Interestingly, this has been one of the key points of debate in Iranian pro-government circles over the past few weeks. There is a growing acknowledgment that, after the recent #Iran-U.S. conflict, both regional states and global energy consumers are likely to accelerate their search for alternative export routes that bypass the Strait of Hormuz.
At the same time, however, they also argue that these alternatives - whether pipelines or overland transport corridors - would remain vulnerable to Iran's missile and drone capabilities, as well as those of its regional partners and proxy groups (they refer to the recent Houthi attacks on Saudi energy targets as an example).
As a result, there appears to be an increasing compartmentalization in Iranian strategic thinking.
On the one hand, control over the Strait of Hormuz is viewed primarily as a means of denying the United States the ability to rebuild and strengthen its military presence in the region, while also providing Tehran with leverage over neighboring GCC states. On the other hand, the capability to strike energy infrastructure and economic corridors beyond the Strait is increasingly seen as a separate but complementary deterrent that could be employed in the event of a renewed conflict.
In this sense, Iranian strategic thinking increasingly treats control of the Strait of Hormuz and long-range missile capabilities as complementary pillars of the country's evolving deterrence strategy rather than as separate instruments.
دقیقا بعد از همین انفجار، رسانه فارسیزبان موساد این کثافت بیهمهچیز @omid_keshtkar رو دعوت کرده بود که به اسم راستیآزمایی کشتار غیرنظامیان خیابان فردوسی رو جعلی و ساختگی بخونه، و با اون ژست گفتاری مشمئزکنندهاش، قتلعام مردمِ ایران توسط اسرائیل رو عادیسازی و سفیدشویی کنه.
آنان که عامدانه از «جنوب ایران» سخن میگویند، در پی آناند که در ذهن مخاطب تصویری از سرزمینی بسازند که به جهات جغرافیاییاش معرفی میشود. ایران را نه با خطکش جغرافیا میتوان برید و نه با واژهها میتوان تکهتکه کرد.
ایران، شمال و جنوب و شرق و غرب ندارد؛ ایران، یک پیکر است، یک جانِ بههمپیوسته. از بلندای کوهستانهایش تا ژرفای دریایش، از سواحل آفتابسوختهاش تا سکوت باشکوه کویرهایش، هر ذره از این خاک، ایران است.
این سرزمین، قلبی است به وسعت تاریخ؛ قلبی که هزاران سال است میتپد، زخمی میشود، میخروشد، اما هرگز از تپیدن بازنمیایستد. ایرانی همه جای این سرزمین را قلب میداند، قلبی در سینه مالامال از مهر به این میهن پرغرور و مقاوم.
همه عالم تن است و ایران دل
نیست گوینده زین قیاس خجل
چون که ایران دل زمین باشد
دل ز تن به بود، یقین باشد
There was a time when openly threatening to destroy another country's civilian infrastructure would have been universally recognized as barbarism and a blatant war crime. Today it is presented on American television as a negotiating strategy.
بگذارید اشکتان برای عمو لیندزی خشک شود و قرکمرتان برای آوار ساختمان ها بر سر مردم بیگناه و وعده برگرداندن ایران به عصر حجر آرام بگیرد بعد، نمایش نگرانی از قطع برق همین مردم مصیبتزده و آهوهای وحشت زده از بمباران خارک را بازی کنید. شما و تندروهای داخل دو پرده از یک تراژدی هستید.
خلبان ایرانی با ابوقراضه اف پنج رفته پایگاه امریکایی رو زده درحالیکه مطمئن بوده برنمیگرده. ولی خب اون که شجاع و وطن پرست نیست عزیزم، وطن پرست فقط تو که آخر هفته ها تو سیدنی و تورنتو و لوس انجلس پرچم اسراییل به ماتحت برای ترامپ قر میدادی! آره جونم،آره مستضعف عقلی،بیشتر قر بده جونم
به اقتضای سنم،شاهد و در حد توانم عامل رویدادهای بزرگی در ۵۰ سال اخیر بودهام، انقلاب با شکوه۵۷، دفاع مقدس ۸ ساله، فتح خرمشهر و این جنگ تمام عیار یکساله اخیر
با کمال صداقت میگویم هیچ کدام از این نقطه های تاریخی در حد امضای تسلیم نامه ترامپ موجب فخر و غرور ملیام نبوده!
🇺🇸 President Trump said the Iran agreement helped avert a global energy crisis:
🔸 “We run out of reserves in about four weeks.”
🔸 “We would really run out, and there’ll be a time when you wouldn’t be able to get it.”
Trump said that without a deal and the reopening of the Strait of Hormuz, the world was headed toward an “economic catastrophe” and severe oil shortages.
