درسته که اختلاف نظرات سیاسی خیلی زیاد شدن،ولی احتمالا همهی ما میتونیم همنظر باشیم که سرنوشت کیانوش سنجری و بلاهایی که جمهوری اسلامی سرش اورد و حتی اون «بنال» کذایی و رها شدن توسط امیر اعتمادی و دیگران، از تلخترین اتفاقات این سالها بود. زخمی همیشه تازه
سالهاست که واژگان را برای ما بهگونهای دیگر معنا کردهاند. «ارزشی» نمونهای از آن است؛ واژهای که در ادبیات سیاسی جمهوری اسلامی، به نشانهی وفاداری بیچونوچرا به ولایت بدل شده است.
این روزها با تعبیر تازهای از «شرافت» در ادبیات نوپهلویگرایان مواجهیم. در این تعبیر، «باشرف» کسی است که نمیاندیشد، پرسش نمیکند و تنها دنبالهروی سلطنت است.
اگر شرف و ارزش اینهایند، چه بسیار از مفهوم انسانیت دور افتادهاند!
شایستهی انسان آزاد، نه چنین «باشرف» بودنی است و نه «ارزشی» بودن. انسان بمانیم.
@PooryaKashani
تنها حالتی که نفرستادن فیلم برای وحیدآنلاین باعث حفظ امنیت میشه اینه که خودت اون وسط باتوم یا اسلحه دستت باشه و نخوای قیافهات موقع انجام وظیفه پخش بشه.
ما یادمون نمیره که وقتی بعضی رسانهها خبر کشتار دیماه ۱۴۰۴ رو داشتن و سکوت کرده بودن، وحیدآنلاین بود که تصاویر کشتار رو منتشر کرد.
وحید توی سختترین روزهای این سالها یکتنه کار یه رسانهٔ معتبر رو کرده. اعتبارش رو هم توی طولانی مدت به دست آورده، نه امروز و دیروز.
#وحید_آنلاین
در اواخر سدهی نوزدهم و اوایل سدهی بیستم، زنانی در بریتانیا و آمریکا علیه اعطای حق رأی به زنان به پا خاستند؛ تشکل ساختند و برای محروم ماندن خود از حقوق سیاسی مبارزه کردند. عجیب است، نه؟
از این نمونهها بسیارند در تاریخ؛ انسانهایی که چنان به سلطه خو کردهاند که خود به پاسداران آن بدل شدهاند. جلوهای از «ستمِ درونیشده» (Internalized Oppression) و «بندگی خودخواسته» (Voluntary Servitude).
در سالهای ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ نیز گروه کثیری از ایرانیان در کشورهای آزاد جهان، به حمایت از بازگشت سلطنت برخاستند و با آزادیخواهانی به مخالفت پرداختند که حق حکومت را از آنِ انسانها میدانند، نه میراثِ تبار و خاندان.
همین اندازه رقتانگیز!
@PooryaKashani
Nothing justifies killing more than 22,000 children in Gaza. Nothing justifies burning children alive while they sleep in tents. Nothing justifies starving nearly a million children. Nothing justifies leaving children to die from cold. Nothing. Not self defense. Not human shields. Nothing.
از اینکه بعضی ها هنوز نمیدونند فرق سرود ملی با سرود یک نظام سیاسی چیست، یا نمیخوان بدونند ناراحت میشم. نه اون " شاهنشه ما زنده بادا" نه " پاینده مانی و جاودان، جمهوری اسلامی ایران" اینا سرود ملی نیستند. سرود ملی باید به کلیت ایران فارغ از نظام سیاسی اش آدرس بدهد. نباید به فرد، خاندان و حزب خاص وصل بشه.
جامعهی خواب و رعیّتمآب! گویی قصد بیداریمان نیست. حسرتمان شده آزادی که خودمان هم انگار چندان در پیاش نیستیم. دل خوش کردهایم به آنکه اجداد ما دل خوش کرده بودند سالها و خیر ندیدند؛ به دو عفریتهی ولایت و سلطنت که بختکوار بر بختِ خوابزدهی ما خفتهاند در این هزارههای پیدرپی و چهها نکردهاند؛ یک روز طایفهای از پارس، روزی ترکها، روزی از استرآباد، زمانی صوفیان و یک روز از سوادکوه و حتّی از فراسوی مرزها آمدند، سیر خوردند و رفتند.
راستی، در این چند هزار سال، شاهی داشتهایم که مساوات را میان رعایا رعایت کند؟ یا شاهی که همهی اقوام را به یک چشم ببیند؟ کدامهایشان برای مردمشان جان دادهاند، شهید شدهاند، نه «شهید الکی»؟ چهمان شده؟ میخواهیم حق رأی را از فرزندانمان هم بگیریم؟ یا خوشبینانه، محدود کنیم؟ شدهایم مردمی که علیه آزادی خودشان میجنگند.
ایرانمان، مادرمان، درد دارد.
