależnego Stowarzyszenia Prokuratorów „Ad Vocem”.
Poświęcone ono było przede wszystkim sprawom wewnętrznym stowarzyszenia, ale wobec tego, co się dzieje z Trybunałem Konstytucyjnym, członkowie nie mogli pozostać obojętni.
Poniżej przedstawiamy podjętą jednogłośnie uchwałę w sprawie stanowczego sprzeciwu wobec bezprawnych działań wymierzonych w sędziów i pracowników Trybunału Konstytucyjnego oraz konieczności niezwłocznego przywrócenia stanu zgodnego z prawem.
Mimo upływu tygodnia uchwała ta pozostaje ciągle aktualna i taka będzie, dopóki do TK nie zostaną dopuszczeni jego Prezes i Wiceprezes, a uzbrojeni policjanci nie opuszczą terenu Trybunału.
„Walne Zebranie Członków Niezależnego Stowarzyszenia Prokuratorów „Ad Vocem” wyraża stanowczy, bezwarunkowy i kategoryczny sprzeciw wobec wszelkich działań podejmowanych z naruszeniem obowiązującego porządku prawnego, wymierzonych w sędziów Trybunału Konstytucyjnego oraz osoby zatrudnione w jego strukturach.
Działania polegające w szczególności na bezprawnym ograniczaniu możliwości wykonywania konstytucyjnych i ustawowych kompetencji Trybunału, podważaniu gwarancji niezawisłości jego sędziów, wywieraniu niedopuszczalnych nacisków na osoby orzekające, a także naruszaniu praw pracowników i utrudnianiu im wykonywania obowiązków służbowych, stanowią niedopuszczalną ingerencję w funkcjonowanie konstytucyjnego organu państwa i podważają fundamenty demokratycznego państwa prawnego.”
Samo nazwanie zebrania „Zgromadzeniem Ogólnym TK” nie nadaje mu ustawowych kompetencji. Zamieszczenie komunikatu na stronie Trybunału również nie legalizuje opisanych w nim działań.
Komunikat z 18 listopada informuje o zgodzie na pociągnięcie Bogdana Święczkowskiego i Bartłomieja Sochańskiego do odpowiedzialności karnej oraz zawieszeniu ich w czynnościach służbowych. Zasadnicze zastrzeżenia dotyczą jednak samego umocowania tego gremium: statusu jego uczestników, wymaganego kworum i uprawnienia do podejmowania takich rozstrzygnięć. Wad umocowania nie usuwa ani głosowanie, ani ogłoszenie jego wyniku w urzędowym komunikacie.
Kompetencji organu państwa nie można sobie przyznać. Wymogu ślubowania wobec Prezydenta RP, zasad ustalania kworum i gwarancji prawa do obrony nie wolno traktować jako przeszkód, które można pominąć dla osiągnięcia oczekiwanego rozstrzygnięcia. To warunki legalnego działania.
Nikt nie ma prawa wykonywać kompetencji Trybunału tylko dlatego, że ogłosił się do tego uprawnionym. Działanie bez umocowania pozostaje działaniem bez umocowania — także pod szyldem konstytucyjnego organu. Osoby podejmujące takie czynności muszą liczyć się z odpowiedzialnością prawną. Urzędowy komunikat nie zapewnia bezkarności.
@TK_GOV_PL@prezydentpl@WeronikaScibor@StAdVocem@veritasetius@niezaleznapl@RepublikaTV@wPolityce_pl@wPolscepl@RadioWNET@RadioMaryja
🚨 Bogdan Święczkowski posiada immunitet! Nie został on skutecznie uchylony!
Wczorajsze spotkanie nie było Zgromadzeniem Ogólnym Sędziów TK: nie zostało zwołane przez uprawniony organ, pominięto sędziów uprawnionych do udziału, a uczestniczyły w nim osoby, których status jest prawnie kwestionowany.
Co więcej, osoby bezpośrednio zainteresowane konfliktem rozstrzygały sprawę dotyczącą ich własnych praw i obowiązków. Rażący problem bezstronności i zasady nemo iudex in causa sua!
Nie można odebrać sędziemu immunitetu uchwałą zebrania, które nie było ustawowo umocowanym Zgromadzeniem Ogólnym.
Sami się uznali, sami zdecydowali, sami ogłosili. Prawo tak nie działa!
W komunikacie z 18 listopada 2026 r., zamieszczonym na stronie internetowej Trybunału Konstytucyjnego, ogłoszono podjęcie dzień wcześniej uchwał w sprawie uchylenia immunitetów Bogdana Święczkowskiego i Bartłomieja Sochańskiego, zawieszenia ich w czynnościach służbowych oraz obniżenia wynagrodzeń.
Samo zamieszczenie komunikatu na stronie TK nie nadaje opisanym w nim działaniom mocy prawnej. To nie było Zgromadzenie Ogólne TK!
W tym gronie było tylko trzech sędziów Trybunału. Takie ciało nie ma kompetencji do podejmowania rozstrzygnięć przewidzianych ustawą o organizacji i trybie postępowania przed TK. Nazwanie go „Zgromadzeniem Ogólnym” tych kompetencji nie tworzy. Kłania się Kodeks karny: art. 227 k.k., art. 231 k.k. oraz kwestia kontynuacji działań podlegających ocenie z art. 128 k.k. Oceny odpowiedzialności konkretnych osób powinien dokonać niezależny prokurator.
Jest jednak jeszcze druga sprawa. Z komunikatu wynika, że jedną z podstaw ogłoszonej zgody na pociągnięcie Bogdana Święczkowskiego do odpowiedzialności karnej jest zarzut nadużycia uprawnień i uporczywego naruszania praw pracowniczych przez wielokrotne delegowanie dziewięciu prokuratorów w okresie sprawowania funkcji Prokuratora Krajowego. Skoro prokurator przyjął taką ocenę prawną, konsekwencja wymaga zastosowania tej samej miary wobec Dariusza Korneluka @d_korneluk za takie samo delegowanie.
W jego przypadku dochodzi dodatkowy problem: w świetle orzeczeń Sądu Najwyższego, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu nie jest on Prokuratorem Krajowym, a zatem nie miał kompetencji do podpisywania takich delegacji.
