p r a k a s h (O+ve)

இரவினிலே நீ நடக்கையிலே
உன் நிழலும் உன்னை விட்டு விலகி விடும்.
நீ மட்டும் தான் இந்த உலகத்திலே
உனக்கு துணை என்று விளங்கி விடும்!
Investor |Music |Movies

[Sun News @sunnewstamil]

#BREAKING | "ஞானேஷ்குமார் பதவி விலகாவிட்டால்.." -எச்சரித்த அபிஜீத் திப்கே

#SunNews | #GyaneshKumar | #CJP

[Arvind Gunasekar @arvindgunasekar]

Mumbai recorded a bigger crowd than Delhi demanding resignation of CEC Gyanesh Kumar 👇🏻

[M.K.Stalin @mkstalin]

இடைத்தேர்தல்: வாக்காளர்களின் கண்ணியத்திற்கு முதலமைச்சர் விட்டிருக்கும் சவால்!

மக்களிடம் பெற்ற வாக்குகளை விற்ற ஒரு வேட்பாளர் - அதை விலை பேசி வாங்கிய ஒரு கட்சி. இவர்களுக்கா உங்கள் வாக்கு?

பெரும்பான்மையான மக்களின் ஆதரவில்லாத “ரீல்ஸ்” முதலமைச்சரின் ஆணவத்துக்குப் பதிலடி கொடுக்க, தாராபுரத்தின் தன்மானம் காக்க அக்டோபர் 6-ஆம் நாள் உதயசூரியன் சின்னத்தில் வாக்களித்து சகோதரி வழக்கறிஞர் சுகன்யா அவர்களை வெற்றிபெறச் செய்யுங்கள்!

#VoteForDMK #DharapuramByElection #Dharapuram

[Thangam Thenarasu-தமிழ்நாட்டை தலைகுனிய விடமாட்டேன் @TThenarasu]

அலங்கியமான உத்தம சோழ நல்லூர்!

தாராபுரம் இடைத்தேர்தல் பணிகளுக்காக அலங்கியம் ஊராட்சியில் பொறுப்பேற்றுக்கொண்டு, கடந்த இரு வாரங்களாகத் தேர்தல் பணிகளை மேற்கொண்டு வருகின்றோம்.

இப்பணிகளுக்கு இடையில், வரலாற்றின் போக்கில் அலங்கியம் குறித்த இரண்டு ஆவணங்களைக் காணும் வாய்ப்பு எனக்கு எதிர்பாராத வகையில் கிடைத்தது. ஒன்று, பதிமூன்றாம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்த ஒரு துண்டுக் கல்வெட்டு! இரண்டாவது, 1958-ம் ஆண்டிலேயே அன்றைய கழகத் துணைப் பொதுச் செயலாளர் ஐயா என்.வி. நடராசன் அவர்கள் அலங்கியத்தில் கழகக் கொடியேற்றி உரையாற்றிய நிகழ்வின் துண்டுப் பிரசுரம்!

முதலாவதாக, 800 ஆண்டுகளுக்கு மேலாகியும், இன்றும் 'அலங்கியம்' என்ற பெயரே இந்த ஊருக்கு நிலைத்திருக்கிறது என்பதை, கொங்குச் சோழ மன்னனான வீரர���ஜேந்திரன் காலத்தைச் சேர்ந்த இந்தக் கல்வெட்டைப் படித்தபோது அறிந்து மகிழ்ந்தேன்.

“ஸ்வஸ்திஸ்ரீ வீரராஜேந்திர தேவற்கு யாண்டு…
பொங்கலூர்க்கா நாட்டில் அலங்கியமா(ன)…
ராசேந்திர அதியமானென அவிநாசி ஆளுடைய…
பெருங்கணைச் செல்வியார் ஸ்ரீபண்டாரத்து.. (பொன்)னறக் கொண்டு மண்ணற விற்ற நீர்நிலமாவது
காரா��்மைக் காணி அரை மாவும் குறையும் நிபட்ட…”
என்பது அந்தக் கல்வெட்டின் பாடம். கலியுக கன்னீஸ்வரர் அல்லது திண்டீஸ்வரர் கோவில் என அழைக்கப்படும் இவ்வூர் சிவாலயத்தின் கருவறைக்கு முன்னர், தரைத்தளத்தில் பதிக்கப்பட்டுள்ள இந்தக் கல்வெட்டு, இந்த ஊரைச் சேர்ந்த வீரனான ராசேந்திர அதியமான் என்பவர் அவிநாசியில் உள்ள கோவிலுக்கு நிலக்கொடை வழங்கிய விவரத்தினைத் தெரிவிக்கின்றது.

