Zainab Tarakay

Public Relations Officer Presidential house | Feminist & Social Activist | PTM Member|Advocate for peace, justice, women’s rights& an inclusive Afghanistan 🇦🇫

[Zainab Tarakay @ZainabTarakay]

د افغانستان د معاصر تاریخ کړکېچ (له بهرني یرغل نیولې تر کورنۍ جګړې او د جمهوري نظام تر سقوطه) یوه تکرارېدونکی بېلګه را ښيي:
کله چې سیاست له بنسټونو څخه جلا، شخص‌محوره، قومي، وسله‌وال او د بهرني نفوذ تابع شي، دولت کمزوری کېږي، سیاسي مشروعیت زیانمنېږي او د بحران د تکرار زمینه برابریږي.
له بهرنیو یرغلونو او کورنیو جګړو څخه نیولی د جمهوري نظام تر سقوط پورې، د افغانستان د سیاسي بحرانونو تر شا یوازې د نظامونو بدلون نه، بلکې د سیاسي جوړښتونو او سازماني بنسټونو کمزوري هم اساسي مسئله ده.

دی مقاله کي هڅه شوي چي د افغانستان د اوږدمهاله بې‌ثباتۍ مسئله له یوې بنسټیزې سیاسي پوښتنې سره وڅېړو:

آیا د نظامونو پرله‌پسې بدلون کولای شي د افغانستان سیاسي بحران پای ته ورسوي، که د سیاست د جوړښت او د واک د تنظیم په ماهیت کې بنسټیز بدلون ته اړتیا ده؟

په مقاله کې د سازماني سیاست نظریه د یوه احتمالي سیاسي بدیل په توګه مطرح شوي؛ داسې سیاست چې واک د اشخاصو، قوماندانانو او موقتي ائتلافونو پر ځای پر قانون، سیاسي سازمانونو، داخلي ډیموکراسۍ، حساب‌ورکونې، شفافیت، ملي حاکمیت او واقعي سیاسي مشارکت ولاړ وي.

د افغانستان د راتلونکي ثبات مسئله یوازې دا نه ده چې څوک واک ته رسېږي؛ بلکې مهمه مسئله دا ده چې واک په کومو بنسټونو، اصولو او سیاسي میکانیزمونو تنظیمېږي.

د دې مهمې پوښتنې د ژورې سیاسي او علمي شننې لپاره د مقالې بشپړ متن ولولئ.

https://t.co/kc1xMQN4Mq

[Zainab Tarakay @ZainabTarakay]

فیمینیزم؛ له تاریخي تحوله تر افغاني واقعیت پورې؛ یوه علمي سیاسي او انتقادي کتنه:

فیمینیزم په اصل کې د میرمنو د انساني کرامت، حقونو، عدالت او په ټولنیز، اقتصادي او سیاسي ژوند کې د عادلانه مشارکت لپاره یو پراخ فکري او ټولنیز جریان دی.
خو په افغانستان کې دا مفهوم د کلونو راهیسې د سیاسي، ایدیولوژیکو او فرهنګي شخړو تر اغېز لاندې داسې وړاندې شوی چې اصلي محتوا یې تر ډېره د شعارونو تر شا پټه پاتې شوې ده.

په افغانستان کي یوه لویه بدبختي دا ده چې د میرمنو د حقونو بحث ډېر ځله د دوه افراطي لیدلورو ترمنځ محدود شوی:
۱:یو لوری د میرمنو د اساسي حقونو هره غوښتنه د دین، کلتور او دود پر وړاندې دریځ ګڼي.
۲:بل لوری بیا کله ناکله داسې برداشت وړاندې کوي چې ګواکې د میرمنو د حقونو تحقق باید له ټولنې، فرهنګي واقعیتونو او محلي شرایطو سره له هر ډول تعامل پرته ترسره شي.
دواړه لیدلوري د ستونزې د حل پر ځای سیاسي واټنونه زیاتوي.