Analogicznej oceny wymagają działania byłego Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego Adama Bodnara @Adbodnar : kierowanie prokuratorów do innych komórek z naruszeniem przepisów o delegowaniu, wyłącznie po to, aby pozbyć się ich z siedziby Prokuratury Krajowej, oraz pozbawienie ich możliwości fizycznego wejścia do budynku. Ten stan utrzymuje Minister Sprawiedliwości i Prokurator Generalny Waldemar Żurek @w_zurek
Jeżeli przyjęta wobec Bogdana Święczkowskiego ocena prawna ma być stosowana konsekwentnie, powinna prowadzić do sformułowania zarzutów również wobec osób odpowiedzialnych za analogiczne działania. Prawo nie może zależeć od nazwiska ani politycznej przynależności.
Zatem do dzieła, Prokuratorze. Proszę zastosować tę samą miarę do działań Dariusza Korneluka, Adama Bodnara i Waldemara Żurka. Proszę pokazać niezależność i odwagę.
@TK_GOV_PL@prezydentpl@RepublikaTV@niezaleznapl@wPolscepl@rzeczpospolita@RadioMaryja@RadioWNET
https://t.co/6VCtgga2HX
To trzeba obejrzeć i wysłuchać.
Już wiadomo, dlaczego tak reglamentowano dostęp do sali, w której spotkało się 3 sędziów TK i 5 prawników dopuszczających tylko część obrońców.
Transmisja na żywo, dostęp publiczności i organizacji społecznych mogłyby spowodować, że każdy w miarę myślący odbiorca zakrzyknąłby „Król jest nagi”, bo ta amatorka jest widoczna nawet dla osób, które nie są prawnikami.
Z podobnymi praktykami uznawania, że jakaś korespondencja jest doręczona, bo ktoś zostawił ją na poczcie, spotkaliśmy się już niejednokrotnie w prokuratorskich postępowaniach dyscyplinarnych. To wszystko potem musi prostować Sąd Najwyższy.
Poza Suwerenem nie ma jednak żadnego organu czy zbiorowości, która mogłaby sprostować uzurpatorskie gremium z Al. Szucha w Warszawie czasami grasujące również w sądzie powszechnym.
Panie Sędzio, Pańska wypowiedź pomija podstawowe zasady i orzecznictwo dotyczące postępowań o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej. Jeżeli w postępowaniu immunitetowym stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego, trzeba respektować wynikające z nich gwarancje procesowe, w tym prawo do obrony. Dotyczy to również postępowania wobec sędziego Trybunału Konstytucyjnego.
Zarzut dyscyplinarny nie może opierać się na dowolnych twierdzeniach. Musi mieć dostateczne podstawy faktyczne, odpowiadające standardowi wynikającemu z art. 313 k.p.k. Trzeba przy tym pamiętać, że immunitet sędziowski ma rangę konstytucyjną, a postępowanie dotyczące jego uchylenia wymaga poszanowania wszystkich właściwych gwarancji.
Jak zatem wytłumaczyć, że sędzia Anna Korwin-Piotrowska wydała bezprawne zarządzenie na podstawie art. 130 u.s.p., korzystając z trybu, w którym stosuje się procedurę karną, a w postępowaniu immunitetowym pomija gwarancje wynikające z tej procedury? Przepisów nie można stosować wybiórczo — sięgać po nie, gdy pozwalają podejmować działania wobec sędziego, i pomijać je, gdy chronią jego prawa. Tę sprzeczność dostrzeże również obywatel bez wykształcenia prawniczego.
Działania gremium, które nie stanowi Zgromadzenia Ogólnego Sędziów TK, urągają standardom państwa prawa, o które tak usilnie Pan walczył.
Czy obrona tych standardów obejmuje również osoby, z którymi się Pan nie zgadza, a może to tylko było dla pozoru Panie sędzio ?
@TK_GOV_PL@WeronikaScibor
Zgromadzenie to nie sąd dyscyplinarny, a uchylenie immunitetu to nie proces karny przesądzający o winie. Powoływanie się na przepisy o wyłączeniu sędziego wobec treści ustawy o organizacji TK jest chybione.
Z zażenowaniem obserwujemy spektakl bezprawia urządzony przez osoby faktycznie zasiadające w @TK_GOV_PL bez podstawy prawnej oraz 3 legalnych sędziów. TK. Dzisiejsze "posiedzenie" nie było Zgromadzeniem Ogólnym Trybunału Konstytucyjnego (bo złożone w części z "antysędziów"- uzurpatorów).
W dodatku próbę podjęcia uchwał o uchyleniu immunitetu Prezesowi TK Bogdanowi Święczkowskiemu i Wiceprezesowi Bartłomiejowi Sochańskiemu podejmowały osoby podlegające wyłączeniu z mocy ustawy , których bezpośrednio dotyczy jedno z postępowań. Osoby te mają status procesowy pokrzywdzonych w śledztwie @PK_GOV_PL w sprawie rzekomego przekroczenia uprawnień i uporczywego naruszania praw pracowniczych. Osoby te, nawet gdyby były sędziami TK, podlegają wyłączeniu na podstawie art. 40 par. 1 pkt 1 kpk.
Stowarzyszenia @sedziowierp i @veritasetius zgłosiły udział w postępowaniach immunitetowych ba podstawie art. 90 kpk. Nasi przedstawiciele nie zostali wpuszczeni do siedziby @TK_GOV_PL ani na "wysłuchanie" w siedzibie Sądu Okręgowego w Warszawie. Nie wpuszczono nawet sędziego @PiotrSchab25737, będącego obrońcą Wiceprezesa TK Bartłomieja Sochańskiego.
#StopBezprawiu
https://t.co/LxLhN1Lyw8
W słowniku ludzi kulturalnych brakuje słów na to, co dzisiaj działo się na spotkaniu 3 sędziów TK i 5 sędziów-elektów.
To, że nie wiadomo, co zrobiono z wnioskami o dopuszczenie Ad Vocem i innych stowarzyszeń do postępowania w charakterze przedstawiciela społecznego, jest najmniejszym problemem.
