De pensioenkolonie
Gistermiddag plaatste ik een zondagmiddagweetje op X. Italië werft actief gepensioneerden. Wie zich vestigt in een klein dorp in Zuid-Italië kan onder voorwaarden tien jaar lang volstaan met een belastingtarief van 7 procent op buitenlandse inkomsten.
Op het eerste gezicht een aardige curiositeit. Op het tweede gezicht iets veel interessanters. We zijn gewend te denken dat landen concurreren om bedrijven. Lagere belastingen, subsidies, gunstige regelgeving. Maar Italië laat zien dat ook burgers een vestigingsfactor kunnen zijn. Niet alleen werknemers, ondernemers of kenniswerkers, maar ook gepensioneerden.
Dat zette mij aan het denken. Nederland maakt zich zorgen over vergrijzing. Zuid-Italië maakt zich zorgen over de ontvolking in bepaalde regio’s. Dat verschil in perspectief kan interessant worden.
Neem 5.000 Nederlandse gepensioneerden die besluiten zich gezamenlijk in een krimpregio te vestigen. Geen losse emigranten, maar een gemeenschap. Collectief vanuit Nederland georganiseerd. Bij een gemiddeld pensioeninkomen van 35.000 euro per jaar brengen zij samen ongeveer 175 miljoen euro aan jaarlijkse koopkracht mee. Daarnaast vertegenwoordigt zo’n groep, uitgaande van enkele tonnen vermogen per huishouden, al snel meer dan een miljard euro aan spaargeld, beleggingen en woningvermogen.
In Nederland wordt steeds gesproken over dit vermogen alsof de overheid kan bepalen wat ermee gaat gebeuren. U hoort nog van ons. Het debat gaat over box 3, vermogensbelasting en erfbelasting. De onderliggende aanname is simpelweg dat burgers afwachten wat de overheid besluit. Alsof dat vermogen een nationale grondstof is die toevallig nog in particuliere handen wordt beheerd.
Maar Europa kent open grenzen. Italië begrijpt dat al langer. Sommige regio’s bieden buitenlandse gepensioneerden aantrekkelijke fiscale voorwaarden. Niet uit liefdadigheid, maar uit eigenbelang. Een gepensioneerde brengt koopkracht mee, koopt een woning, bezoekt restaurants en gebruikt lokale diensten. Een fabriek vraagt om
subsidie. Een pensionado arriveert met een zak geld.
Het gaat niet alleen om pensioeninkomen. Het gaat ook om vermogen, woningkapitaal en toekomstige nalatenschappen. Nederland discussieert over box 3 en erfbelasting alsof dat vermogen vanzelfsprekend binnen de landsgrenzen blijft in afwachting van een aanslag Italië lijkt uit te gaan van een andere veronderstelling, dat vermogen mobiel is en dat landen er dus om kunnen concurreren en wellicht volgen andere landen.
We spreken over gepensioneerden alsof het een zorgdossier is. Economisch bezien lijken zij eerder op een middelgroot land. Miljoenen consumenten, honderden miljarden aan koopkracht en een vermogen dat richting de duizend miljard euro loopt. Wanneer zo’n groep zich organiseert, ontstaat iets wat normaal alleen aan bedrijven wordt toegeschreven, onderhandelingsmacht. Hoe zit het met zorg, bereikbaarheid en lokale belastingen?
Die groep hoeft niet in een dorp te wonen. Verspreid over de kuststrook tussen Tropea, Pizzo en Scilla in Calabrië vormt zich dan een nieuwe gemeenschap. Voor een regio die al jaren inwoners verliest, zijn 5.000 nieuwe bewoners geen last maar een buitenkans. In Nederland wordt de gepensioneerde vooral gezien als belastingplichtige, in een krimpregio als vestigingsfactor.
Daar komt bij dat een euro niet overal dezelfde euro is. Een pensioen van een paar duizend euro netto per maand biedt in Amsterdam een totaal andere levensstandaard dan in Zuid-Italië. Lagere woonlasten, lagere prijzen en een gunstiger belastingregime versterken elkaar.