காலப்போக்கில் மன்னனும், மக்களும், நிலத்தின் எல்லைகளும் மறைந்து போயின; ஊரின் பெயரில் ஒட்டியிருந்த உத்தம சோழ நல்லூர் என்ற பெயரும் கூட மறைந்து போய்விட்டது. ஆனால், அலங்கியம் மட்டும் இன்றும் நிலைத்திருக்கிறது.

இரண்டாவதாக, அலங்கியத்தின் இயக்க வரலாற்றில் 1958ம் ஆண்டு முதல் அழியாத கல்வெட்டாக அமைந்துவிட்ட அந்தக் கொடியேற்று விழா நிகழ்வில் பங்கேற்று, அந்தப் பெருமையுடன் இன்று தாராபுரம் நகரில் கழகத் ��லைவர் அண்ணன் தளபதி மு.க. ஸ்டாலின் அவர்களின் உரையைக் கேட்கத் தனது 92-ம் வயதிலும் துடித்துக் கொண்டிருக்கும் பெரியவர் ஐயா அய்யனார் அவர்கள���டன் உரையாடும் வாய்ப்பினைப் பெற்றேன். இளமையிலிருந்து தன் உடலில் ஓடும் 'திராவிட ரத்தம்' குறித்து உணர்ச்சி பொங்கக் குறிப்பிட்ட ஐயா அவர்கள், பதினேழு கழகத் தொண்டர்களை மட்டும் கொண்டு அலங்கியத்தின் காங்கிரஸ் கோட்டையைத் தகர்த்த வரலாற்றை எனக்கு விளக்கினார்கள். உவகையும், உற்சாகமும், உணர்ச்சியும் ஊட்டிய உரையாடல் அது.

கால வெள்ளத்தில் கரைந்துபோகாமல் அலங்கியம் நிலைத்து நின்று நெஞ்சி��ிக்கும் வரலாற்றுச் செய்திகளை நமக்கு உணர்த்துவது போலவே, தள்ளாத வயதிலும் கழகத்திற்காக தளராமல் பணியாற்றிட வேண்டும் என்ற உணர்வு மிக்க ஐயா அய்யனார் போன்ற முன்னோடிகளின் உன்னதமான உழைப்பால், தாராபுரம் இடைத்தேர்தல் முடிவுகளும் கழக வெற்றியினை உறுதி செய்து வரலாற்றில் இடம் பெறும் என்பதே அந்த உரையாடல் எனக்கு உணர்த்திய செய்தி!

@mkstalin

[Sudhir Srinivasan @sudhirsrinivasn]

Mannnnyyyy, mannnyyyyyyy thoughts on #Dorothy

(possible spoilers, so stay away if you want to know nothing about the film):
_____

Dorothy is almost a horror film, isn’t it? The setting of period Madurai feels like a ghost town, where anecdotes of murders and suicides are casually shared. “This is where my mother and sister’s bodies were found!” says young Subbu. Something about this young boy being so nonchalant about it broke me, just as it does his friend, Karthi. But then, he gets told: “Boys don’t cry.” Because? Women do, and in this neighbourhood, the women who survive are those who become agents of the system themselves: like Dhanam’s mother, who joins her husband in beating up their daughter.

Innocence dies quickly here too, like the skinned rabbits that hang about in Subbu’s home. Love dies even faster, as Karthi (Rishikanth) discovers to his dismay. And it’s all so casually, quickly done, isn't it? A theatre owner promises to get Karthi married to his girlfriend, and in the very next shot, she’s standing as a bride. Only, she’s marrying someone else, and the theatre owner is right there, telling Karthi not to waste tears over a pottachi. The transition is almost funny. Even the editing seems to have learned the cruelty of this place. There’s no time to mourn. You move on.

You are told to toughen up, or at least, perform. And so, boys learn to perform, so they can feel like men. And like with performances, you learn the lines ("pottachi madhiri azhugaadha!"), the insults ("ajakku!"), and you win the respect of your peer group. And eventually, with time, the performers become trainers themselves, and the cycle continues on and on, with any anomalies quickly turned into casualties, while the whole system works to clean up the mess and pretend nothing strange happened.