Tu pogwałcono elementarne normy znane jeszcze ze starożytnego Rzymu. Cofamy się do lat 30. XX wieku w Związku Sowieckim bądź do lat 40. i 50. w zniewolonej Polsce.
Uczestnicy meetingu w Sądzie Okręgowym w Warszawie - według relacji tych obrońców, których w ogóle dopuszczono - uciekają się do typowego cherry-pickingu: tam, gdzie im pasuje - stosują kpk, a tam, gdzie w grę wchodzi prawo do obrony - stosują… no właśnie - nie wiadomo co. Może wolę swojego politycznego wodza?
Mamy do czynienia z prawną barbarią i dyletanctwem obnażonym przez obrońców. Nie dziwi, że nie chciano dopuścić mediów i organizacji społecznych, bo kompromitacja w całej okazałości rozlałaby się poza mury Sądu przy Al. Solidarności.
Dobrze Państwo rozumieją - rzekomi pokrzywdzeni uzurpują sobie prawo do występowania w czterech rolach naraz: pokrzywdzonych, świadków, oskarżycieli i sędziów.
Według relacji obrońców, których za wszelką cenę usiłowano sprowadzić do roli pomocników oskarżenia, dziś mieliśmy do czynienia ze starannie zaplanowaną fikcją.
Prowadzącą spotkanie miała wielokrotnie zapewniać, że posiedzenie zostało zamknięte, po czym wychodzi sędzia (!) Bentkowska i mówi, że posiedzenie będzie kontynuowane na al. Szucha.
Proszę obserwować media relacjonujące sytuację w TK, bo to co się dzisiaj wyprawiało przejdzie do historii trzeciej władzy w Polsce. Uczestniczymy w czymś niebywałym!
Immunitet sędziego TK jest gwarancją niezależności konstytucyjnego organu państwa. Nie wolno go usuwać przez obchodzenie prawa.
Publikujemy oświadczenie sześciu sędziów Trybunału Konstytucyjnego dotyczące prób uchylenia immunitetów Prezesa i Wiceprezesa TK oraz uzyskania zgody na zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie Prezesa Trybunału. Sygnatariusze wskazują na zwołanie zgromadzenia przez osobę nieuprawnioną, udział osób niebędących urzędującymi sędziami TK i brak ustawowego kworum.
Podzielamy sprzeciw wobec działań podejmowanych z naruszeniem tych gwarancji. Kompetencji organu państwa nie zastąpi polityczna wola, a wymaganej prawem procedury — nazwanie spotkania „Zgromadzeniem Ogólnym”.
@TK_GOV_PL@prezydentpl
DO PRACOWNIKÓW TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO
O prawie, odpowiedzialności i obowiązkach pracowników w obliczu wydarzeń z 30 października 2026 r. i ich następstw.
Szanowni Państwo,
Wydarzenia ostatnich tygodni postawiły pracowników Trybunału Konstytucyjnego w sytuacji wyjątkowej. Otrzymujecie Państwo sprzeczne komunikaty i polecenia dotyczące organizacji pracy, zwierzchnictwa służbowego oraz zasad funkcjonowania Trybunału.
W dniu 16 listopada 2026 r. sędzia Anna Korwin-Piotrowska skierowała do pracowników kolejne wiadomości, w których przedstawiła swoje stanowisko dotyczące wykonywania obowiązków Prezesa Trybunału Konstytucyjnego oraz zapewniła o terminowej realizacji wszystkich płatności.
Wobec tych komunikatów uważam za konieczne przypomnienie podstawowych faktów, obowiązujących przepisów oraz konsekwencji, jakie mogą wynikać z podejmowania czynności służbowych na podstawie poleceń osób, których uprawnienia do kierowania Trybunałem są kwestionowane.
Po pierwsze. Objęcie faktycznej kontroli nad siedzibą instytucji nie jest równoznaczne z uzyskaniem kompetencji do kierowania nią.
Zgodnie z art. 194 ust. 2 Konstytucji RP Prezesa i Wiceprezesa Trybunału Konstytucyjnego powołuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej spośród kandydatów przedstawionych przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów TK.
Art. 12 ustawy o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym określa kompetencje Prezesa Trybunału oraz zasady jego zastępowania.
Stoję na stanowisku, że Prezesem Trybunału Konstytucyjnego pozostaje sędzia Bogdan Święczkowski, a Wiceprezesem sędzia Bartłomiej Sochański. Podstawą tego stanowiska są dokumenty ich powołania, obowiązujące przepisy oraz rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego z 10 listopada 2026 r.
W dniu tym Sąd Najwyższy, w sprawie o sygn. II ZZ 3/26, uchylił zarządzenia z 30 października 2026 r. dotyczące natychmiastowej przerwy w czynnościach sędziów Bogdana Święczkowskiego i Bartłomieja Sochańskiego, w tym w wykonywaniu obowiązków Prezesa i Wiceprezesa Trybunału Konstytucyjnego.
Pomimo tego rozstrzygnięcia Anna Korwin-Piotrowska nadal wydaje polecenia i zarządzenia, powołując się na uprawnienia do zastępowania Prezesa TK.
Istotne znaczenie ma również pisemne upoważnienie z 28 kwietnia 2026 r., którym Prezes Bogdan Święczkowski, na podstawie art. 12 ust. 3 wskazanej ustawy, upoważnił sędziego Stanisława Piotrowicza do wykonywania określonych kompetencji podczas nieobecności Prezesa i Wiceprezesa TK.
Upoważnienie to obejmuje https://t.co/3XNLTHEKnS. kierowanie pracami Trybunału, reprezentowanie go na zewnątrz oraz nadzór nad Kancelarią i Biurem Służby Prawnej. Jego istnienie oraz zakres mają zasadnicze znaczenie przy ocenie podstaw prawnych zastępstwa Prezesa.
Art. 12 ust. 4 ustawy przewiduje szczególny mechanizm zastępstwa w przypadku niemożności upoważnienia Wiceprezesa lub innego sędziego. W mojej ocenie zastosowanie tego mechanizmu wymaga wykazania przesłanek przewidzianych ustawą i nie może opierać się wyłącznie na jednostronnym zakwestionowaniu wcześniej udzielonego upoważnienia.