@PooryaKashani
از ماست که بر ماست
از ماست که دنبالهرویم، که تاریخ نمیخوانیم؛ از ماست که نیروی تعقّلمان گرفتار سرایت هیجان جمعی است. از ماست که نمیدانیم، که تاریخ نمیخوانیم. مایی که نمیاندیشیم. اگر همه «مرگ بر شاه» گفتند، ما فریاد میزنیم تا تأییدمان کنند دیگران؛ اگر گفتند «جاوید شاه»، باز ماییم که صدالبته همنوای جمعیم.
روزی در سال پنجاهوهفت، اسیر هیجان جمعی شدیم و قدرتی نامحدود به شرع سپردیم، و امروز برای سلطهی سلطنت، عربدهمان به هواست.
بدانیم روزی که رقصکنان سپاسگزار نتانیاهو و ترامپ بودیم و برای بمباران ایرانمان هورا میکشیدیم، خواسته یا ناخواسته، از سر رذالت یا جهالت، در برابر رنج و ویرانیِ ایرانمان سهمی از مسئولیّت اخلاقی بر دوش گرفتیم؛ در برابر فقر افسارگسیختهی مردمانمان و خون بیگناهانی چون کودکان معصوم میناب و لامرد، بیمسئولیّت نیستیم. چه کودکانی، چه رؤیاهایی…
قصد ملامت جمعی نیست؛ بیان دردی است اجتماعی. دیروز، تاریخِ امروز را میسازد؛ بخوانیمش. بدانیم که جهل ما، نیروی محرّکِ بازتولید استبداد و پرورش دیکتاتور بعدی است.
@PooryaKashani
میخواهیم گردنهایمان را برای دار آماده کنیم!
با وجود اينكه كتاب نيمه تمام #حبس_در_جنگ#سهيل_عربى را خوانده بودم، ٣ بار اين مصاحبه را كامل ديدم، هر بار با شنيدن هر جمله مو بر تنم سيخ شد!
حدود ۱۰ سال از زندگیش در حبس و تبعید گذشته. سال ۹۳ با استناد به نوشته های فیسبوکی اش به اعدام محکوم شد.
سهیل و ۹ نفر دیگر از هم بندیانش در جایی نگهداری می شدند که برای ۱ نفر طراحی شده بود بدون حق هواخوری! ۱۰ نفر در سلولی که توالتش در همان سلول بود!
آنچنان او را با لوله فلزی زدند که از هوش رفت، بعد از بهوش آمدن دکترها گفتند ضریب هوشیاریت چندان پایین بود که به سختی توانستیم احیا ات کنیم!
در زندان تهدید به اعدام شبیه شوخی شده، صدایش می زنند و جلوی بقیه زندانیان می پرسند: وصیت نامه ات را نوشتی؟!
هم بندیش را صدا میزنند و میگویند می خواهیم تو را به جای بهتر ببریم، و آن جای بهتر جوخه اعدام بود!
بعد از ۱۲ سال، مهر پارسال توانست دخترش، روژان را ببیند!
یک جا او را به تجزیه طلبان وصل می کنند، ودرجای دیگر به چپها و پادشاهی خواهان و مجاهدین! مگر می شود آدم با همه اینها سمپاتی داشته باشد؟!
در زمان جنگ نگران بود نکند ما امیدمان را به خود از دست دهیم و منتظر باشیم دیگری ما را نجات دهد و فکر کنیم با رفتن یک یا چند شخص از این مجموعه کار تمام شده و پیروزی اشتباهی را جشن بگیریم!
بعد از گذشت چندین ماه، موتور، عابر بانک و کلیه مدارک توقیف شده اش را تحویل نداده اند!
اینها چکیده ای از صحبتهای سهیل است:
«وقتی قبول کردم وثیقه بگذارم که بیام بیرون فقط خواستم صدای هم بندیهام باشم، صدای کسانی که در رنج و عذابند، فقط به همین امید و امیدوارم وقتی به زندان برمیگردم بتونم بهشون بگم صداتون را رسوندم و مردم به فکر شما هستند»!
«چیزی که عوض شده تشدید سرکوب و توحش و عادی شدن فجایع. بازجوهای سپاه و بسیج از بقیه وحشی تر بودند حتی به پای زندانیان در حین بازجویی گلوله زدند حتی آنهایی که گلوله نخورده بودند زندانبان می پرسید چرا اینها را سالم آوردید؟!»
«نوشتن کتاب حبس در جنگ از تحمل شکنجه هم سخت تره چون وقتی شکنجه میشوی مقاومت می کنی ولی وقتی خاطرات را می نویسی آن مقاومت را نداری»!
«بزرگترین خطر فقط شکنجه و اعدام نیست، این است که ما به این چیزها عادت کنیم!»
«واکنش ها به فجایع کمتر شده چون مردم روز به روز غرق در فقر و مشکلات و بلاتکلیفی شدند»
«حمایت ها کمتر از دوران قبل از جنگ شده، چون خیلی ها فکر میکنند جنگ وضعیت را برایشان بهتر می کند!»