If someone suggested the premise of a film in which there are no women, well, that sounds dystopian, frightening, no? And yet, is the world of Dorothy too different? Any woman who aims to preserve her identity in this violent world seems destined for violence. And that first big death in Dorothy is a total shock, both to us and Subbu (Sananth). I loved performances across the board (Rishikanth, Sananth, Muthukumar…), but in this scene especially, it’s gut-wrenching to see innocent Subbu walk to the husband first, and later, to his own father, examining their bodies for signs of injuries, trying to confirm to himself what he already fears and knows. There’s simply no place for ‘softness’ here, even if the commercial outlets in this ghost-town are named after women, like Angel Textiles.

It’s a film that portrays how crying has been vilified in such a society, especially when it pertains to men. There’s a curious connection to Karthik’s last film, Retro, too: there, the hero couldn’t laugh; here, he isn’t supposed to cry. Crying here means softness. Softness means femininity. Femininity means weakness. And weakness, in this world, gets humiliated. That’s why, in the aftermath of this big death, Karthi, trying to be supportive, tries to train Subbu into channelling his sadness through violence and rage.

For a brief minute, we see Subbu beating up a transwoman, and we think, maybe, he’s become one of these men. But I enjoyed how Karthik’s film leaves you with such ideas only to make you form new conclusions as it goes along: like when Karthi casually drops the ‘ajakku’ word earlier in the film and you learn its weight later. Like when Subbu fails to sustain his inner rage, unlike Karthi, and we later understand why. Subbu, you see, cries openly, constantly, and it’s a real problem for all the men around him. That’s why they’d rather have him die than become who he eventually becomes.

Those shots of the family’s outrage as they peer at him through a window… That's almost another horror-film image. They look at Subbu as though they’re staring at something monstrous, after we’ve spent all this time seeing what evil actually looks like. And when Subbu comes out, that feels straight out of a supernatural film too, almost like the spirits of many dead women are passing through him in that moment. It’s touching that Subbu is allowed to express himself only with two characters, and how both of them turn out to be women. The consequence of this softness is violence, of course. Not the kind you can tolerate for a day or two and move on from. It’s the kind of violence that wants to end you, as nature remains a detached observer.

That long fight between three men just before interval is disturbing for precisely this reason, because it captures how quickly a genuine apology can turn into a fight for survival. One man is driven by his need to protect honour; one is driven by his desire to protect a woman; and the third is driven by his desperation to save a friend. Karthik Subbaraj really takes his time with this fight, capturing its ridiculousness with wide shots that place these three men in an empty, red land. They’re fighting for their lives, and the earth seems entirely uninterested, almost seeing it for the cruel joke it is.

Like Karthi and Subbu, this film keeps finding new ways to stay alive, with the very literary device of a potential assassination looming over the entire second half. Strangely, I didn’t see these stretches as selling suspense or thrills. Instead, in this frightening film, Karthi’s struggle to deal with Subbu seemed to speak of hope to me: the hope that some inner, innate goodness might somehow prevail even when every survivalistic instinct dictates otherwise. As the film itself says at the end, “Manasu kadavul, budhdhi saathaan.”

There are so many memorable moments I’m thinking about when I consider this film. The idea of a soft man puking at violence. The visual of this man surrendering to a strange woman in tears. That gorgeous mirror shot at the end. A transwoman who’s kicked out of a hotel, being thought worthy of blessing a child just a moment later. Karthi, on the verge of unlearning his prejudices, being asked at a hospital: “Vesham erangirucha?”

Above all, there’s that gorgeous reunion when Karthi sees Subbu after a long time, as Ilaiyaraaja’s repurposed Veedu score kicks in. Good luck not sobbing your heart out. Or how about when Ilaiyaraaja’s violins take over, as Karthi’s mother offers Subbu way more kindness than Karthi ever did, perhaps because she gets him in a way that Karthi never could due to his conditioning? In a film in which people keep teaching each other how to harden, these little embraces, these little acts of kindness feel rebellious, spectacular.

Sure, perhaps there are dialogues I’d rather have let the story tell me. Like the paaliyal-paagubaadu line that gets said twice. Or a small, lecture-like speech Subbu delivers towards the end, which felt less like dialogue and more like the film making its point through him. It’s especially noticeable because Dorothy has already shown us these ideas so powerfully that it doesn’t always need to articulate them. And sure, perhaps Karthi’s final emotional transformation needed more work too, that gorgeous mirror shot notwithstanding, the awesomeness of Ilaiyaraaja's Muthumani notwithstanding. He had already processed so much by then that I wasn't sure if he would be ready for this revolutionary leap the film wanted him to take so soon.