Faktyczne przejęcie siedziby Trybunału, dostęp do dokumentacji, możliwość wydawania poleceń czy korzystanie z aparatu administracyjnego państwa nie zastępują konstytucyjnego i ustawowego umocowania do sprawowania władzy.
Po drugie. Polecenie służbowe nie staje się zgodne z prawem wyłącznie dlatego, że zostało wydane w formie zarządzenia lub wiadomości e-mail.
Art. 100 § 1 Kodeksu pracy zobowiązuje pracowników do wykonywania poleceń dotyczących pracy, pod warunkiem że nie są sprzeczne z przepisami prawa lub umową o pracę.
W obecnej sytuacji szczególnego znaczenia nabiera ustalenie osoby uprawnionej do wydawania poleceń oraz zakresu przysługujących jej kompetencji.
Dotyczy to zwłaszcza poleceń związanych z dysponowaniem majątkiem publicznym, zaciąganiem zobowiązań finansowych, udzielaniem pełnomocnictw, podejmowaniem decyzji kadrowych oraz dostępem do dokumentacji i systemów informatycznych.
W zakresie wykonywania czynności z prawa pracy należy odróżnić pracodawcę jako jednostkę organizacyjną od osoby uprawnionej do działania w jego imieniu.
Art. 16 ust. 2 ustawy o organizacji i trybie postępowania przed TK stanowi, że Kancelaria oraz Biuro Służby Prawnej podlegają Prezesowi Trybunału.
Jeszcze bardziej jednoznaczny jest art. 17 tej ustawy, zgodnie z którym czynności w sprawach z zakresu prawa pracy wobec pracowników tych jednostek dokonuje Prezes Trybunału lub upoważniona przez niego osoba.
Z kolei art. 19 określa kompetencje Dyrektora Kancelarii TK, w tym jego uprawnienia jako przełożonego pracowników Kancelarii oraz obowiązki dotyczące wykonywania budżetu i gospodarowania majątkiem.
W przedstawianym przeze mnie stanowisku kompetencje kierownicze i uprawnienia do wykonywania odpowiednich czynności pracodawcy przysługują Prezesowi Trybunału Konstytucyjnego Bogdanowi Święczkowskiemu oraz osobom prawidłowo przez niego upoważnionym, w granicach udzielonych upoważnień.
Samo faktyczne przejęcie kierowania administracją Trybunału nie stanowi podstawy do wykonywania kompetencji Prezesa TK ani nie zastępuje ustawowego umocowania do podejmowania decyzji kadrowych i organizacyjnych.
Należy w tym miejscu przypomnieć o zarządzeniach Prezesa Trybunału Konstytucyjnego Bogdana Święczkowskiego:
Zarządzeniu nr 18/2026 z dnia 10 listopada 2026 r., dotyczącym organizacji pracy Trybunału Konstytucyjnego, w którym wskazano osoby uprawnione do kierowania jego pracami oraz wydawania wiążących zarządzeń.
Zarządzeniu nr 19/2026 z dnia 13 listopada 2026 r., regulującym zasady wykonywania obowiązków służbowych przez pracowników Kancelarii i Biura Służby Prawnej TK od 16 listopada 2026 r.
W szczególności § 3 zarządzenia nr 19/2026 wyraża stanowisko Prezesa TK, zgodnie z którym dokumenty, polecenia i inne akty wydane przez Annę Korwin-Piotrowską nie obowiązują pracowników Trybunału Konstytucyjnego i nie wywołują skutków prawnych w zakresie organizacji ich pracy.
Są to konkretne, pisemne decyzje podpisane przez Prezesa Trybunału Konstytucyjnego, do których pracownicy mogą się odwoływać przy ustalaniu zasad wykonywania obowiązków służbowych.
Obecność w siedzibie Trybunału a wykonywanie obowiązków służbowych.
Należy jednocześnie dostrzec szczególnie trudne położenie, w jakim znaleźli się pracownicy Trybunału Konstytucyjnego.
Obawy o zachowanie zatrudnienia, bezpieczeństwo zawodowe i regularne otrzymywanie wynagrodzenia są zrozumiałe. Nie można pomijać również presji wynikającej z otrzymywania sprzecznych poleceń dotyczących organizacji pracy.
Samo stawianie się pracowników w siedzibie Trybunału nie powinno być utożsamiane z akceptacją działań podjętych 30 października 2026 r. ani z uznaniem kompetencji osób, które przejęły faktyczną kontrolę nad jego administracją.
Należy jednak wyraźnie odróżnić fizyczną obecność w miejscu pracy od podejmowania czynności służbowych wymagających określonego umocowania prawnego.
W tym kontekście szczególne znaczenie mają wskazane wcześniej zarządzenia Prezesa Trybunału Konstytucyjnego nr 18/2026 i nr 19/2026, określające zasady organizacji pracy, osoby uprawnione do wyznaczania zadań oraz warunki wykonywania obowiązków w siedzibie Trybunału.
Zrozumienie obaw pracowników nie oznacza rezygnacji z wymagania, aby czynności podejmowane w imieniu Trybunału miały właściwą podstawę prawną.
Szczególnej ostrożności wymagają działania organizacyjne, kadrowe, finansowe oraz wszelkie inne czynności, które mogą rodzić skutki prawne dla Trybunału, jego pracowników lub osób trzecich.
W przypadkach budzących uzasadnione wątpliwości pracownicy powinni żądać pisemnego potwierdzenia podstawy prawnej polecenia oraz umocowania osoby, która je wydaje.
Takie postępowanie służy zarówno ochronie pracowników, jak i zachowaniu legalności działania instytucji.
Po trzecie. Działanie w wykonaniu polecenia przełożonego nie zawsze wyłącza odpowiedzialność za własne czynności.
Odpowiedzialność pracownicza, majątkowa czy karna zależy od konkretnych okoliczności, obowiązujących przepisów oraz indywidualnego zachowania danej osoby.
Dlatego każda czynność budząca uzasadnione wątpliwości prawne wymaga szczególnej staranności.
Istotne jest dokumentowanie otrzymanych poleceń, ich podstaw oraz okoliczności wykonania.