Misschien kijken we gewoon verkeerd naar de vergrijzing. Niet als een groeiende groep mensen die afhankelijk wordt van de samenleving, maar als een groeiende groep mensen met koopkracht en vermogen die kan gaan kiezen tussen samenlevingen. De vraag is dan niet hoeveel belasting een gepensioneerde nog kan betalen. De vraag is welk land hem het aantrekkelijkste aanbod doet.
Agreed, and I can prove that luxury hotels are mathematically literally very bad value
For the amount of "more" money you pay for this luxury, you should be getting way way way more than you actually get (as measured by ratings)
Aman should have an average rating of 9.5 but in reality barely hits an 8 on average, so they simply cannot produce the "luxury" experiences they are trying to market and brand themselves for
It's essentially all smoke and mirrors, and reflects my experiences completely, you pay 10x more and get either 0.5x-1.5x more (eg many times 2x worse, sometimes a bit better) not 10x better!
Other luxury chains are slightly better but none of them even get close to a 9 rating with the famous Ritz-Carlton being especially bad: its average rating is a 7.68 for a median price of $549/night, terrible!
Real value can be found with Okura, Minor, Melia and even Marriott. Okura is interesting because well known as luxurious but median only $143/night
So as I always say, luxury is mostly a scam, it doesn't exist and you're best off spending much less for much better value (and often better experiences too)
Source: my new site stats page https://t.co/soyNqf0J7D
Denk niet dat dit uniek is voor dit platform. Maar het is het meest lucratieve platform voor dit soort activiteiten, hopelijk iets waar X zelf een (permanente) oplossing voor weet te vinden. Maar dat staat op gespannen voet met wat het wil zijn (open en voor iedereen).
Eens dat de discussie over X de verkeerde is.
@MsMelChen The solution is to rally around open source.
That's the only way to compete with a superpower technology network effect if you are not a superpower yourself. And it's the only way to bring the rest of the world along on the same team as you.
Open source.
@hunvreus@badlogicgames@levelsio@mattpocockuk It’s the same for everyone, I hear this story everywhere. We are simply so much more productive that you can’t stop. I’m in a constant flow, but it’s also physically draining. Running and hikes keep me sane, but this can’t go on forever of course.
Een ochtendcolumn
Waarom niet gewoon stoppen met belasting heffen aan de onderkant?
Het debat over belastingen gaat meestal over percentages. Een paar procent erbij voor de rijken, een paar procent eraf voor de middenklasse. Maar misschien ligt de echte vraag inmiddels ergens anders, waarom heffen we überhaupt nog belasting op miljoenen werkenden als we een groot deel daarvan later toch weer teruggeven?
Jeff Bezos zei het deze week ongebruikelijk scherp
“The important part is zeroing out taxes on the bottom half. Best way to put money in someone’s pocket is to not take it out in the first place. Bottom half is only 3% of total tax revenue. But it’s very meaningful to that person. Zero it out.”
De uitspraak veroorzaakte voorspelbaar veel ophef. Een miljardair die minder belasting wil, het klinkt ongeveer even geloofwaardig als een fastfoodketen die zich zorgen maakt over obesitas. Toch raakt Bezos hier een ongemakkelijke waarheid waar Nederland inmiddels volledig in vastloopt.
Ons belastingstelsel draait voor een groot deel niet meer om belasting innen, maar om geld rondpompen.
Miljoenen Nederlanders betalen loonheffing om daarna via zorgtoeslag, huurtoeslag, kindgebonden budget en heffingskortingen een deel weer terug te krijgen. Eerst afpakken, daarna corrigeren. Eerst innen, daarna compenseren.
Dat klinkt overzichtelijk totdat zichtbaar wordt hoeveel mensen nodig zijn om dat systeem draaiende te houden. Sinds 2018 kwamen er volgens het CBS 154.000 voltijdsbanen bij de overheid bij. Alleen de rijksoverheid groeide met ongeveer 30 procent. Achter die groei zitten niet alleen agenten of verpleegkundigen, maar vooral uitvoeringsorganisaties, controleafdelingen, beleidsdirecties, ICT-projecten, accountants, juristen en toeslagenketens.