افغان ولس ته فیمینیزم ځکه ناسم تعریف شوی چې د میرمنو د حقونو پر ځای ډېر ځله د هغه پر نوم، شعار او سیاسي تعبیر بحث شوی دی.
د میرمنو د تعلیم، کار، اقتصادي استقلالیت، قانوني خوندیتوب او سیاسي مشارکت غوښتنه باید د کورنۍ، دین یا افغان هویت د ردولو په معنا تعبیر نه شي.

له بلې خوا د «کلتور» او «دود» تر نامه لاندې د میرمنو د اساسي حقونو محدودول هم د منلو وړ نه دي.
دین او کلتور باید د انسان د کرامت او مشروع حقونو د سلبولو وسیله ونه ګرځي.

افغانستان داسې یوې متوازنې او واقع‌بینانه تګلارې ته اړتیا لري چې د میرمنو او نارینه‌وو مشروع حقونه د عدالت او قانون پر بنسټ تضمین کړي.
خو د عملي کېدو لپاره یې د افغانستان له تاریخي، اسلامي، فرهنګي او ټولنیزو واقعیتونو سره د تعامل وړ سیاسي مسیر ولري.

اصلي بحث باید دا نه وي چې «فیمینیزم لویدیځ دی که ختیځ» اصلي پوښتنه دا ده چې افغان میرمن څنګه کولی شي خپل مشروع انساني او مدني حقوق ترلاسه کړي پرته له دې چې د سیاسي افراطیت یا فرهنګي تحمیل قرباني شي؟

د میرونو حقونه نه باید د سیاسي شعارونو وسیله شي او نه د کلتوري محدودیتونو قرباني.
د افغانستان راتلونکی هغه وخت عادلانه کېدای شي چې د میرمنو حقونه د سیاسي معاملې له چوکاټه ووځي او د عدالت، قانون او انساني کرامت د یوې اساسي مسئلې په توګه وپېژندل شي.

بشپړه لیکنه 👇
https://t.co/PHqPWUpEb3

[Zainab Tarakay @ZainabTarakay]

د افغانستان د معاصر تاریخ کړکېچ (له بهرني یرغل نیولې تر کورنۍ جګړې او د جمهوري نظام تر سقوطه) یوه تکرارېدونکی بېلګه را ښيي:
کله چې سیاست له بنسټونو څخه جلا، شخص‌محوره، قومي، وسله‌وال او د بهرني نفوذ تابع شي، دولت کمزوری کېږي، سیاسي مشروعیت زیانمنېږي او د بحران د تکرار زمینه برابریږي.
له بهرنیو یرغلونو او کورنیو جګړو څخه نیولی د جمهوري نظام تر سقوط پورې، د افغانستان د سیاسي بحرانونو تر شا یوازې د نظامونو بدلون نه، بلکې د سیاسي جوړښتونو او سازماني بنسټونو کمزوري هم اساسي مسئله ده.

دی مقاله کي هڅه شوي چي د افغانستان د اوږدمهاله بې‌ثباتۍ مسئله له یوې بنسټیزې سیاسي پوښتنې سره وڅېړو:

آیا د نظامونو پرله‌پسې بدلون کولای شي د افغانستان سیاسي بحران پای ته ورسوي، که د سیاست د جوړښت او د واک د تنظیم په ماهیت کې بنسټیز بدلون ته اړتیا ده؟

په مقاله کې د سازماني سیاست نظریه د یوه احتمالي سیاسي بدیل په توګه مطرح شوي؛ داسې سیاست چې واک د اشخاصو، قوماندانانو او موقتي ائتلافونو پر ځای پر قانون، سیاسي سازمانونو، داخلي ډیموکراسۍ، حساب‌ورکونې، شفافیت، ملي حاکمیت او واقعي سیاسي مشارکت ولاړ وي.

د افغانستان د راتلونکي ثبات مسئله یوازې دا نه ده چې څوک واک ته رسېږي؛ بلکې مهمه مسئله دا ده چې واک په کومو بنسټونو، اصولو او سیاسي میکانیزمونو تنظیمېږي.