Nie należy jednak utożsamiać zwykłego wykonywania obowiązków pracowniczych z udziałem w ewentualnych naruszeniach prawa.
Żadne polecenie służbowe nie zwalnia automatycznie pracownika z odpowiedzialności za świadome podejmowanie działań sprzecznych z obowiązującym prawem.
Dotyczy to w szczególności czynności, których wykonanie wymaga określonego upoważnienia, podpisania dokumentów wywołujących skutki prawne, dysponowania środkami publicznymi lub podejmowania rozstrzygnięć zastrzeżonych dla właściwych organów i osób.
W takich przypadkach ostrożność prawna nie jest przejawem nielojalności wobec pracodawcy. Jest elementem odpowiedzialnego wykonywania obowiązków służbowych.
Ochrona pracowników przed niedopuszczalną presją.
Szczególnego wyjaśnienia wymagają docierające do mnie informacje o przypadkach wywierania presji na pracowników Trybunału Konstytucyjnego, w tym zapowiedziach negatywnych konsekwencji służbowych lub utraty zatrudnienia w przypadku niewykonywania określonych poleceń.
Przypominam, że każda osoba wykonująca funkcje kierownicze lub wydająca polecenia służbowe musi działać w granicach posiadanych uprawnień.
Samo zajmowanie stanowiska, faktyczne kierowanie zespołem czy powoływanie się na polecenia innych osób nie zastępuje wymaganego umocowania prawnego.
Dotyczy to także osób nowo zatrudnionych lub czasowo wykonujących obowiązki na stanowiskach związanych z organizacją pracy, administracją i ochroną Trybunału.
Groźby, szykany oraz niezgodne z prawem naciski nie mogą stanowić sposobu zarządzania pracownikami instytucji państwowej.
Każdy przypadek wywierania niedopuszczalnej presji powinien zostać rzetelnie udokumentowany i oceniony z uwzględnieniem przepisów prawa pracy oraz okoliczności konkretnego zdarzenia.
Pracownicy mają prawo do poszanowania swojej godności, bezpieczeństwa zawodowego oraz korzystania z niezależnej pomocy prawnej, w tym wsparcia organizacji związkowej.
Po czwarte. Wstrzymanie płatności przez NBP jest następstwem działań Anny Korwin-Piotrowskiej, które w mojej ocenie naruszają ustawowe kompetencje Prezesa Trybunału Konstytucyjnego.
Zgodnie z art. 12 ustawy o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym to Prezes TK kieruje jego pracami i reprezentuje Trybunał na zewnątrz.
Art. 14 ust. 2 tej ustawy przyznaje Prezesowi TK szczególne uprawnienia w zakresie wykonywania budżetu Trybunału, a art. 19 ust. 3 i 4 określa obowiązki Dyrektora Kancelarii dotyczące wykonywania budżetu oraz gospodarowania majątkiem.
Kompetencje te wykonują osoby posiadające odpowiednie ustawowe umocowanie i upoważnienia.
Anna Korwin-Piotrowska nie została powołana przez Prezydenta RP na stanowisko Prezesa Trybunału Konstytucyjnego. W mojej ocenie nie posiada również skutecznego umocowania do wykonywania jego kompetencji, w tym do samodzielnego decydowania o osobach uprawnionych do dysponowania środkami finansowymi Trybunału.
Narodowy Bank Polski w komunikacie z 16 listopada 2026 r. powiązał zaistniałą sytuację z zarządzeniami wydanymi przez Annę Korwin-Piotrowską 30 października 2026 r. oraz późniejszym przedstawieniem dokumentów wskazujących inne osoby jako uprawnione do dysponowania rachunkami bankowymi TK.
Prezes Bogdan Święczkowski już 2 listopada przedstawił NBP dokumenty dotyczące reprezentacji Trybunału, a 12 listopada potwierdził swoje stanowisko, załączając uchwałę Sądu Najwyższego z 10 listopada 2026 r., uchylającą zarządzenia o natychmiastowej przerwie w czynnościach Prezesa i Wiceprezesa TK.
W mojej ocenie działania Anny Korwin-Piotrowskiej, podejmowane bez wymaganego umocowania, stanowią zasadniczą przyczynę powstania sytuacji zagrażającej ciągłości realizowania zobowiązań finansowych Trybunału Konstytucyjnego.
Nie jest to wyłącznie problem techniczny czy bankowy. Jego bezpośrednie konsekwencje ponoszą już kontrahenci Trybunału, a przedłużające się wstrzymanie płatności może zagrozić również terminowej wypłacie wynagrodzeń pracownikom.
Kwestia ewentualnej odpowiedzialności prawnej za powstałe skutki powinna zostać rozpatrzona w odniesieniu do konkretnych decyzji, ich podstaw oraz następstw.
Szczególnego wyjaśnienia wymagają zatem zapewnienia Anny Korwin-Piotrowskiej z 16 listopada 2026 r. o terminowej realizacji wszystkich płatności, skoro NBP wstrzymał wykonywanie zleceń dotyczących rachunków Trybunału.
Prawo pracowników do należnego wynagrodzenia pozostaje nienaruszone. Obowiązek jego wypłaty spoczywa na pracodawcy, czyli Trybunale Konstytucyjnym, reprezentowanym przez osoby posiadające odpowiednie umocowanie prawne.
Po piąte. Odpowiedzialność za legalność działania instytucji dotyczy każdego poziomu jej funkcjonowania.
Władza publiczna działa na podstawie i w granicach prawa.
Zasada ta, wyrażona w art. 7 Konstytucji RP, obowiązuje niezależnie od stanowiska, funkcji czy faktycznej możliwości wydawania dyspozycji.
Z kolei art. 173 Konstytucji RP gwarantuje odrębność i niezależność sądów oraz trybunałów od innych władz.
Pracownicy Trybunału mają prawo oczekiwać jasnych, zgodnych z prawem poleceń, informacji o rzeczywistej sytuacji organizacyjnej oraz ochrony swoich praw pracowniczych.
Nie powinni być zmuszani do samodzielnego rozstrzygania, kto jest uprawniony do wykonywania poszczególnych kompetencji kierowniczych, ani ponosić konsekwencji niejasności organizacyjnych powstałych wskutek działań osób zajmujących stanowiska kierownicze.
