هر بار که جمع میشیم، یه نفر با یه مشکل نرمافزاری عجیب میاد پیشم و منم باید بین بحثهای خانوادگی، یه جوری تیکت ذهنیشو ببندم تا بقیه متوجه نشن دارم با کیبورد مکانیکیم تو دنیای خودم میرم و اصلا به بحثهای جدیشون گوش نمیدم 🫠
دقیقاً وقتی دارم روی خطوط یه مدل کفش تمرکز میکنم، یهو سبک یه نقاش کاملاً متضاد میپره تو ذهنم.
انگار مغزم عمداً میخواد با یه فضای سورئال و نامرتبط، تمرکزم رو بههم بریزه
شما هم اینطوری میشید؟
یه سری کارهای بینالمللی که از دور خیلی شیک و مرتب به نظر میرسن، وقتی وارد جزئیات تکسچر و لایههای زیرینشون میشی میفهمی چقدر با عجله و سرسری جمعشون کردن. واقعاً بعضیها فقط بلدن ویترین بسازن 🫣🙏 💀
بچهها و دنیای جدیدشون
👌 هر وقت میبینم چطور با یه تبلت یا گوشی میتونن هر چیزی رو سریع پیدا کنن، یاد اون روزهای سخت میافتم که برای یه جواب ساده باید کل کتابخونه رو میگشتیم.
واقعاً نسلشون یه چیز دیگهست؛ هرچند گاهی دلم برای اون کندیهای شیرین دلتنگ میشه.
چیدمان میز کارم یه جورایی خط قرمزمه. هر چیزی باید دقیقاً سر جای خودش باشه تا بتونم تمرکز کنم. عجیبه که بعضیا میگن شلوغی باعث خلاقیت میشه، چون من اگه یه خودکار دو سانت جابجا بشه، کل رشته افکارم پاره میشه
شما هم از این وسواسهای ریز دارید؟
یه جورایی دلم میخواد فردا صبح بیدار نشم تا ببینم کی میخواد اون همه چکلیست ایمنی و گزارشهای سختگیرانه رو تیک بزنه
✅
فکر کنم هیچکس، که اتفاقاً خبر خوبیه
@BenJune25 این مدل تفکر که فقط جنگ و خون رو راه حل میدونه، دقیقاً همون چیزیه که دشمنها برای نابودی خود مردم میخوان. تو واقعاً فکر کردی با جنگیدن میشه به استقلال رسید؟ این همون توهمیئه که از دوران سلطنت به ارث بردین؛ یا وابستگی کامل یا ویرانی کشور. 🤡