د دې مهمې پوښتنې د ژورې سیاسي او علمي شننې لپاره د مقالې بشپړ متن ولولئ.

https://t.co/kc1xMQN4Mq

[Zainab Tarakay @ZainabTarakay]

د افغانستان د «اکثریت» ګوند:
د ولسي سیاسی او فکري انسجام، د شاتګپالو او ملي ضد افکارو په ضد مبارزه، او د خپلواک مترقي دولت جوړوني په لور:

د افغانستان سیاسي ډګر له څو لسیزو راهیسې د جګړو، بهرنیو لاسوهنو او سیاسي بې ثباتۍ له کړکېچ سره مخ دي.
د جبهو او جنګسالارانو غوغا، د باروتو او ډزو شور ماشور، او د پنجابي او امریکايي پراکسي جهادونو ناورینونو زموږ هېواد د ژورو سیاسي فکري او ټولنیزو ستونزو سره مخ کړی دی.
خو په دغی تیاره فضا کې د یوه سوله ایز جمهوري ګوند اعلان یو ښه زېری دی.
افغان ملت له تشدده پاک جمهوري سیاست ته اړتیا لري او د«اکثریت ګوند» کولی شي د دغې موخې لپاره یو اغېزمن بنسټ کېږدي.

د «اکثریت»ګوند درې اساسي محورونه:
۱. ولسي سیاسي او فکري انسجام:
د «اکثریت» ګوند لومړنی بنسټیز اصل د افغان ملت د بېلابېلو قومونو، ژبو او ټولنیزو طبقو ترمنځ د ولسي، سیاسي او فکري انسجام رامنځته کول دي.
دا ګوند په دې باور دی چې د افغانستان ستونزې یوازې د ګډ ملي هوډ او فکري انسجام له لارې حل کېدای شي.
دغه انسجام د ملي هویت پر بنسټ ولاړ دی، نه پر قومي، سمتي یا ژبنیو توپیرونو.

۲. د شاتګپالو او ملي ضد افکارو پر وړاندې مبارزه:
د «اکثریت» ګوند د هغو فکرونو او جریانونو پر وړاندې چې د افغانستان د پرمختګ، ملي یووالي او جمهوریت مخه نیسي، جدي مبارزه کوي.
شاتګپال نظریات، افراطیت، ترهګري، او د بهرنیو استخباراتي کړیو له خوا پر مخ وړل کېدونکي ملي ضد اجنډاګانې د «اکثریت» ګوند له اصلي مخالفو محورونو څخه دي.
دا ګوند غواړي چې د افغانستان سیاسي فضا له دغو زیان رسوونکو افکارو څخه پاکه کړي.

۳. د خپلواک مترقي دولت جوړونه:
د «اکثریت» ګوند درېیم بنسټیز محور د یوه داسې دولت جوړول دي چې له بهرنیو لاسوهنو پاک، په ریښتیني معنا خپلواک، او د پرمختګ په لور روان وي. دغه دولت باید د قانون حاکمیت، بشري حقونو، پیغلو او ځوانانو ګډون، او اقتصادي او ټولنیز پرمختګ ته ژمن وي. د «اکثریت» په دې باور دی چې یوازې یو خپلواک او مترقي دولت کولی شي د افغانستان ملي حاکمیت او ځمکنۍ بشپړتیا تضمین کړي.

د «اکثریت» ګوند رامنځته کېدل د افغانستان د سیاسي راتلونکي لپاره یو امید بښونکی ګام دی.
که دا ګوند وکولای شي خپل درې اساسي محورونه — ولسي، سیاسي او فکري انسجام، د شاتګپالو او ملي ضد افکارو پر وړاندې مبارزه، او د خپلواک مترقي دولت جوړونه — په صادقانه توګه عملي کړي نو کولای شي چې د افغانستان له سیاسي ډګره تاوتریخوالی، وروسته پاتې والی او بهرنۍ لاسوهنې له منځه یوسي او د یوه باثباته، پرمختللې او جمهوري نظام بنسټ کېږدي.