W instytucji powołanej do ochrony nadrzędności Konstytucji szczególnego znaczenia nabiera obowiązek przestrzegania przepisów regulujących jej własną organizację i funkcjonowanie.
Konstytucja i ustawy nie mogą być zastępowane faktycznym władztwem nad siedzibą organu państwowego.
Po szóste. Solidarność pracownicza i ochrona praw pracowników.
W Trybunale Konstytucyjnym utworzona została organizacja związkowa NSZZ „Solidarność”, reprezentowana przez Tymczasową Komisję Zakładową pod przewodnictwem Kamila Niedbały.
Jej powstanie ma szczególne znaczenie w obecnej sytuacji. Zadaniem organizacji jest ochrona praw i interesów pracowniczych, zapewnienie niezależnej reprezentacji oraz wspieranie pracowników w uzyskiwaniu pomocy prawnej dotyczącej zatrudnienia, wynagrodzeń i wykonywania obowiązków służbowych.
Zachęcam wszystkich pracowników Trybunału Konstytucyjnego do zapoznania się z działalnością NSZZ „Solidarność”, rozważenia przystąpienia do jej szeregów oraz korzystania z dostępnego wsparcia.
Nikt nie powinien pozostawać sam wobec problemów dotyczących jego praw, bezpieczeństwa zawodowego i przyszłości zatrudnienia.
Przynależność do organizacji związkowej jest dobrowolna, a korzystanie z praw związkowych podlega ochronie prawnej.
Szanowni Państwo,
Trybunał Konstytucyjny jest instytucją powołaną do ochrony nadrzędności Konstytucji. Od osób uczestniczących w jego funkcjonowaniu wymaga się zatem szczególnego poszanowania prawa, odpowiedzialności i zawodowej uczciwości.
Mam świadomość trudnego położenia, w jakim znaleźli się pracownicy Trybunału. Rozumiem obawy o zatrudnienie, wynagrodzenie i przyszłość zawodową. Nikt nie powinien być stawiany wobec konieczności podejmowania decyzji pod presją lub w obawie przed represjami.
Wydarzenia ostatnich tygodni wymagają jednak nie tylko znajomości prawa, ale również przyzwoitości, rozwagi i wierności zasadom, które powinny obowiązywać w służbie publicznej.
Odpowiedzialność człowieka nie kończy się bowiem na formalnym wykonaniu polecenia. Każdy z nas odpowiada także przed własnym sumieniem za swoje świadome decyzje i działania.
Przyjdzie dzień, w którym dzisiejsze wydarzenia staną się historią. Warto już teraz pomyśleć, czy patrząc wówczas w lustro, będziemy mogli z przekonaniem powiedzieć sobie, że postąpiliśmy słusznie, przyzwoicie, godnie i honorowo.
Prawo wyznacza granice naszych działań. Sumienie przypomina nam, dlaczego tych granic należy przestrzegać.
Trybunał Konstytucyjny nie może być zarządzany na podstawie domniemania kompetencji. Kompetencja musi wynikać z prawa.
Z wyrazami szacunku,
płk Andrzej Stróżny
Doradca Prezesa Trybunału Konstytucyjnego
sędziego Bogdana Święczkowskiego
Warszawa, 17 listopada 2026 r.
@TK_GOV_PL
PRAWO DO OBRONY NIE KOŃCZY SIĘ PRZED BRAMĄ TRYBUNAŁU.
Z relacji adw. Bartosza Lewandowskiego wynika, że jemu i adw. Michałowi Skwarzyńskiemu uniemożliwiono wejście do Trybunału Konstytucyjnego, mimo wskazania, że są ustanowionymi obrońcami Bogdana Święczkowskiego i Bartłomieja Sochańskiego. Nie mogli również złożyć dokumentów w biurze podawczym. Według tej relacji ich klientom nie przekazano wniosków o uchylenie immunitetów, a informację o miejscu i godzinie posiedzenia przekazano telefonicznie zaledwie kilka godzin przed jego rozpoczęciem.
Obrońcy mają prawo być obecni podczas rozpoznawania sprawy ich klientów i aktywnie wykonywać swoje obowiązki: przedstawiać stanowisko, składać wnioski oraz argumenty przemawiające przeciwko uchyleniu immunitetu. Ich udział stanowi gwarancję procesową, której realizacja nie może zależeć od uznania osób kontrolujących wejście do budynku.
Prawo do obrony obejmuje również możliwość poznania treści wniosku oraz odpowiedni czas na przygotowanie stanowiska. Ustawa o statusie sędziów TK wprost przewiduje możliwość złożenia wyjaśnień przez sędziego przed podjęciem uchwały w sprawie jego immunitetu. Pozbawianie go warunków do przygotowania i przedstawienia obrony sprowadza to uprawnienie do fikcji.
Policja i SOP nie mogą służyć do pozbawiania uczestników postępowania możliwości wykonywania ich praw. Polecenie służbowe nie zastępuje podstawy prawnej, a polityczny konflikt nie zawiesza gwarancji procesowych.
Kto zdecydował o zablokowaniu obrońcom dostępu do Trybunału i biura podawczego? Na jakiej podstawie prawnej? Kto odpowiada za uniemożliwienie im wykonywania obowiązków?
Władza powołująca się na praworządność ma obowiązek respektować ją także wobec osób, przeciwko którym podejmuje działania. Zamykanie drzwi przed obrońcami jest zaprzeczeniem tej zasady.
@TK_GOV_PL@BartoszLewand20@WeronikaScibor
Cyrk.
Wspólnie z adw. Michałem Skwarzyńskim, nie wpuszczono nas do @TK_GOV_PL, choć wskazywaliśmy, że jesteśmy ustanowionymi obrońcami w postępowaniu karnym Prezesa TK sędziego Bogdana Święczkowskiego i Wiceprezesa Bartłomieja Sochańskiego. Mamy prawo do pozyskania wniosków o uchylenie immunitetów, których nie przekazano naszym Klientom.
