Serdar

[Deniz Göktaş @idgoktas]

Karatepe Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz Kurumu’ndan selamlar.

Size bu satırları hemen yan hücremden gelen “Aşkın mapushanee, içindee ben mahkum” dizeleri eşliğinde yazıyorum.

Bir düzeltmeyle başlayayım; tanımadığım ve görüşmediğim bir avukat “Deniz bizi unutmayın dedi ” gibi bir bilgi yaymış. Ne böyle bir duygum var ne de öyle bir talebim oldu. Aksine sürekli beni paylaştığını öğrendiğim arkadaşlarıma şu mesajı yolladım: “Abartma be king, yaz böyle geçmez.” Hazır hayatımın ilk tekzibini yapıp kendimi bir şey sanmışken hız kesmeden ikinciyi de yapayım. Biraz gecikmeli olacak ama tutuklandığımı öğrenince söylediğim “neşemizi çalamazlar” mesajını tırnak içinde olduğunu vurgulayarak söylemiştim. Nöşömözü çolomozlor gibi. Ama adliyeden Twitter’a ulaşana kadar yolda ironik tırnaklar kaybolmuş. Bana bu haberler geç geldiği için özetle şöyle diyebilirim; romantik, arabesk ya da talepkar bir cümle duyarsanız bilin ki doğru değildir. Çünkü ruh halim — olumlu anlamda — üçünden de uzak.

Evet, Çorlu’da birinci ayımı doldurdum. Ankara, Çorum, Antalya ve İstanbul’dan sonra en çok vakit geçirdiğim şehir Tekirdağ oldu. Beş Şehir’i tamamladım. Gelirseniz gezdiremem ama şehrimizin en çok ziyaret edilen noktası olan cezaevine çoğu Tekirdağlıdan daha hakimim. En iyi köfteciyi herkes bilir.

Moralim yerinde, sağlığım iyi. Bir ay boyunca kötü hissettiğim tek bir an bile olmadı. Tabii ki cezaevi romantize edilebilecek bir yer değil. Bunu herkes bilir. Monopoly’de bile kodese girince sinir krizi geçiren arkadaşlarım oldu. Yine de adettendir, benden de duyun; cezaevine girmeyin mecbur kalmadıkça.

Aile, arkadaşlar, iletişim ve seyahat özgürlüğü, gözetlenmediğim bir oda, güneş, sahne, sokakta yürümek gibi mahrumiyetlerin yanında önemini burada anladığım şeyler de oluyor. Klavye ve bıyık makası benim için önemliymiş. Klavyeye hazırlıklıydım ama bıyık makası sürpriz oldu. Berber prosedürünü öğrenene kadar bıyıklar ağzımı kapattı. Kantin listesinde olmamasına rağmen şansımı deneyip “Bıyık makası?” diye dilekçe yazdım; cevap verilmeyen tek dilekçem oldu. Bir filmde dev makası olan bir adam gördüm. Çok özendim. Hayatımda ilk kez canım makas çekti. Neyse ki bıyığım Türkiye’de övgü alabileceği en kritik kişiden övgü aldı; ziyarete gelen Erkan Baş’tan.

Özetle cezaevine girmemeye çalışın ama işinizi olması gerektiği gibi yapmanın karşılığı buysa en huzurlu uykular burada uyunuyor. Sonraki gün yapacak işinizin ya da verilmiş sözünüzün olmaması da cabası.

Kaldığım cezaevi “Kuyu Tipi” olarak biliniyor. Bu konuda uzmanların, avukatların ve uzun süre tecrübe etmek zorunda kalmış insanların yazdıklarını okumanızı tavsiye ederim. Benim kısa süreli gözlemim; güneşsizlik, havasızlık ve sosyal izolasyonun kalıcı fizyolojik ve psikolojik zararlar vermesi kaçınılmaz. Sayımlar dışında insan sesi duymadan günleri, haftaları geçen mahkumlar var. Cezaevi deyince aklımızda canlanandan çok daha yalnızlaştıran bir sistem.

