روز اولی که مغازه زدم از 10باگتی که گرفته بودم، نهتاش روی میز مونده بود.
به نونهای خشکشده نگاه میکردم حس میکردم شکست خوردم.
آقای همسایه که اون موقع حتی اسمش را هم نمیدونستم از پشت شیشه حال و روزم را دیده بود.اومد داخل و گفت «واسه عصرونهی کارگرام، هرچی نون داری ساندویچ بده»
نمیخواید بپذیرید که دقیقا چون آزادی و دموکراسی نبود به گا رفت مملکت. نمیخواید بپذیرید این بزرگوار اشتباه کرد. اگه فضای سیاسی رو با انتخابات آزاد و غیرفرمایشی باز کرده بود و گذاشته بود چندتا نماینده اون خمینی جاکش و انقلابیون و چپهای کمعقل مسئولیت بگیرن، نماینده بشن و برینن...
خیلی از مسیرهای سالم رشد عمدتاً هیجانانگیز نیستن. و اکثر روزها ممکنه تکراری و عاری از دستاورد مهیج زودبازده باشن. اما اگه بتونی اینا رو دووم بیاری و مستمر طی کنی، از ۹۰٪ مردم که اغلب دنبال هیجان میدوئن حسابی جلو میافتی و به جاهای خیلی خوبی میرسی.
@sara77pov ما قطعه ای میسازیم شبیه کپسول ۰/۸۵ میلیمتر با متریال Rvs304 اینو با رادیو اکتیو باردار میکنن و میره سمت توده سزطانی و اونجا باردهیشو ازاد میکنه که برای سرطان روده و پروستات و کبد استفاده میشه ، واقعا تکنولوژیه عجیبیه
پلیکانی که به مهدکودک میرفت!
کاتّا کون، یک پلیکان در ژاپن بود که از سال ۱۹۸۹ به مهدکودک میرفت و با بچهها وقت میگذراند. او در سال ۲۰۰۸ درگذشت. این ماجرای عجیب آنقدر مشهور شد که بعدها مجسمهای از او ساخته شد و مستندی دربارهٔ ۲۷۰ روز رفتوآمدش به مهدکودک تهیه کردند.
محمدعلی اسلامی ندوشن تو کارنامه چهل ساله درباره تهران مینویسه:
«تهران مانند زنی است که پاهایش را با لوندی روی هم میاندازد، عطر فرانسوی میزند، سیگار کنت میکشد، عینک دودی میزند، ودکا لایم میخورد، بیکینی میپوشد و حمام آفتاب میگیرد؛ اما وقتی پای صحبتش بنشینید، از اُملی و سبکمغزی و بلاهت و وراجی و پرادعایی و شلختگی او آدم تا سرحد مرگ ملول میشود.»
این تصویر رو میشه توی بخشی از فضای توییتر، اینستاگرام، شبکههای ماهوارهای فارسیزبان و امثال اینها هم دید.
آدمهایی که ظاهرشون کاملاً روشنفکرانهست؛ کتوشلوار و کراوات و لباسهای برند و گرون میپوشن، ژست نوعدوستی و آزادیخواهی میگیرن، از هانا آرنت و واسلاو هاول و نیچه و کلی اسم دیگه فکت میارن، از کرامت انسانی و حقوق زنان و اقلیتها و مهاجرها حرف میزنن و خلاصه، از هر طرف که نگاه کنی، تصویر یک «روشنفکر متمدن» رو به نمایش میذارن.
اما همین آدمها وقتی به مخالف خودشون میرسن یا یه کم منافعشون در خطر میبینن، چنان سلیطه میشن و چنان پوچی و تهیبودگی و سبکمغزی خودشون رو با بیادبی و وقاحت فریاد میزنن و گاهی حتی چنان از توحش و جنایت و آدمکشی و آویزون کردن مخالفان به تیر برق و کشتن و دریدن، حماسه آزادیخواهانه میسازن که آدم از تعجب انگشت به دهن میمونه!!