Uniemożliwiono wejście do TK od bramy głównej, gdzie stoją funkcjonariusze Policji. Funkcjonariusze SOP ochraniający budynek Kancelarii Prezesa Rady Ministrów otrzymali zakaz wpuszczenia nas również tym wejściem.
Uniemożliwiono nam także złożenie dokumentów w biurze podawczym TK.
To jest pogwałcenie prawa do obrony i to w stopniu oczywistym.
Pisma do Trybunału Policyjnego należy chyba słać gołębiem pocztowym albo w ogóle nie ma sensu składać, bo wszystkie decyzje zapadają w @PremierRP.
To nie ma to nic wspólnego z niezależną instytucją władzy sądowniczej przejęta na policyjnych pałkach przez rząd.
Z Adw. Michałem Skwarzyńskim po godz. 9 skontaktowała się telefonicznie pani Anna Korwin-Piotrowska, która wskazała, że… spotkanie określone przez nią jako „posiedzenie” będzie o godz. 12 w Sądzie Okręgowym w Warszawie 🙂
Trybunał Policyjny - wydział zamiejscowy w Sądzie Okręgowym w Warszawie.
🚨 GDZIE KONSTYTUCJA, PRAWO DO OBRONY I STANDARDY ETPCz?!
Dziś w Trybunale Konstytucyjnym nie wpuszczono osób, których udział w sprawie ma istotne znaczenie dla realizacji prawa do obrony i przedstawienia stanowisk prawnych.
Wśród nich byli:
⚖️ Piotr Schab – sędzia Sądu Apelacyjnego w Warszawie, prezes Stowarzyszenia Veritas et Ius. W Służbie Narodowi, obrońca sędziego Bartłomieja Sochańskiego, wiceprezesa TK.
⚖️ Dr Michał Skwarzyński – adwokat, doktor nauk prawnych, członek Stowarzyszenia Veritas et Ius. W Służbie Narodowi, obrońca sędziów.
⚖️ Michał Lasota – występujący w charakterze amicus curiae (przyjaciela sądu).
⚖️ Mec. Bartosz Lewandowski – obrońca prezesa TK Bogdana Święczkowskiego.
Wszystkim tym osobom uniemożliwiono wejście do Trybunału!
Prawo do obrony nie jest przywilejem przyznawanym według uznania. Obejmuje realną możliwość korzystania z pomocy obrońcy i jego udziału w czynnościach procesowych.
Standardy Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, wynikające z art. 6 EKPC, wymagają zapewnienia prawa do rzetelnego procesu i praktycznej, a nie iluzorycznej obrony.
Uzurpatorzy reklamują się rzekomym przywróceniem Trybunału dla obywateli, tymczasem zamykają drzwi przed obrońcami i osobami występującymi w postępowaniu!
Kto podjął decyzję o niewpuszczeniu tych osób? Na jakiej podstawie prawnej? Kto bierze za nią odpowiedzialność?
To dzieje się w Trybunale Konstytucyjnym – instytucji, która powinna stać na straży Konstytucji!
Nie ma praworządności bez prawa do obrony! Nie ma rzetelnego procesu bez poszanowania gwarancji procesowych!
TV Republika relacjonuje wydarzenia na żywo. Warto oglądać!
#PrawoDoObrony #ETPCz #VeritasEtIus
@MicChalubinski@przepla Skoro zasada jednolitości (wynikająca przede wszystkim z doktryny) ma sięgać tak daleko, to po co hierarchiczne podporządkowanie i jakiekolwiek szczeble?
W tym przypadku na dzień dobry warto byłoby ustalić, czy prokurator, która wydała doręczone przez czterech policjantów postanowienie, została prawidłowo delegowana do jednostki prokuratury prowadzącej postępowanie.
Na temat skutków nieprawidłowego delegowania prokuratora wypowiadał się już Sąd Najwyższy i to nie tylko Izba Odpowiedzialności Zawodowej, ale także połączone Izby Pracy i Odpowiedzialności Zawodowej oraz Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych - vide I NZP 7/25.
To nie Prokuratura ale funkcjonariusze, którzy swój rozum mają i powinni na wszelkie dopuszczalne prawem sposoby zabezpieczyć się przed osobistą odpowiedzialnością za uczestniczenie w bezprawnych, oczywiście politycznych zleceniach Prokuratury.
Przypominam, że już niejeden sąd zakwestionował legalność działania poszczególnych prokuratorów.
O ile pamiętam szczecińska jest tym-nielegalnością, obciążona.
https://t.co/zTKEaq91Uq
Przecież to kabaret. Sami nielegalnie zajęli TK, a teraz muszą go chronić.
To jakaś nowa koncepcja.
Czyli jakby ktoś zajął twój dom, a ty chcesz się do niego dostać, to policja będzie go chroniła przed twoim wejściem!?
Tego się nie da dalej komentować, to powinien w odpowiednim trybie skomentować suweren.
Proszę zapoznać się z komunikatem NBP i wpisem Pana Prokuratora.
Tu nie ma pola do jakiejkolwiek dyskusji. Tak jest w normalnym państwie prawa.
Ale skoro dziś 2/3 z 15 to 8, to nie zdziwimy się, gdy ktoś uzna, że walutą w Polsce jest euro czy może nawet rubel transferowy. To wszystko zależy od potrzeby politycznej.
Pani @hannagw, nie wierzę, że dożyłem czasów, w których magister prawa będzie zmuszony wyprowadzać z błędu osobę posiadającą tytuł profesora.
Zgodnie z art. 196 ust. 1 pkt 1–3 ustawy o finansach publicznych obsługa budżetu państwa w zakresie krajowych środków finansowych odbywa się za pośrednictwem ściśle określonych rachunków bankowych.
Obejmują one:
1️⃣ Centralny rachunek bieżący budżetu państwa, z wyodrębnieniem rachunków dochodów i wydatków budżetu państwa oraz rachunków środków do sfinansowania pożyczkowych potrzeb budżetu państwa.
2️⃣ Rachunki bieżące państwowych jednostek budżetowych, z wyodrębnieniem rachunków dochodów i wydatków, oraz prowadzone dla tych rachunków rachunki VAT, o których mowa w rozdziale 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe.