«ما همگی محبوس شدگان در جنگیم، بعضی بطور رسمی ودر آمار زندان و بقیه در زندگی روزمره محبوس شده اند»
«اغلب زندانیان از قشر ضعیف و زحمت کش پایین شهر بودند»
«هر پرونده ای که برای زندانیان ساخته می شود، برای بازجویان جایزه و افزایش حقوق بهمراه دارد!»
«وقتی به یکی از زندانیان ظلمی می شد زندانیان دیگر با وجود اختلاف عقیده حمایت می کردند.»
«این شرایط مثل جنگه، اگر ما نجنگیم باید نوه های ما بجنگند، باید چند نسل بعد از ما بجنگند! »
«وقتی فجایع از حدی بیشتر میشه مغز آدم فقط به بقای خودش فکر میکنه، تلاش کنیم آسیب دیدگان احساس کنند تنها نیستند تا احساس سرخوردگی نکنند!»
«نباید آن قهرمان شنیدن ها باعث بشه مغرور بشوی و راهت را فراموش کنی، نه آنها که به تو میگویند مجرم، تو را از پا در بیاره، نه آنها که فکر می کنند احمقی، نا امیدت کنند!»
سپاس از فهیمه عزیز برای دعوت سهیل به این برنامه
جمهوری اسلامی نمازجمعه و تشییع جنازه خامنهای و سلیمانی را رفراندوم آری به نظام میداند؛ پهلویطلبان هم اعتراضات دیماه و تجمعات مونیخ و ونکوور را رفراندوم آری به پهلوی!هر دو در تحریف معنای کلمات رقابت میکنند.
آیا هر دو طرفدار دارند؟ بله.
آیا تجمع، رفراندوم است؟ خیر.
شبحِ شاه در آینهی دموکراسی؛
مریدپروری یا آزادی؟
رضا پهلوی در حاشیه اعطای جایزه، بار دیگر تأکید کرد که در کشورهای آزاد و دموکرات زندگی کرده، با اصول دموکراسی آشناست و خودش را مانند «پلی» میبیند که قرار است دموکراسی را به ایران بیاورد!
حالا اینکه چقدر از این حرفها لغزش زبان و خطای گفتاری بوده به کنار، اما الفبای دموکراسی دو اصل ساده دارد:
۱. تنوع جامعه را بپذیری حتی سرسختترین مخالفانت را به رسمیت بشناسی.
۲. بدانی قدرت همانطور که با صندوق رأی بهدست میآید، با همان صندوق رأی هم از دست میرود! انتخابات آزاد قرار نیست بیاید تا قدرت را فقط یکبار قانونی کند و بعد در صندوق را گل بگیرد. ایشون و هوادارانش فقط بخش اول معادله را یاد گرفتهاند؛ چرا که میخواهند «جاوید شاه» را با کمک صندوق رأی، قانونی کنند، غافل از اینکه دموکراسی یعنی سیستمی که روزی همان صندوق رأی میتواند آنها را هم به زیر بکشد.
در مراسم پیش از سخنرانی ایشان هم دیدیم که سخنران با صدایی که از شدت هیجان ترک برمیداشت فریاد میزد: *«پهلوی یعنی دموکراسی؛ دموکراسی یعنی پهلوی!»* آهان! کلید حل این معما همینجاست. در دیدگاه آقا رضا و هوادارانش، دموکراسی یعنی: «مشروعیتبخشی به پادشاهی از طریق صندوق رأی»! یک استفادهی ابزاری آشکار از انتخابات آزاد. شاهان باعرضهی تاریخ برای بهدست گرفتن قدرت، مردانه میجنگیدند (نه از پشت شیشههای ضدگلوله). رأیگیری مختصات دنیای مدرن است و مفهوم دموکراسی با نام یک نفر و یک خاندان گره نخورده است.
دموکراسی نیازمند ظرفیتسازی در جامعه است؛ نیازمند جدا کردن ستایش از صاحب قدرت است و نیازمند ایستادن در برابر تمام مظاهر تمامیتخواهی. دموکراسی اگر بشنود که از همینجا دارند «شاهمون، شاهمون» سر میدهند، در جا سکته میزند!
کاش لااقل نظریهپردازان قهاری داشتید... اما آن را هم ندارید؛ تنها جماعتی از مردمِ خسته باقی ماندهاند که به شکل سنتی ستایشگر سروران هستند و آنقدر شیفتهاند که حتی تناقضگوییهای او را هم قربانصدقه میروند.
دنیای سیاست اما محل قربانصدقهرفتن نیست. اگر میخواهی پلی باشی و آزادی بیاوری، پیش از هر چیز باید در برابرِ همین فرهنگ و قربانصدقهرفتن بایستی!
کشورهای دموکراتیکی که شما در آنها یک دموکراسی نیمهبند یاد گرفتهای، مرید و مرادبازی راه نمیاندازند و حاکمانشان به شکل بت ستایش نمیشوند.