הסדרה הישראלית המעולה פאודה עשתה מהלך הסברתי חשוב, כשבתוך העונה החדשה החליטה להקדיש שני פרקים קשים לצפייה על עלילות הצוות בטבח השבעה באוקטובר. פרקים קשים שהם טריגר, עם מראות לא פשוטים שמבוססים על המציאות. רק חשוב לזכור שבמקרה הזה המציאות עולה על כל דמיון...
זה הסברה מדהימה לעולם כולו, גם המערבי וגם הערבי שרבים ממנו צופים בסדרה- איך חמאס טבחו, חטפו ואנסו באותו יום. איך התעללו. איך רצחו יהודים וערבים בדם קר ובאופן מזעזע.
ראיתי שיש גם ביקורת ברשת, אבל כל דרך שיש להנחיל את זיכרון השבעה באוקטובר היא קריטית בזמן שבעולם המשיכו הלאה ומכחישים את מה שקרה.
יש כל כך הרבה סדרות וסרטים של אנטי ישראלים שמציגים נרטיב מעוות ומשקרים ומסלפים את המציאות נגד ישראל. אז סופסוף באה סדרה בינלאומית שמציגה את הצד האמיתי של הסיפור, הצד שלנו, ויודעים מה- עם כל הזוועות שבשני הפרקים האלה זה אפילו לא קמצוץ ממה שקרה שם באמת. אבל לפחות בעולם לא יוכלו לעצום עיניים.
כל הכבוד ליוצרים של פאודה על המהלך הזה!
A gunman has targeted a Jewish shopping center in Montreal, Canada.
Israeli media reports that hostages are being held inside the targeted Jewish neighborhood in Montreal.
Ik wil iets opmerken over een stuk geschiedenis dat nooit word verteld door pallywappen en Arabieren.
Voor de oprichting van Israël in 1948. was er een aanzienlijke Arabische migratie naar Palestina geweest, tussen 1897 en 1948.
In deze periode migreerden zo'n 300.000 tot 400.000 Arabieren vanuit buurlanden zoals Egypte, Syrië en Libanon, op zoek naar betere economische kansen.
Dat kwam omdat er kansen kwamen in vorm van grootschalige infrastructuurprojecten, landbouwontwikkeling en industrie, wat banen creëerde en de economie stimuleerde.
Dit kennen we ook als de kibboetsiem, Joodse mensen die land kochten, daar de grond vruchtbaar maakte, en woningen en infrastructuur neerzetten.
Een stad als Jeruzalem heeft altijd, door de eeuwen heen een Joodse meerderheid qua bevolking gehad, veel Joden kwamen uit de mizrach en hadden nog nooit een stap in Europa gezet.
En denk er ook even goed over na dat er maar 400.000 Arabieren in 1947 in het land van Israël woonde, waarvan er 150.000 zijn gebleven na de oprichting van de staat Israel, en nu met 20 procent onderdeel zijn van de Israëlische bevolking, laat dat even inzinken.
KIJKTIP. Hans Teeuwen ontleedt de redeneringen van jodenhaters genadeloos. Iemand noemde hem de nieuwe dominee Gremdaat. Dat doet Teeuwen tekort; hij is veel scherper! 👇🏻
Le tribunal de Strasbourg a relaxé @FBBlackler, attaquée par une chercheuse. Ce procès n’avait d’autre but que d’empêcher son travail sur l’entrisme des Frères Musulmans dans l'université.
Merci à maître @LouisCailliez_, avocat de notre Collectif Justitia, pour ce beau succès !
Elke schrijver, als intellectueel, als ingenieur van de vrije geest, van de ziel, zou dit moeten delen. Maar ze doen het niet. Uit angst. Ik heb het allemaal al eens gezien. Enfin, het wordt toch oorlog...
A beautiful soul.
This is Liron Barda 💔 🕯️
She was brutally murdered by Palestinian terrorists on October 7th while she saved others’ lives.
While Palestinians were raping and slaughtering.
There were some Israelis who stayed.
Liron was one of them.
Amidst all the chaos she did everything to try and save lives, unfortunately when overwhelmed, she couldn’t save her own life.
Liron is a hero. She is the complete opposite of those who murdered her.
While they sanctify death, she sanctified life.