Ben belki kısa süreli olacağını umduğum için dışarıda da bazen yaptığım goblin moduna geçerek şimdilik uyum sağladım. Ama öğlen 7 metrelik duvarları olan avluda yüzüme gelsin diye güneşle köşe kapmaca oynamam gerekiyor. Yolu bir şekilde bu kuyuya düşen güvercin* ve dev çekirgeler duvarları aşamadıkları için benimle beraber kalıyorlar, haklarında CİMER şikayeti olmamasına rağmen. Yalnız hissettirmiyorlar. Gönderdiğiniz kitap kargoları ve şimdiden plastik komodinimin iki çekmecesini dolduran mektuplar hayatımdaki en kalabalık zamanımı yaşamamı sağladı hücrede. Hepsini okudum mektupların, kalışım uzarsa cevap da yazacağım. Yakın arkadaşlarımdan “Niye cevap yazmıyorsun şerefsiz, bu sefer turnede olmadığını hepimiz biliyoruz” tarzı mektuplar gelmeye başladı. WhatsApp’tan kurtuldum, bu sitemden kurtulamadım. Kitap hediyeleri ve mektuplarla memurlara ek mesai çıkardık. Size de, şikayet etmeden hızla yardımcı olan memurlara da teşekkürler.

Düzenli ziyarete gelen avukatlar da nefes oluyor. Cezaevinin yıldızları onlar. Ton bal��ğını cezaevi kantinine ekleten avukatla tanıştım, çok heyecanlandım. Burada Oğuzhan Uğur’dan daha popüler. Dışarıya dair haberleri de onlardan alıyorum.

Okul arkadaşlarım başta olmak üzere dışarıda destek olan, dayanışma gösteren herkese de çok teşekkürler. Sabah 8 sayımlarında memurlar gelene kadar uyanık kalabilmek için “Bugün kim tutuklandı” temalı programlar izlemeye alışmışken, bir sabah ODTÜ Mezuniyet pankartlarıyla uyandım. Gözlerim doldu ilk kez. İyi ki varsınız. Athena Gökhan’ın törende benle ilgili yaşadığı kafa karşılığına çok güldüm. Sansürcü Punkçı da Türkiye’ye kısmetmiş.

Anarchy in THE UK
AcunMedya in Turkey

Böyle diyorum ama NATO ve Dünya Kupası bittiğinden beri Masterchef izliyorum. Açar açmaz orada da bir Karadenizli kazandı. Bütün ülkeyi kısık ateşte karadenize ettiler. (Deniz içerde şimdi ne şaka malzemesi biriktirmişsindir? Aynen kardeşim ful böyle notlar alıyorum, özür.) Burçin ve Tolğa favorim.

İlk hafta ülkeme dair moral tazelemek için Aktroll kanalları izledim; NATO Zirvesi Özel. Programlarda önce bana sövüp ahlak dersi veriyorlardı, sonra Donald Trump övüyorlardı, Türkiye için büyük şansmış varlığına duacılar. Ben de dersimi aldım.

“Değerleri aşağılayan komedyen” den, “Değerli dostum”a terfi etmek için eksiklerim:

- Epstein ile kanka olmak
- Gazze’yi Netanyahu ile birlikte tatil köyü yapma vaadi

Bir kelime şakası ve bir didaktik çıkış yaptığıma göre aylık güncellememi sonlandırabilirim. Hala kararlıyım, Moby Dick’i bitireceğim. Geçen öyle yazdım ama elime geçmedi henüz. Diğer kitaplar geldi, Moby Dick hala kontrolde. Cezaevi okuma komisyonu da bitiremiyor, bela bir kitap. Aslında cezaevi kütüphanesi çok iyi, Chomsky bile var. Belki o da Epstein kontenjanından girmiştir.

(*) 2 haftadır benimle yaşayan güvercin Leo ile tanıştığımız günün öyküsünü yazdım, Uğur Gürsoy Uykusuz Ağustos sayısında çizdi. Benim yerime de okuyun, buraya Uykusuz sokam��yormuşuz.

Söyleyeceklerim bu kadar, iyi günler.

[Deniz Göktaş @idgoktas]

Karatepe Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumu’ndan herkese selamlar. Merak eden varsa içten bir şekilde söylüyorum, keyfim yerinde. İlerleyen günlerde façayı bozmamak için iyi hissetmiyorken “iyiyim” diyebilirim. O durumda bir yerlere göz kırpma emojisi koyarım.