3️⃣ Rachunki bieżące urzędów obsługujących organy podatkowe, dla gromadzenia dochodów budżetu państwa, z wyodrębnieniem rachunków dla niektórych rodzajów dochodów.
Kluczowe znaczenie ma art. 196 ust. 2, zgodnie z którym obsługę bankową rachunków wymienionych w ust. 1 pkt 1–3 i 5 oraz państwowych funduszy celowych prowadzi Narodowy Bank Polski lub Bank Gospodarstwa Krajowego, z zastrzeżeniem ust. 3, 6 i 7.
Jednak szczególnie istotny jest art. 196 ust. 4, który stanowi wprost:
„Bank Gospodarstwa Krajowego może podjąć obsługę rachunków, o których mowa w ust. 1 pkt 1–3, nie wcześniej niż z dniem przyjęcia przez Rzeczpospolitą Polską waluty euro”.
Wniosek jest jednoznaczny: ustawodawca uzależnił możliwość podjęcia przez BGK obsługi rachunków wymienionych w art. 196 ust. 1 pkt 1–3 od przyjęcia przez Polskę waluty euro.
Dopóki Polska nie przyjmie euro, BGK nie może rozpocząć obsługi tych rachunków. To wyraźne ustawowe ograniczenie, którego nie można pomijać przy interpretacji przepisów regulujących bankową obsługę budżetu państwa.
https://t.co/nwc7v08WKG
❗️W piątek 13.11 działając jako pełnomocnik p. sędziego Bogdana Święczkowskiego - Prezesa @TK_GOV_PL, wystąpiłem z oficjalnym pismem do Komendanta Głównego Policji, Komendanta Stołecznego @PolskaPolicja, Prokuratury Krajowej oraz szefów wszystkich innych służb w Polsce (m. in. ABW, SKW, CBA), przestawiającąc stan prawny i faktyczny po siłowym zajęciu przez rząd konstytucyjnego organu państwa, a który uniemożliwia naruszenie nietykalności Pana Prezesa, a także jego zatrzymanie oraz tymczasowe aresztowanie.
Niezależnie od tego co się wydarzy jutro, podejmowanie przez prokuratorów oraz służby (na polecenie śledczych), będzie stanowiło ciężki i do tego umyślny czyn przeciwko wolności osobistej Prezesa @TK_GOV_PL - konstytucyjnego organu władzy sądowniczej.
Treść jednego z pism publikuję na prośbę mojego Mandanta❗️
To może być ciekawy wywiad.
Prokuratura to nie tylko prokuratorzy i urzędnicy. To także tak ostatnio dyskryminowani pod względem wynagrodzeń asysenci prokuratorów.
@waldistarzak@krzychparchimo2 Wycieczki osobiste co do stanu zawodowego prokuratora? @krzychparchimo2 jest w czynnej służbie czy w stanie spoczynku?Pan się dobrze czuje? A może głoszenie takich bredni to przygotowanie do przejścia w stan spoczynku?
Z prawdziwym rozbawieniem czytamy ten Plastusiowy Pamiętnik, którego autorem tym razem jest prokurator w stanie spoczynku.
Nie bez kozery artykułowane przez @krzychparchimo2 skargi i zażalenia przypomniały nam tę klasykę literatury dziecięcej, bo jeden z jej rozdziałów nosi tytuł „O Zosi niszczycielce historia smutna wielce”.
Do roli niszczyciela prokuratorski Plastuś zatrudnił teraz nasze stowarzyszenie i jego prezesa, który według różnych wersji Plastusia miał inwigilować LSO lub w 2017 roku polecić skopiować listę członków. Na dowód tego podaje artykuł, z którego wynika, że w 2016 roku zupełnie inna prokurator (niezwiązana z Ad Vocem) otrzymała z KRS akta rejestrowe LSO.
Nie wiemy, jak skomentować te gorzkie żale, które - jak się okazuje - nie mają wiele wspólnego z rzeczywistością. Tym bardziej czujemy się skonfundowani, gdy czytamy komentarze do tych wpisów, z których wynika, że nie tylko w powyższym zakresie autor wpisów myli się lub manipuluje, przypisując np. naszemu prezesowi bycie asystentem MS w latach 2005-2007.
Jak napisaliśmy, z bezradności wobec takich manipulacji nie wiemy, jak to skomentować, ale już wiemy, czemu to służy.
Istotą tego, co dzieje się od 13 grudnia 2023 w Polsce jest to, jaki prokuratorzy mają stosunek do art. 14 i 15 ustawy Prawo o prokuraturze, czy kto jest dla nich Prokuratorem Krajowym.
Istotą jest też to, jaki mamy stosunek do tego, co stało się w Trybunale Konstytucyjnym 30 października br. i do tego, co się w nim dzieje nadal pod obstawą uzbrojonych policjantów.
Przekierowanie publicznej dyskusji na poboczne „plastusiowe” tematy jest wygodne dla przekierowujących, bo nie muszą odpowiadać na fundamentalne pytania. Gdyby zresztą szczerze odpowiedzieli zgodnie z własnym sumieniem, to ujawniliby swoje antypraworządnosciowe podejście, co naraziłoby ich nie tylko na ostrą krytykę ze strony znaczącej części społeczeństwa, ale być może nawet i na odpowiedzialność karną (vide art. 255 par. 3 publiczne pochwalanie przestępstwa).
Dziś dla Polski najważniejszy jest Trybunał Konstytucyjny i nie damy nabrać się na dyskusje o 2016, 2017 czy nawet 2005 roku. Przy braku prawnego oporu ze strony prokuratorów, a przede wszystkim ze strony społeczeństwa, jutro będziemy zmuszeni martwić się o NBP, o naszą walutę, o Sąd Najwyższy i w końcu o Prezydenta.
Znamienne, że niektórzy uaktywnili się, gdy w kontekście TK stowarzyszenie „Ad Vocem”twardo stanęło za obowiązującym prawem.
@przepla Skoro kpk mówi o prokuratorze, to po co nam przepisy o właściwości miejscowej lub rzeczowej?
Wiadomo, że większość z nich usytuowana jest w aktach rangi podustawowej, ale nadal są to źródła prawa powszechnie obowiązującego.