Just before all of that though, there’s another favourite moment of mine, one that speaks to the difficulty of Subbu’s transition not just for Subbu, but for Karthi. For a moment, you sense Karthi registering the loss of his friend as he knew him. In this film of many deaths, here is a death that doesn't leave a body behind. Karthi may or may not be relieved that Subbu is alive, but somewhere inside, he's already mourning the loss of his friend. And Rishikanth beautifully sells this loss. The film allows us to recognise this grief even while questioning the prejudice that causes it.

There’s a moment when you wonder how Karthi’s conflict is going to get resolved, how his scheming and deception are going to be purged from him. What conversation would make him confess? What event would make him buckle? What twist would make him reveal his motive? But those are ideas you’d see from a lesser filmmaker. What Dorothy does is simply let this man stand there on a hill, in isolation, far away from the caustic society that shaped him, in the presence of sunlight and wind. And… this seems enough.

Away from the voices that taught him what a man must say and how he must act, perhaps Karthi could finally hear himself. Away from the trappings of stardom, from the pressures of having to create actor-focussed entertainment, with Dorothy, it feels like perhaps Karthik could finally hear himself too.

[Pennathur Poorvigam (North Arcot) @iandthis]

I watched his tamil interview. First time I felt I heard from a real car enginner.

[𝕲𝖚𝖗𝖚 𝕭𝖗𝖚𝖓𝖔 🇮🇳 @spinesurgeon]

I told this some time ago

Those who were born in 1950s to 1960s were the healthiest

They got all the benefits of Vaccination, Modern Medicine
but
Did not get the side effects of Stress (Job) and Pollution and Adulteration of Food and impact of high speed accidents and mental health crisis

Those who were born after 1970s did not the benefits of Vaccination, Modern Medicine but the stress and environmental factors negate the benefits and life span, life expectancy will reduce from now

[KS / Karthigaichelvan S @karthickselvaa]

A 42-year-old record, a trucker’s daughter: Vithya Ramraj breaks PT Usha’s marks and rewrite History 🔥🔥🔥 #news18tamilnadu #vithyaramraj

[மு.குணசேகரன் M.Gunasekaran @GunasekaranMu]

Vithya Ramraj bags bronze, breaks PT Usha’s 42 year record | VITHYA RAMRAJ WINS BRONZE MEDAL FOR INDIA IN WOMEN'S 400m HURDLES
Clocked 54.75s AND ITS A NEW NATIONAL RECORD

India at Asian Games 2026 #VithyaRamraj

[Meta Mudhaleedu @MetaMudhaleedu]

pls rt

https://t.co/5AZXNiNdKt

[விகடன் @vikatan]

கர்நாடகாவில் இருந்து 300 கிலோ குட்கா மற்றும் தடைசெய்யப்பட்ட புகையிலைப் பொருட்களை கடத்தி வந்த 3 பேரை, காரின் மேற்கூரையில் தொங்கியபடி 40 கி.மீ. தூரம் துரத்திச் சென்று போலீஸார் கைது செய்த சம்பவம் கோவையில் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இந்த வீடியோ வைரலான நிலையில், தலைமை காவலர் வேல்முருகனின் துணிச்சலுக்கு சமூக வலைதளங்களில் பாராட்டு குவிந்து வருகிறது.

#Coimbatore | #TNPolice | #TNLocalNews

[Karthick Krishna @karthickkrishna]

there are 2 references to #superdeluxe and totally 3 to #ThiyagarajanKumarraja

1 - the star wars thavil version in the marriage (super deluxe, deadbody falling from the top floor )

2 - a transgender character cursing the ones who 'man'handled her (super deluxe, vjs character cursing bucks character)

3 - the name subbu - yes i know it is from karthik + subbaraj but the female lead of aaranya kaandam is named subbu (but in the movie she says, The best thing about being a woman is that it’s a man’s world)

#KaKisTalkies #Dorothy

[Madhan Karky @madhankarky]

ஐந்து நிலங்கள். ஐந்து திணைகள். ஒரு விளையாட்டு.

Kootti, the first game from Ai5 (ஐ5), is now live online!

A Tamil card game rooted in the five landscapes of Sangam poetry.