Zes miljoen huishoudens ontvangen inmiddels één of meerdere toeslagen. Jaarlijks verwerkt de Belastingdienst tientallen miljoenen wijzigingen en herberekeningen. Gemeenten bouwen aanvullende loketten, schuldhulpverlening groeit mee met terugvorderingen en een compleet bestuurlijk ecosysteem draait inmiddels op het corrigeren van eerder geheven belasting.
Dat kost geen miljoenen meer, maar miljarden. Niet de uitkeringen zelf, maar het apparaat eromheen. De formulieren. De controles. De uitzonderingen. De algoritmes. De bureaucratie die nodig is om burgers eerst geld af te nemen en daarna nauwkeurig te berekenen hoeveel daarvan weer terug mag.
En daarmee wordt de redenering van Bezos ineens ongemakkelijk logisch. Waarom niet gewoon stoppen met belasting heffen aan de onderkant?
Een veel hogere belastingvrije voet zou in één beweging een deel van het toeslagenstelsel overbodig maken. Minder loketten, minder ambtenaren, minder controles, minder terugvorderingen. Werknemers houden direct meer loon over zonder eerst afhankelijk te worden van de overheid met alle digitale formulieren en voorlopige voorschotten.
De paradox is dat de overheid daardoor waarschijnlijk miljarden bespaart. Niet ondanks lagere belastingen, maar juist dankzij lagere belastingen. Omdat een groot deel van het herverdeelapparaat dan simpelweg kan verdwijnen.
De toeslagenaffaire liet al zien wat er gebeurt wanneer een overheid burgers eerst financieel afhankelijk maakt en daarna met industriële precisie gaat controleren of iedereen exact het juiste bedrag heeft ontvangen. Dat was geen incident, maar de logische uitkomst van een systeem dat steeds ingewikkelder werd gemaakt. Toch blijft de reflex hetzelfde. Iedere koopkrachtcrisis leidt tot nieuwe compensaties. Iedere uitzondering produceert nieuwe uitzonderingen. Iedere regeling vraagt nieuwe formulieren, nieuwe loketten en nieuwe controlemechanismen.
Nederland heeft inmiddels een economie gebouwd waarin niet de zorg, infrastructuur of het onderwijs het hardst groeit, maar het apparaat dat geld eerst afpakt om het daarna terug te geven.
Once people start seriously using AI they realise that it’ll replace most jobs.
Many still believe that AI will create new jobs. But once they get that AI doesn’t just replace a task but it replaces intelligence, they’ll see that most new future jobs can be done by AI as well.
🇺🇸 Boom Supersonic just stuffed a 42-megawatt power turbine inside a shipping container.
Called "Superpower," it runs in extreme heat with no water cooling needed and can be deployed anywhere.
Boom just made it portable.
Americans might be "why would you need an invoice?" which is also why it's so hard to get invoices from American companies and also why you get the meme about Germans who have the most strict IRS in the world and will always email you a year later "rechnung bitte!!!" (invoice please!)
So in the rest of the world accounting usually works like this:
You spend $1, now you need to account for that $1 with a bank or card transaction which you tie to an invoice/receipt
If you can't account for that with an invoice/receipt, your accountant won't account it as an expense, so it won't be a cost, so it won't reduce your profit, so you will pay more tax
If I can't account $100,000 I spend as a cost for my business with an invoice, I will pay ~$20,000 in corporate tax for that money, which was a cost infact! No way around it
In my opinion this accounting only helps to reduce GDP, because hours spend every month by a business owner like me could be spend building more cool stuff which people pay for and which give me more money
In another way it reduces GDP because as you see it makes me stop spending my money on costs, I try reduce my costs to $0 not just because I like it, but because bookkeeping for expenses is such a heinous waste of my time
Expense accounting in the rest of the world should work like it does in America: you spend money, there's a bank/card transaction, and that's sufficient. Then if the IRS decides to audit you, you simply go back and get the invoices then, not when you spend the money, much easier!
Stop wasting business owner's precious time 😊