Birçok açıdan nostaljik bir deneyim oluyor. Yıllar sonra televizyon izliyorum ve alaturka tuvalet kullanıyorum. Üstüne bir de Dünya Kupası eklenince 2002 yılında maça yetişmek için okuldan eve koşan Çocuk Deniz’e döndüm ama şişman Ronaldo’suz aynı keyfi vermiyor. Bu arada reklamlar iyice sıkıntı olmuş. Kantinden AdBlock istemek için dilekçe yazmayı düşündürdü. Sürekli meşrubat içen Boran Kuzum ve Feyyaz’ı görüyorum. Umarım müstakil bir ev alacak kadar iyi bir kaşeye anlaşmışlardır. Yoksa çekilecek çile değil. Nihat Kahveci’ninkini ev de kurtarmaz. “Kuşkaş ne topçuydu be!” Bir de yağcılık gibi olacak ama TRT 2 çok iyiymiş. İlaçlarıma henüz ulaşamamışken Kiarostami’nin Kirazın Tadı antidepresan gibi imdadıma yetişti yine. Yemekler ODTÜ yemekhanesiyle aynı. Dışarıdayken günde 1,5 öğün yiyordum, burada 3 öğün yiyorum vakit geçsin diye. Diş fırçalama işini de günde ikiye çıkardım, yine vakit geçsin diye. Alaturka tuvalet de daha sağlıklı diye duymuştum. Öyle değilse bile buradan çıkana kadar söylemeyin, motive kakalarımın tadı kaçmasın.

Bildiğiniz gibi kendi isteğimle dönüp teslim olmama rağmen ters kelepçe yapmak istediler. Rızam olmadığını söyledim. Zor kullanarak yaptılar. Şanlı direnişim yaklaşık 4 saniye sürdü. Polisler 2 katım n’apayım? Sonra emniyette birisi, “ya aslında sosyal medyaya içerik üretmek için” demiş olmalı ki; restoranda tam yemek yiyecekken “arkadaşlar bir saniye bozmayın” deyip masanın fotoğrafını çeken influencer tatsızlığında, ters kelepçeli videolarım çekildi; önden, arkadan, yandan. Hepsinde bir şekilde kameramanı bulup sırıttığım için uzak-arka açıyı yayınlayabilmişler.

Yapıcı bir eleştiri: Vatan Emniyet binası dökülüyor. Çalışanlar sıcaktan baygınlık geçiriyordu. Osmanlı’dan kalma klimalar var ve onlar da çalıştırılmıyor. Sadece amirlerin odasında son model klima var. Bu memurlar sırf siz istiyorsunuz diye kendilerine hiçbir zararı olmayan ve hatta belki sempati duydukları insanlara kötü polis rolü yapıyorlar. Duygusal yükü ağır olmalı; müstakil ev verseler yapmam. Bari bir klima alın. Yeri gelmişken söylemeden geçemeyeceğim, bu iki günlük kısa mesaim gösterdi ki Behzat Ç. ve Bir Zamanlar Anadolu’da kurmaca değil belgeselmiş, bütün diyaloglar ve karakterler birebir gerçekmiş.

Uçağa binmeden önce internetteki son dakikalarımda gördüğüm son şey “ailesinin gözüne girmek için kendini yakıyor, yazık!” tarzı yüzeysel psikolojik analizlerdi. Annemin Airbnb’de biblo kırdığı için ağıt yakması ve babamın gerçekten iyi bir baba olması dışında bütün anlattıklarım kurmacadır. Şaka yazabilmek için uydurduğum hayali çatışmalardır. Kişi ve kurumlar gerçek değildir. Mizahi bir yaklaşımdır. Pardon, mahkeme diline alıştım; siz bari şaka açıklattırmayın.

Kendimi bildim bileli hiçbir konuda baskı yapmamış, bana dair beklentiye girmemiş, çöp adam bile çizsem duvara asmış can dostlarımdır ikisi de. Her anne-baba kadar korumacı ve kaygılıdırlar. 2023’teki ilk Harbiye gösterimden sonra bile “Psikolog olsan keşke, boş vakitlerinde stand-up yaparsın” seviyesinde klişe; “yurtdışında İngilizce yapsan olmuyor mu?” diyecek kadar oğullarını gözlerinde büyütmüş insanlardır. Hemfikir olmasalar da bütün saçma kararlarımın arkasında durdular, bu gösteride de öyle olduğunu biliyorum, huzurlarınızda ikisini de öpüyorum.

