El capitalismo global nos ha quitado la alegría del alma, ha destruido la familia, ha secularizado más de lo que el marxista más ateo imaginó jamás, ha hecho de la vida moderna, no tan solo adulta, algo repulsivo, gris, sin belleza ni alegría o encanto, como las oficinas modernas
A fantasia sexual pega o impulso fisiológico e o envolve num mundo de símbolos inventados: corpos ideais, cenas perfeitas, aventuras sem risco e nunca sai do circuito. O resultado é o que von Franz chama de vampiro: a energia que deveria ir para a ação real (trabalho, estudo, cortejo, casamento, paternidade) é consumida na imaginação. O homem fica "devorado" por uma anima infantil ou por um complexo materno, incapaz de enfrentar a mulher real, com suas exigências e limites.
“Inaction breeds doubt and fear. Action breeds confidence and courage. If you want to conquer fear, do not sit home and think about it. Go out and get busy.”
— Dale Carnegie
Pedid paz y se os dará ternura.
Pedid amor y se os darán nombres.
Pedid misión y se os dará un camino.
Pedid encuentro y se os darán palabras.
Pedid escuela y se os dará un Maestro.
Pedid justicia y se os darán causas.
Pedid verdad y se os darán preguntas.
Pedid poder y se os dará una toalla y un lebrillo.
Pedid descanso y se os dará un amigo.
Pedid valor y se os dará una cruz.
Pedid pasión y se os darán tormentas.
Pedid alegría y se os dará bienaventuranza.
Pedid sabiduría y se os dará memoria.
Pedid fuerza y se os dará esperanza.
Pedid libertad y se os dará Resurrección
"Hijos, [...] no deis ocasión para que el enemigo os pregunte con arrogancia impía ¿Dónde está vuestro Dios? Pelead en su santo nombre, pues muertos o victoriosos, habréis de alcanzar la inmortalidad".
~Don Juan de Austria, discurso previo a la batalla de Lepanto, 7 de oct. 1571
Tenme paciencia
Tenme paciencia, Señor
porque voy despacio.
Miro, y no veo.
Oigo y no entiendo.
Camino y no llego.
Busco y no encuentro.
Cargo tu evangelio
como una hipoteca.
Tropiezo seguido
con las mismas piedras.
Me puede el hastío.
Me muerde el encono
Se me instala dentro
un pozo sin fondo
Allí caen a plomo
buenas voluntades,
empeños, perdones,
bienaventuranzas
tu cruz y tu entrega.
Y aun así, me esperas.
No exiges un plazo,
no pones barreras,
no cierras los brazos
no dejas de darme
con tu voz aliento
con tu vida escuela.
Tardaré en llegar,
pero estoy en marcha.
tú tenme paciencia
"Un padre y una madre unidos en matrimonio, tomados de la mano, paseando con sus hijos en brazos, van a ser el gesto más revolucionario e intrépido en este decadente siglo"
G. K. Chesterton
Dostoyevski'nin "Budala" romanında, Prens Mişkin kurşuna dizilmek üzere olan ve cezasının infazına sadece beş dakika kalan bir adamın hikâyesini anlatır. Adam kalan vaktini titizlikle böler: İki dakikasını arkadaşlarıyla vedalaşmaya, iki dakikasını kendini dinlemeye, son bir dakikasını da etrafına bakmaya ayırır. Ölüme saniyeler kala içinden, "Acaba affedilsem, hayata geri dönsem ne olurdu? Her dakikayı bir asır gibi yaşardım, tek bir ânı bile ziyan etmezdim!" diye geçirir. Gerçekten de son anda affedilir ve ona yeni bir ömür bağışlanır. Daha sonra Prens Mişkin'e adamın bu sözünü tutup tutmadığı sorulduğunda ise şu cevabı verir: "Hayır, tutmadı. Bağışlanan dakikaların birçoğunu yine boş yere harcadı."
İnsan, zihninde her zaman koşullar değiştiğinde ya da eline yeni bir şans geçtiğinde zamanın kıymetini çok daha iyi bileceğine inanma eğilimindedir. Kendisine yeni bir fırsat sunulduğunda hiçbir şeyi ziyan etmeyeceğine dair kendine büyük sözler verir. Ancak arzulanan noktaya ulaşıldığında ya da imkânlar genişlediğinde, kişi genellikle başlangıçtaki farkındalığını hızla kaybeder ve yine alıştığı ritme döner. Çoğu zaman hayatın veya zamanın hakkını verememenin nedeni elde yeterli fırsatın olmaması değil insanın, elinin altında sürekli var olduğunu düşündüğü her şeyi hızla sıradanlaştırıp kanıksamaya yatkın doğasıdır.