May her memory be a blessing 🕯️
Ik neem aan dat collegas die het stiekem met Withuis eens zijn het niet meer aan zullen durven om het voor haar op te nemen. Voor je het weet wordt je ook gelezersbrieft en moet je je inkomen elders bijeensprokkelen. Dissident kun je in NL veilig zijn, maar het is een dure grap.
Die einzige jüdische LGBT-Gruppe Italiens wird v. der Pride-Parade in Rom ausgeschlossen, weil sie den Gaza-Krieg nicht als Genozid bezeichnet. Der Fall steht beispielhaft dafür, wie schnell Diversität endet, wenn Juden von der vorgegebenen Linie abweichen https://t.co/bI8UmTM17g
“We zouden ons moeten realiseren dat dit niet zomaar oorlogsgeweld is. De vijand doden voldeed niet. Hier werd collectief een intense, archaïsche haat uitgeleefd tegen vrouwen als sekse. (…) Hamas = vrouwenhaat. Maar wie dat weten wíl, wist het al.”
Classic 1980s debate moment.
A woman in hijab passionately challenges Rabbi Meir Kahane: “How can you have no compassion for the Arab people?” invoking Hitler and Palestinian suffering.
Kahane’s calm, piercing response cuts through:
“You had an opportunity for your own state in 1948. The UN proposed partition plan which would have created a Palestine and an Israel. You went to war. You killed 6,000 of our people. ’56, another war. ’67, another war. ’73, another war. I don’t trust you. I don’t believe you. When I’m attacked and I win and you lose, and you’re the one that started it, learn one thing… you take the consequences of your actions.”
Raw, unfiltered truth about repeated rejection of peace and the cost of starting wars.
No slogans. Just history.
Powerful then. Powerful now.
🚨 BREAKING: New report by UN Watch reveals UN “experts” accepted millions of dollars from China, Russia, and Qatar before attacking the U.S., Israel, and the West.
🧵 See the report’s most striking findings:
Geeft niks @trouw , plaats ik het gewoon even hier:
Hoofdredacteuren Wendelmoet Boersema en Karel Smouter schreven onlangs, naar aanleiding van het vertrek van Sylvain Ephimenco, dat Trouw erop toeziet dat columnisten bij het geven van hun mening de feiten respecteren. Juist in een tijd waarin een gedeelde waarheid onder druk staat, moeten lezers daarop kunnen vertrouwen. Mooie woorden. Des te opvallender wat Trouw op 23 mei publiceerde.
Op die dag verscheen een uitgebreid interview van Arnon Grunberg met Omer Bartov, gepresenteerd als genocidewetenschapper. Grunberg
reist naar Cambridge, drinkt espresso en laat Bartov vrijuit spreken over de Holocaust, het zionisme en de “genocide” in Gaza. Literair verzorgd. Journalistiek onvoldoende. Want wie is deze man precies, en op welk gezag spreekt hij eigenlijk?
Bartov verdiende zijn reputatie met serieus werk over de Wehrmacht. Maar dat maakt hem niet automatisch tot autoriteit op de vraag of een lopend militair conflict juridisch als genocide kwalificeert. Zeker niet zonder te vermelden dat Bartov in 2010 zelf nog stelde dat de genocide-beschuldiging richting Israël een historische vertekening was die antisemitisme in de hand werkte, en dat hij in 2004 nog schreef dat Hamas een ideologie vertegenwoordigde die met geweld bestreden moest worden. Die ommezwaai is het echte verhaal. Grunberg liet het volledig onbesproken.
Op 1 september 2025 kopten de BBC, Reuters en de NOS dat de International Association of Genocide Scholars had vastgesteld dat Israël genocide pleegt. Wetenschappelijke consensus, zo klonk het wereldwijd. Niemand had op de IAGS-website gekeken, waar je lid wordt voor dertig dollar. Geen enkel diploma vereist, geen academische toetsing, geen flinter controle. Anderen testten het systeem door zich in te schrijven als “Adolf Hitler” en “Cookie Monster”. Niemand werd geweigerd. Zelfs honden kregen een ledenprofiel. De website bezweek onder de aanmeldingen.
De stemuitslag was 86 procent voor. Indrukwekkend, totdat je de rekensom maakt: van de 500 leden stemde slechts 28 procent. Dat zijn ongeveer 120 mensen. Wat grote spelers in de media presenteerden als het oordeel van de wereld’s vooraanstaande genocideexperts was in werkelijkheid de mening van een vijfde van een club waarvan het lidmaatschap minder kost dan twee bioscoopkaartjes.