(څو په باغ کښې لا یو ګل د نوبهار شته،
د بلبلو د توتیانو پرې چغار شته.)

د «اکثریت»ګوند نوښتګرو ته بریا او د افغان ملت ته د سولې پرمختګ او نیکمرغۍ هیله کوم.
@aksaryat

[Zainab Tarakay @ZainabTarakay]

د افغانستان د اکثریت ګوند منشور او اساسنامه!

[Aksaryat اکثریت @aksaryat]

د افغانستان د اکثریت ګوند منشور او اساسنامه

منشور و اساسنامهٔ حزب اکثریت افغانستان

https://t.co/NrJOzUrVmg

[taand.net @TaandNet]

د افغانستان د دایمي سولې او ثبات لپاره د سازماني سیاست اړتیا https://t.co/U08jdMuEYu via @تاند

[Bakhtyar وطن دوست @Bakhtyar2045]

د افغانستان د تلپاتې سولې او ثبات لپاره سازماني سیاست یو بنسټیز ضرورت دی.
د @ZainabTarakay دا علمي او سیاسي مقاله د شخص‌محورۍ پر ځای د ملي، خپلواک او اصول‌محوره سیاست روښانه بدیل وړاندې کوي.

د دې ځوانې او بااستعداده افغانې دا ارزښتمنه هڅه د لوستلو او ملاتړ وړ ده.

د مقالې لوستل مه هېروئ!

[Zainab Tarakay @ZainabTarakay]

@axam01 کور ودان، دا موضوع واقعاً ډېره مهمه ده، له درک او هڅونې نه مو ډېره منننه 🙏

[Zainab Tarakay @ZainabTarakay]

@Aissc12 ډېره مننه، ستاسو له باور او هڅونې څخه ډېره منندویه یم.

[Afghanistan International Strategic Studies Center @Aissc12]

د ځوانې او بااستعداده سیاسي لیکوالې زینب تره‌کې سیاسي او تاریخي مقاله حتماً ولولئ. په دې مقاله کې د افغانستان د سیاست په اړه مهم او د فکر وړ بحث شوی دی. د داسې ځوانو سیاسی کدرونو ملاتړ او هڅونه زموږ ګډ مسوولیت دی.

مننه!

[Zainab Tarakay @ZainabTarakay]

@JandadJahani مننه جهانی صیب چې دا اړتیا مو درک کړه

[Jandad Jahani @JandadJahani]

بې له شکه چې افغانستان کې د مثبت سیاسي بدلون لپاره سازماني سیاست ته اړتیا ده.

[Zainab Tarakay @ZainabTarakay]

@ehsas___ @a_siab @MajeedQarar @rangeeza لس نه حداقل شل کاله تر مشر دی، او ډېر ښه غږ هم لري ، خدای ج دې جوړ او روغ لري

[Zainab Tarakay @ZainabTarakay]

له سیاسي انحصاره تر مطلق استبداده, د طالبانو د واکمنۍ سیاسي مسیر!

د طالبانو د بیا واک ته رسېدو پر مهال د هغوی د سیاسي بدلون په اړه پراخې ادعاوې مطرح شوې.
ویل کېدل چې طالبانو د تېرې دورې له تجربو څخه زده‌کړه کړې د حکومتولۍ په مفهوم پوه شوي او دا ځل به د افغانستان له خلکو او نړیوالې ټولنې سره متفاوت چلند وکړي.
خو د حکومتونو د ارزونې معیار شعارونه نه بلکې عملي سیاستونه او د واک د استعمال څرنګوالی وي.