Bu gösteriyi ne bir karşılık umarak ne de bir an bile cesur hissederek yayınladım. 7 yıl boyunca muhteşem bir hayat yaşadım. 25 yaşıma kadar içedönük, ölümüne karamsar, her şeyden şikâyet eden bir insan olarak; hobi seviyesinde yirmi seyirciye stand-up yapsam yeterince mutlu olacakken yüzlerce gösteride binlerce insanla beraber güldüm, yüzlerce yeni arkadaşım oldu, çok kalabalık ve sevgi dolu hissettim. Üstüne ihtiyacımın çok üstünde para kazandım.

Gencecik insanlar üniversiteleri korumak için, birçok konuda aynı düşünmedikleri belediye başkanlarına haksızlık yapıldı diye başlarına bu kadar bela alırken, “politik mizah” yaptığını iddia eden biri olarak en zararsız cümleleri bile ‘ama bunu yanlış anlarlar mı?’, ‘burayı manipüle edip sana saldırırlar mı?’ kaygılarıyla silmekten, etrafından dolanmaktan sıkıldım. O kadar sıkıldım ki, sıkıntım hayli yüksek olan korkumu aştı.

Gözaltı gecesi uyuşturucu testi sonrası götürüldüğüm hastanede beni görünce heyecanla el sallayan yetmiş yaşında teyze ise, kişisel sıkıntımı hayalimin ötesinde bir memnuniyete dönüştürdü. “Halk beni anlamadı ve başıma işler geldi” diye beklerken, “Halk beni anladı ve başıma işler geldi” oldu. WIN-WIN.

Temel seviyede Türkçe bilen, gösteriyi sahiplenen ve dayanışma gösteren herkese sevgiler. Gündemi salıyorum, kararlıyım bu sefer Moby Dick’i bitireceğim. Size dışarıda kolaylıklar.

[Devrim HORLU @DevrimHorlu]

Black Books&Coffee açılalı tam iki sene oldu. Birçok arkadaşımızı misafir ettik. Yeni insanlarla tanıştık, söyleşi ve imza günleri düzenledik. Zaman zaman sosyal medyada aldık yürüdük. Mekân küçük olduğu için kitapları nereye koyacağımızı şaşırdık. Kitap kulübüne katılan arkadaşlarla uzun uzun sohbet ettik. Tüm bunlar olurken dükkânın fotoğraflarını çekmeye ve başka yerlerin adresini sormaya devam etti insanlar. Umarım daha da uzun sürer bu macera. Şimdiye dek bizi yalnız bırakmayan herkese teşekkür ederiz. Black Books&Coffee, okurları beklemeye devam ediyor, hâlâ :)

[Laborans @LaboransS_]

80 yıl önce bugün İtalyan partizanlar Mussolini'yi yakalayarak kurşuna dizdi.

[Caner Eler @canereler]

N’olur yaklaşık iki haftadır Gayrettepe-Zincirlikuyu’daki duraklara çıkan yürüyen merdiveni tamir ediniz lütfen artık. Hatta diğer bozuk yürüyen bantları da... Sürekli birileri bozuyorsa da bir önlem düşünebilirsiniz. 50-60 kişi asansör sırası bekliyor. O da tek çalışıyor. Sağlıklı insanlar öne atlayıp bindiğinden engelliler yaşlılar binemiyor zaten. @IBBcozummerkezi @istanbulbld

[Serdar @esaPsych]

@drnazimyildiz Baris alper yilmaz rare photo?? :))

[Edward A. Perin - Psychologist @DoctorPerin]

We don’t need a “Mental Health Awareness Month” we need a “Build housing, Create jobs, and Lower the cost of living” Month

[Neşe İdil @neseidil]

Arkadaşlar iş arayışım devam ediyor ve GERÇEKTEN acil. Biliyorum sıkıldınız ara ara yazmamdan bunu ama durumda değişiklik olmadığı için mecbur tekrar tekrar aynı tweeti atıyorum..

[Cem Türktekin @cemturktekin]

Belgrad’ın aşırı sağcı belediye başkanı, başkentte bulunan Tito mezarının Sırp tarihi müzesine dönüştürüleceğini ve mezarın Tito’nun doğum yeri olan Hırvatistan’ın Kumrovec şehrine gönderileceğini duyurdu. Buna karşı neredeyse tek tepki de Saraybosna belediye başkanı Benjamina Karic’ten geldi.