سپاس خدای را که سهم ما از تاریخ، ایستادن در روزگار سقوط نیشابور نبود؛ نه هنگام جدا شدن هرات از پیکر ایران زیستیم و نه در شهریور بیست، آنگاه که بیگانگان از شمال و جنوب آمدند و وطن را اشغال کردند. تقدیر نسل ما این نبود که تنها راوی شکست باشد. ما را برای روز دیگری نگه داشتند؛ برای روز ایستادن.
انقلاب اسلامی پنجاهوهفت، با همه فراز و فرودها و همه داوریها، چیزی را در جان این ملت زنده کرد که قرنها تحقیر و شکست میکوشید از او بگیرد: اعتماد به نفس ملی. این باور که ایران میتواند بر پای خود بایستد، برابر دو قدرت اتمی عقب ننشیند، عراق نشود، لیبی نشود، ونزوئلا نشود و سرنوشتش را دیگران برایش ننویسند.
ما افسانه شهرهای موشکی را نشنیدیم؛ دریچههایشان را دیدیم که گشوده شد. دیدیم چگونه از دل کوه، آتش برخاست و آسمان را شکافت. دیدیم مردانی را که در پای پرتابگرها ماندند و آنان را که پشت سامانههای پدافندی، چشم به آسمانی دوختند که هر لحظه میتوانست مرگ از آن فرود آید.
ما قهرمانان را این بار روی پرده سینما ندیدیم. نسخه واقعی دلیران تنگستان را دیدیم؛ در خلیج فارس و هرمز؛ بیگریم، بیموسیقی حماسی، بینورپردازی. مردانی خاموش، کنار قایقها، پهپادها، موشکها و رادارها، در میان آژیر و آتش، که شاید نام بسیاریشان هرگز دانسته نشود، اما ایران نام کارشان را به یاد خواهد سپرد.
و دیدیم که زندگی نیز تسلیم نشد. نوازندهای در دل خطر، در کنار نیروگاه ساز زد؛ مردمی روی پلها ایستادند، با آنکه میدانستند آسمان امن نیست. شبها و شبها در خیابان با وجود تهدید. گویی هر کدام میخواستند به دشمن بگویند: میتوانید آسمان را ناامن کنید، اما نمیتوانید زندگی را از این سرزمین بگیرید.
ما ایران را بیزخم ندیدیم. داغ دیدیم، ترس دیدیم، ویرانی دیدیم. اما نگریختیم. آن روز که تاریخ در خانه ما را کوبید، پشت در پنهان نشدیم. ایستادیم و فهمیدیم که میهن فقط خاک نیست؛ لحظهای است که میدانی خطر نزدیک است، اما باز هم جایت را ترک نمیکنی.
این بار اسکندر از تنگه نگذشت تا آتش به جان تختجمشید بزند.
این بار سعد بن ابیوقاص به تیسفون نرسید تا فرش بهارستان را پارهپاره کند و به غارت ببرد.
این بار نه گنجه رفت، نه شوشی، نه بادکوبه، نه بحرین.
ما ماندیم.
زخمی، داغدیده، خسته، اما ماندیم.
و همین ماندن، در روزگاری که با تحریم و جنگ و نامردمی، همه چیز برای فروپاشی آماده شده بود، خود نوشتن تاریخ بود.
#سرو_ایران
بنظرم متن قرارداد آنقدرها اهمیتی ندارد. نه ایران دنبال اجرایش است و نه آمریکا متعهد به آن. هر طرف صرفا به بخشهای کوتاه مدت و از پیش نقد شونده آن نظر دارند.
Iran International is the most-watched Persian news channel in the world.
It's lost £410mn in five years, just had £650mn of debt quietly erased — and won't say who funds it. We found some answers.
w/ @cynthiao@DanielThomasLDN@EuanHealy
https://t.co/4qGc8ANqSy
Sanctions are not an alternative to war; they are an even more deadly form of unconventional warfare.
Western sanctions killed roughly 38 million people over 50 years.
The US government has imposed sanctions on approximately one-third of the countries on Earth, including more than 60% of low-income nations, according to a 2024 report in the Washington Post.
A peer-reviewed academic article published in 2025 in the leading medical journal The Lancet concluded “that sanctions do kill: economic sanctions imposed by the USA or the EU were associated with 564,258 deaths … annually from 1971 to 2021, higher than the annual number of battle-related casualties (106,000 deaths)”.
https://t.co/uPMLfReBnT
My concern with talking points like these ("Iran is desperate and its capabilities are absurd when compared to US military power") is that they presuppose the events of 28 February-8 April did not happen.