De procedure was navenant: De stemming verliep anoniem. De namen van de opstellers werden nooit bekendgemaakt. Een geplande ledenvergadering om de controverse te bespreken werd afgelast. Dissidenten werden geblokkeerd op de interne mailinglijst. Toen onderzoeker Salo Aizenberg de ledenlijst analyseerde en constateerde dat minstens 80 leden uit Irak kwamen, een land met, laten we zeggen, nauwelijks een traditie van genocide-wetenschap, verdween de publieke ledenlijst stilletjes van de website. De inschrijfknop staat er tot op heden nog. De transparantie is definitief weg.
Die resolutie wordt nu geciteerd bij het Internationaal Gerechtshof, in VN-rapporten en in parlementaire debatten. Bartov en IAGS-voorzitter Melanie O’Brien versterkten in de media elkaars positie als twee onafhankelijke wetenschappelijke stemmen, terwijl ze in werkelijkheid alleen maar naar elkaar verwezen.
Trouw had dit kunnen weten.
Wie tien minuten op de IAGS-website doorbracht, zag de inschrijfknop. Een krant die een man presenteert als wetenschappelijke autoriteit op een van de meest beladen vragen van dit moment, heeft de plicht te controleren op welk fundament dat gezag rust. Die controle heeft Trouw nagelaten.
Grunberg mocht dit onbesproken laten. Hij is schrijver en maakte een portret. Trouw zei zelf dat feiten gerespecteerd moeten worden en dat lezers daarop moeten kunnen vertrouwen. Die belofte hield hier geen stand.
El periodista estadounidense Leland Vittert contó en una entrevista una historia que cambió completamente su visión sobre el conflicto israelí-palestino.
Antes de trabajar en Jerusalén, él, como muchos otros, creía en una “imagen simple”, donde todo podía explicarse en categorías de blanco y negro. Pero la realidad con la que se encontró resultó ser mucho más aterradora y compleja.
Se trataba de Wafa al-Biss, una joven de Gaza que sufrió graves quemaduras en un accidente por la explosión de una cocina de gas mientras preparaba comida. Fue llevada a un hospital israelí, donde los médicos la trataron durante años, le realizaron operaciones y prácticamente le salvaron la vida. Durante años recibió una atención que en Gaza simplemente no podía obtener.
Después de eso, Wafa regresó a su hogar. Le otorgaron un permiso especial que le permitía cruzar la frontera para recibir tratamiento; en aquella época, esos permisos eran muy raros. Parecía que esta historia debía convertirse en un ejemplo de bondad humana y salvación. Pero ocurrió lo contrario.
La reclutaron.
A la joven a la que le salvaron la vida la prepararon como atacante suicida. Militantes de las “Brigadas de los Mártires de Al-Aqsa”, brazo armado vinculado a Fatah, le dieron tres objetivos: un autobús, un café y el mismo hospital donde había sido tratada. Y de esas tres opciones, ella misma eligió el hospital, el lugar donde alguna vez le habían salvado la vida.
En un puesto de control descubrieron el explosivo que llevaba. Intentó activarlo, pero la bomba no funcionó. Fue arrestada. Fue condenada a prisión y más tarde liberada en el intercambio de prisioneros entre Israel y Hamás por el soldado Gilad Shalit.
E incluso después de eso, los israelíes volvieron a tratar sus quemaduras, ayudaron en su rehabilitación y le dieron educación.
Más tarde, tras el intercambio de Shalit, regresó a Gaza.
Cuando el periodista se reunió con ella años después, le mostró el video de aquel intento de atentado y le preguntó qué sentía al verlo.
La respuesta fue estremecedora: “Casi probé el paraíso”.
Cuando le preguntó si lo volvería a hacer, respondió sin dudar: “Sí. En cualquier momento. Ese es mi propósito”.
Fue en ese momento cuando él comprendió realmente con qué está lidiando Israel. Con una realidad en la que incluso una vida salvada no siempre genera gratitud. Con una realidad donde la humanidad y el terrorismo pueden existir lado a lado. Y con una realidad imposible de entender si se observa desde Occidente.
-Diana Kleimerman-
CANNOT stop laughing !
It’s called Pallywood for a reason.
Watch this. The idiot is hopping on the wrong leg!
His mate realises and then… SLAP on the back of the head and he switches over
Omg. I can’t breathe 😂 anyone who believes Palestinian propaganda is a f*cking idiot