Play free now.

https://t.co/gpRUNrpQsB

@karkyacademy @nandinikarky

#Ai5 #ஐ5 #Kootti #TamilCardGame

[The Caravan @thecaravanindia]

Tamil Nadu has an astounding 36 government medical colleges, nearly one for every district, backed by 199 taluka hospitals and 2,336 primary health centres, with 9,330 rural health sub-centres under them. Tamil Nadu has near-universal immunisation and an infant mortality rate less than half of the Indian average. It is no surprise, then, that nearly forty percent of the health tourism India attracts is to Tamil Nadu alone, a state that is home to only 5.5 percent of the country’s population. Tamil Nadu has the highest doctor-to-population ratio in the country—at levels comparable to Norway and Sweden—but also the best spatial distribution of doctors.

Nearly every medical professional @sujajourno spoke to said this was a clear result of abolishing entrance exams, high rates of reservation—based on caste but also for those from government schools, rural areas, et cetera—and a consistent effort to start medical colleges in every district. These should be efforts that other states and the union government emulate, not attempt to constrict.

Read the full report here: https://t.co/o2y6JsR8V1

[குகன் @guhankaran]

"இங்க வாங்கடா வாங்க masterclass எடுப்பேன்" is not lyrics, it was a statement.

#Dorothy #Ilaiyaraaja

[M.K.Stalin @mkstalin]

படத்தில் நடிப்பதை நிறுத்திவிட்டேன் எனச் சொல்லிவிட்டு, மக்கள் முன் நடித்துக்கொண்டே இருக்கும் மாண்புமிகு முதலமைச்சர் திரு. விஜய் அவர்களே,

இன்று மதுராந்தகம் Shooting-இல் உங்களின் Dialogue Delivery-யைப் பார்த்தேன். உங்களுக்குச் சில கேள்விகள்.

அ.தி.மு.க.வில் இருந்து விலைக்கு வாங்கி, உங்கள் கட்சியின் வேட்பாளராக நிறுத்தி இருக்கும் மரகதம் குமரவேலை அருகில் வைத்துக்கொண்டே, 'த.வெ.க. தூய சக்தி, தி.மு.க. தீய சக்தி' என்று உங்களால் எப்படி கூச்சமே இல்லாமல் பேச முடிகிறது?

வாக்களித்த மை, ��ிரல் நகத்தில் இருந்து அழியும் முன்பே NDA கூட்டணி MLA-க்களைத் தூக்குவதுதான் தூயசக்தியா? போகும் இடங்களில் எல்லாம் உங்கள் வேட்பாளர்கள் பெறும் வரவேற்பைப் பார்த்தீர்களா? “த.வெ.க.விடம் எவ்வளவு வாங்குனீங்க?” எனக் கேட்டு மக்களே விரட்டி அடிப்பது கூட தெரியாத நபரா நீங்கள்?

அடுத்து, தி.மு.க.வும் பா.ஜ.க.வும் வேறு வேறு இல்லை என்றும் பேசியிருக்கிறீர்கள். சட்டமன்றத்தில் ’பா.ஜ.க.’ என்று சொன்னாலே, அத��� உங்கள் கூட்டணிக் கட்சி அமைச்சராகவே இருந்தாலும், அலறியடித்துக்கொண்டு அவைக்குறிப்பில் இருந்து நீக்குவது யாரென Live-இல் பார்க்கும் மக்களுக்குத் தெரியாதா?

கட்சி தொடங்கியதில் இருந்து இப்போது வரை எத்தனை முறை நீங்கள் பா.ஜ.க.வை எதிர்த்துப் பேசியிருக்கிறீர்கள்? எத்தனை போராட்டம் நடத்தி இருக்கிறீர்கள்? பா.ஜ.க.வை எதிர்த்து நீங்கள் செய்ததெல்லாம் அமைதிப் புரட்சி மட்டும்தானே? அதாவது சரண��கதிதானே?

“தி.மு.க. மாதிரி படிப்படியா, தகுதி வாய்ந்தவங்களுக்கு எனச் சொல்ல மாட்டேன். நடைமுறைக்குச் சாத்தியமானதை மட்டும்தான் வாக்குறுதியில் கொடுத்திருக்கேன்”- என அந்நியன் மாதிரி பேசிவிட்டு, ஆட்சிக்கு வந்ததும் ‘கஜானா காலி’ என அம்பி Mode-இல் பம்மி, கையை விரிக்கிறீர்களே? இதுதான் நீங்கள் கொடுத்த வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றும் இலட்சணமா?

உங்கள் ஆட்சியின் திட்டங்கள் என்று பார்த்தால், நாங்கள் கொண்டு வந்த திட்டங்களின் நீட்சி மட்டுமே!