د طالبانو د واکمنۍ په جریان کې د دولت جوړښت په تدریجي ډول د یوه محدود سیاسي او ایډیولوژیک جوړښت تر اغېز لاندې راغی.
د دولت له مهمو ادارو څخه د مسلکي او تجربه‌کارو کادرونو وتل د سیاسي مشارکت محدودېدل او د تصمیم‌نیونې د بهیر تمرکز ددې سبب شو چې دولتي بنسټونه د ټولنې د پراخو قشرونو د استازیتوب پر ځای د یوې محدودې واکمنې ډلې له لیدلوري سره نږدې شي.
د دولت ستونزه یوازې د افرادو په بدلېدو کې نه ده، اصلي مسئله د اداري او سیاسي بنسټونو د کمزوري کېدو ده.
هر کله چې تخصص د وفادارۍ قرباني شي قانون د فرمان تابع وګرځي او د خلکو سیاسي مشارکت محدود شي، دولت له معاصرې ادارې څخه د واک د تمرکز پر یوه وسیله بدلېږي.

تر ټولو جدي بدلونونه د ښځو او نجونو د تعلیم،تحصیل،کار او ټولنیز حضور په برخه کې رامنځته شول.
د نجونو د زده‌کړو محدودول یوازې د ښځینه وګړو د حقونو موضوع نه ده دا د یوه هېواد د بشري پانګې، اقتصادي ظرفیت او راتلونکي نسل پر وړاندې مستقیم اغېز لري.
هغه هېواد چې د خپل نفوس یوه ستره برخه له ښوونځي، پوهنتون او مسلکي ژوند څخه لرې کوي، په حقیقت کې د خپل راتلونکي اقتصادي او علمي ظرفیت یوه برخه له لاسه ورکوي.
له بلې خوا، د مدني او سیاسي فعالیتونو محدودېدل د دولت او ټولنې ترمنځ د حساب ورکونې فضا کمزورې کوي.
سالم سیاسي نظام هغه نظام دی چې د نیوکې، اختلاف، بحث او بدیل نظر لپاره قانوني او خوندي فضا ولري ځکه د حکومت پر وړاندې هره نیوکه د دولت ضد اقدام نه وي، بلکې ډېری وخت د اصلاح لپاره د ټولنې یوه وسیله وي.

د طالبانو د حکومت د سیاستونو په ارزونه کې باید له احساساتي شعارونو څخه تېر شو او یوه اساسي پوښتنه مطرح کړو:

«ایا د دولت هدف یوازې د واک ساتل دي که د یوه داسې نظام جوړول دي چې د افغانستان ټول وګړي پکې د حقونو، فرصتونو او سیاسي مشارکت له مساوي امکاناتو برخمن وي؟

افغانستان یوازې د یوې ډلې، یوې ایډیالوژۍ یا یوې سیاسي ډلې ملکیت نه دی.
دولت باید د ټول ملت د ګډو ګټو استازی وي متخصص، محصل، ښوونکی، سوداګر، ښځه، ځوان، قومي او سیمه‌ییز ټولنیز جوړښتونه او د بېلابېلو سیاسي نظرونو لرونکي وګړي باید د هېواد د راتلونکي په جوړولو کې د ګډون حق ولري.

که حکومت د خلکو د مشارکت پر ځای انحصار د تخصص پر ځای وفاداري، د قانون پر ځای فرمان او د اختلاف پر ځای چوپتیا غوره کړي، نو ستونزه یوازې د نن ورځې په یوه پرېکړه کې نه پاتې کېږي،دا د دولت د راتلونکي جوړښت مسئله ګرځي.

افغانستان له اوږدو جګړو وروسته تر هر څه وړاندې داسې دولت ته ضرورت لري چې قانون پکې له فرد څخه لوړ، تخصص له وفادارۍ مهم، تعلیم له سیاست څخه جلا او د خلکو حقونه له واک څخه خوندي وي.

د تاریخ تجربه ښيي چې هېڅ نظام یوازې د زور په وسیله تلپاتې مشروعیت نه شي ترلاسه کولای. مشروعیت هغه وخت رامنځته کېږي چې دولت د خلکو حقونه وساتي، د اختلاف لپاره ځای ولري، متخصصین د خدمت لپاره استخدام کړي او د ټولنې راتلونکی د محدودولو پر ځای پراخ کړي.