Aslında Sırp milliyetçileri için Tito hiçbir zaman sevilmeyen bir liderdi ancak Yugoslavya’daki sistem içinde takiye yaparak ayakta kaldılar. Onlara göre Yugoslavya’yı 2. Dünya Savaşı’nda kurtaran Tito değil, partizanlar tarafından idam edilen çetniklerin lideri Draza Mihajlovic’ti, bu yüzden Kadir Mısıroğlu’nun deli saçması iddiaları gibi Tito’nun da komplo kurarak hakimiyeti ele aldığına inandılar yıllarca. 1990’larda başlayan Yugoslavya savaşlarında Sırp milliyetçiliğini tetikleyen en önemli hareket noktalarından biri de bu inançlarıydı, zira onlara göre nüfusu en fazla olan Sırplar Yugoslavya içinde Tito tarafından mağdur ve haklarından yoksun bırakılmışlardı ve bundan yarar sağlayan da Boşnaklar ve Arnavutlar gibi nüfusu az olan halklardı.

Tito öleli çok uzun zaman oldu, artık Yugoslavya isminde bir ülke de yok. O yüzden geç bile kaldılar aslında 80 yıldır fırsat kolladıkları bu hesaplaşma için ancak geçenlerde Ekrem İmamoğlu’na verdiği destekten bahsettiğim Benjamina Karic’in ne kadar önemli bir rol üstlendiğini anlatmak için paylaşıyorum bunu. Paylaşımın altındaki yorumlara görüldüğü gibi Tito’yı andığı için en büyük tepkiyi, belediyeyi devraldığı İzetbegovic’in partisi SDA’lılardan almış ancak buna rağmen hiç geri adım atmamış. Ne mutlu o’na ki hem Sırp milliyetçilerinin, hem Hırvat milliyetçilerinin, hem de ülkesindeki radikal İslamcıların aynı anda hedef aldığı kişi olarak devam ediyor siyasi hayatına.

[MoTaz @motazazaiza9]

Staying alive is more stressful than dying.
At least when you die you will not feel a thing.
We never had a choice, and when we do it’s about choosing to stay and die or leave and lose everything you worked for.
Most Palestinians born to be one of those things: A martyr, a prisoner, detained or living with a big suffer.

I wish to be the guy who will graduate, look for a job and travel
All what sounds normal for the world is weird for us
But this how it sounds when you live under occupation
Btw I been listening to Hall of Fame song since 2016 and keep imagining my life with the song
Like standing on a stage after wining the best around all over the world
I’m a photographer who wanted to capture the beauty my eyes see not the genocide happening to my people
🇵🇸

[Muhammad Smiry 🇵🇸 @MuhammadSmiry]

Looking for some bread | Gaza

[Muhammad Smiry 🇵🇸 @MuhammadSmiry]

People are struggling to secure water and bread in Gaza.

[E. Tülin Erinç @Tulisalearns]

Kayıt için son 2 gün!
Rtlerseniz sevinirim🙏

[Muhammad Smiry 🇵🇸 @MuhammadSmiry]

Had to go to another town to get bread. #Gaza

[İstanbul Psikanaliz Derneği @IPsikanalizD]

Ankara Psikanaliz Toplantıları 2023 Programı üçüncü buluşmasını 16 Eylül 2023 Cumartesi günü gerçekleştireceğiz.
Kayıt için [email protected] adresine yazınız.

[Türkiye Gönüllüleri @gonulluTR]

🚨 Tutanaklar ASLA oy sayımı bitmeden imzalanmamalıdır. "Akşama kolaylık olsun" diye düşünerek boş tutanak imzalamayın!

[Sfenks Kitap @SfenksKitap]

YENİ YAYIN: Deneyimin İlkel Ucu, çağdaş psikanalizin önemli düşünürlerinden Thomas Ogden’ın deneyim üretme tarzlarını üç farklı şekilde ele aldığı ve birbiriyle ilişkisini ele aldığı bir eser.

https://t.co/tS7I3OMYul

[Başak K. Okutan @persnerrantsula]

Uzunca bir süre haftada bir devam edeceğiniz (en az iki yıl) psikoterapi görüşmelerinin ücreti ülke koşullarını da göz önünde bulundurunca sizce ne kadar olmalı? (Elden ele yayarsanız şahane olur.)