له همدې امله، د افغانستان د راتلونکي اصلي بحث باید دا نه وي چې څوک پر واک دی، بلکې دا باید وي چې واک د څه لپاره کارول کېږي، څوک پکې ونډه لري، د خلکو کوم حقونه خوندي دي او راتلونکی نسل ته له ننني نظام څخه څه په میراث پاتي دي؟

[Zainab Tarakay @ZainabTarakay]

کوز پښتونخوا او لر پښتانه زموږ د هېرولو کیسه نه ده، زموږ د جلا کېدو یوه اوږده، ترخه او له دردونو ډکه کیسه ده.
له پېړیو راهیسې مو هغه پښتانه له ځانه بېل ګڼلي، پردي مو بللي او د هغوی له دردونو مو ځانونه لرې ساتلي، حال دا چې هغوی موږ هېڅکله پردي نه یو ګڼلي. هغوی تل ځان زموږ د وجود برخه، زموږ خپل او دا خاوره خپله ګڼلې ده.
له عبدالرحمن خان څخه تر ظاهر شاه، او له ظاهر شاه څخه تر نن ورځې، د دې بېلتون کیسه په بېلابېلو بڼو روانه پاتې شوې ده. د ظاهر شاه وخت کې د باچاخان غوښتنه هم د همدې درد له زړه راوتلې وه؛ هغه غوښتل چې د لر او بر پښتنو ترمنځ د بېلتون دیوالونه راپرېوځي، خو د یووالي هغه غږ له سیاسي انکارونو او بې تفاوتۍ سره مخ شو.
کلونه وروسته، ګیلامن وزیر هم هماغه درد په زړه کې درلود. هغه د افغانستان د پاسپورټ غوښتنه وکړه، ملي بیرغ یې پر اوږه اچاوه او د کابل په نوم یې سندرې او ټپې ویلې. د هغه د زړه له کومې دا کرښې لا هم د لر او بر د بېلتون درد بیانوي:

کابل ته مه وایه چې وران شي
دی چې ورانیږي، زما زړه ورسره چوینه

خو نن، د هغه له شهادت وروسته، لا هم داسې غږونه اورېدل کېږي چې د لر پښتنو د وینې او احساس په مقابل کې د خاورې د یوې لویشتې خبرې کوي. چې زه د بدخشان یوه لویشت خاوره په ټول وزیرستان نه ورکوم،زه دلته د بدخشان، پنجشېر او یا د افغانستان د بلې سیمې د ارزښت د کمولو خبره نه کوم؛ زما خبره دا ده چې وزیرستان هم زموږ لپاره ارزښت لري، ځکه هلته هم زموږ خلک دي، زموږ تاریخ دی، زموږ ژبه ده او زموږ د وجود یوه برخه ده.
که بدخشان زموږ دی، وزیرستان هم زموږ دی.
که پنجشېر زموږ د زړه یوه برخه ده، وزیرستان هم زموږ د زړه بله برخه ده. هو دا ډېر مهم دی چې موږ سره کوم ولس ډېر ولاړ دی با احساسه دی او په ملي ارزښتونو دریږي.
د وطن ارزښت په جغرافیه نه، بلکې د خلکو په تړاو، تاریخ او احساس کې هم سنجول کېږي.

دردونکې دا ده چې له یوې خوا زموږ د لر ولس موږ خپل ګڼي، زموږ بیرغ په مینه پورته کوي، د افغانستان د درد په وخت کې ورسره درېږي؛ خو له بلې خوا زموږ له منځه ځینې غږونه لا هم هغوی پردي ګڼي. دا هغه زخم دی چې باید نور یې ژور نه کړو.

زه د کوز پښتونخوا له غیرتي پښتنو نه په هېڅ حالت کې نه تېرېږم. له هغوی سره شوی تاریخي ظلم غندم، د هغوی درد خپل درد ګڼم او د هغوی حق ته درناوی لرم. ماته کوز پښتونخوا مهمه وه، ده او وي به ځکه زما لپاره لر او بر یوازې یوه سیاسي اصطلاح نه ده دا د وینې، ژبې، کلتور، تاریخ او ګډ احساس تړاو دی.
زما وطن یوازې هغه ځای نه دی چې نن یې پوله راچاپېره ده؛ زما د وطن تصور له هغو خلکو سره هم تړلی دی چې د تاریخ په اوږدو کې له موږ بېل کړل شوي، خو زړونه یې لا هم له موږ سره تړلي دي.

زه له خپل خوبه(لوی افغانستان) نه تېرېږم.
له خپلې نارې نه تېرېږم.
له هغه احساسه نه تېرېږم چې لر او بر یو افغان یې بولي.

ماته تر هر څه مخکې لوی افغانستان دی؛ داسې افغانستان چې پکې هېڅ پښتون د بل پښتون لپاره پردی نه وي.

لر او بر یو افغان. 🇦🇫

[Bakhtyar وطن دوست @Bakhtyar2045]

@ZainabTarakay په خپلي تاریخي او علمي مقاله کې د افغانستان د معاصرې تراژیدۍ ریښې په ژوره سیاسي او جیوپولیټیکه زاویه څېړلې دي.
هغې په ډاګه کړې چې زموږ جګړې یوازې داخلي شخړې نه وې بلکې د سیمه‌ییزو او نړیوالو قدرتونو د سیالیو بهرنیو لاسوهنو او داخلي کمزورتیاوو ګډه پایله هم وه.
د دې مهم او له تاریخي واقعیتونو سره تړلي بحث د مطرح کولو له امله له قدرمني زینب تره‌کي څخه ډیره مننه کوم.
دا ډول لیکنې د افغانستان د تېر تاریخ د درک او د راتلونکي د سمې سیاسي لارې لپاره ارزښت لري.

تاریخ باید د حقیقت د موندلو لپاره ولوستل شي نه د تکرار لپاره.

[Zainab Tarakay @ZainabTarakay]

https://t.co/2Pl9eIYII6

[Zainab Tarakay @ZainabTarakay]

دوکانداره پر دوکان باندې تیرېږي
دوکانداره زړه مې رپ وهي رپېږي

دوکانداره بازارۍ ژبه دې تېزه
دوکانداره هر سړی باندې غولېږي

دوکانداره ساعَتونه دې خرڅېږي
دوکانداره خو وختونه نه تېرېږي

دوکانداره څو جامونه راته راوړه
دوکانداره د ځوانۍ عمر تېرېږي

دوکانداره جسدونه دې پکار دي؟
دوکانداره دا سرونه چې پري کېږي

دوکانداره له درواغو نور په تنګ یم
دوکانداره ریښتیا چېري پیدا کېږي؟

دوکانداره د ګناوو په بازار کې
دوکانداره ثوابونه مې کمېږي

دوکانداره له دوکانه دي وېرېږم
دوکانداره سړي ورځ په ورځ کمېږي

دوکانداره خوښي ولي دومره ګرانه
دوکانداره غم په نه بیه خرڅېږي

دوکانداره یو د مینې د دوکان جوړ که
دوکانداره چې ګلان پکښې خرڅېږي

دوکانداره تا سپرلی په اجاره کړ
دوکانداره غوټۍ ګل ته نه رسېږي

دوکانداره دا اسمان اسمان خبرې
دوکانداره د زړه تل ته نه رسېږي

دا خبرې مې اوس هم په ګرانه بیه
دوکانداره که په نه بیه خرڅېږي

دوکانداره د فرهاد درسره ورانه
دوکانداره وران په وران باندې جوړېږي

#ساجد_فرهاد

[Zainab Tarakay @ZainabTarakay]

@GenBakthyar نه به ودریږي په خپله خبره اوس😁

[Zainab Tarakay @ZainabTarakay]

@MajeedQarar خدای ج دې حسیب ته جنتونه ور نصیب کړي او په دې هیله چې زموږ مبارزین په خپلو کړي قسمونه ودریږي او ثابته کړي چې د یوې خبرې خلک دي🙂