நீங்களாகக் கொண்டு வந்த புதுமையான திட்டமெல்லாம்: வெற்றி மின்வெட்டுத் திட்டம்,
வெற்றி அரிவாள் வெட்டு திட்டம்,
வெற்றி விலைவாசி உயர்வு திட்டம்,
வெற்றி டெங்கு காய்ச்சல் திட்டம்,
வெற்றி பால் தட்டுப்பாடு திட்டம்
இவ்வளவுதான்!

பெண்களைத் தி.மு.க.வினர் அவதூறாகப் பேசுகிறார்கள் எனப் பொய் பேசும் நீங்கள், உங்கள் Virtual Abuser-களின் Track Record-ஐ எடுத்துப் பாருங்கள்.

“ஜெம் வீரமணி வழக்கைப் பத்தி வாய திறங்க ஸ்டாலின் சார்”- என high pitch-இல் கத்தினீர்களே? உங்கள் Script Paper-ஐ Update செய்யாமல் வந்துவிட்டீர்களா என்ன? நான் விளக்கமாகப் பேசிவிட்டேன். நீங்கள்தான் டிவி, பேப்பர் எதையும் பார்க்கவில்லை போல. எதிர்க்கட்சியைப் பார்த்து சட்டமன்றத்தில் நீங்கள் சொன்னதையே சொல்கிறேன்... பேப்பர் படிச்சிருந்தா தெரிஞ்சிருக்கும்!

இந்த வழக்கை அரசியல் ஆக்க கூடாது என உயர் நீதிமன்றம் அறிவுறுத்தியதைக் கூடவா உங்கள் காதுகளில் அதிகாரிகள் ஓதவில்லை?

கரூரில் 41 மனித உயிர்கள் பலியா��தைக் கூட கண்டுகொள்ளாமல் ஓடி ஒளிந்துகொண்ட உங்களைப் பற்றி, “எந்தத் தலைவரும் தன் தொண்டர்கள் சாவதை விரும்ப மாட்டார்”- என்றுதான் நான் சொன்னேன். உங்களின் கோழைத்தனமான ஓட்டத்தை வைத்து அற்ப அரசியல் ஆதாயம் தேட நானோ தி.மு.க.வோ முயலவில்லை.

ஆனால் நீங்கள் எந்த அளவு தரம் தாழ்ந்து நடந்து கொள்கிறீர்கள் என்பதைச் சும்மா இருக்கும் பெரும்பாலான நேரத்தில் யோசித்துப் பாருங்கள்.

அதனால், “முதலமைச��சர் பொறுப்புக்குரிய கண்ணியத்தோடுதான் நாம் பேசுகிறோமா?” என்பதை நீங்கள�� சுய பரிசோதனை செய்துகொள்ளுங்கள் CM Sir.

[Dr P Thiaga Rajan (PTR) @ptrmadurai]

மதுரையை ஆளும் பாண்டிய மன்னர் என்று தன்னைத்தானே கருதிக்கொள்ளும் மின்சாரத் துறை அமைச்சர், இம்முறையும் “குடும்ப அறக்கட்டளை” என அழைக்கப்படும் ஒன்றைக் குறித்து, தமது வழக்கம்போலவே பொய்யான கருத்துக்களைப் பேசியுள்ளார். இப்படி ஒவ்வொரு நாளும் ��னக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள வரம்பை மீறிச் செயல்படுவதற்கு, முதலமைச்சரின் ஆலோசகர்களில் ‘யார்’, இவ்வளவு உதவுகிறார் என்ற கேள்வி இப்போதும் எழவே செய்கிறது.

முதலாவதாக, அவர் கூறுவதுபோல் எனக்கு சித்தப்பா என்று யாரும் கிடையாது. இரண்டாவதாக, எனது தாத்தாவின் பெயரில் இயங்கும் அந்த அறக்கட்டளையானது பல்வேறு சட்டங்களையும் விதிமுறைகளையும் மீறியுள்ளது. மதுரை மாநகராட்சிக்கு ரூ.2 கோடிக்கும் மேலா���ச் சொத்து வரி நிலுவையில் வைத்திருப்பதும் அதில் ஒன்று. இதுகுறித்து நானே கடந்த பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாகப் புகார் அளித்து வருகிறேன்.

அந்த அறக்கட்டளையின் பெயரில் நடக்கும் முறைகேடுகளின் முக்கியக் குற்றவாளி என்று நான் கருதுவது, ஒரு ஆடிட்டர் ஆவார்.

அந்த நபர் மீது ஏற்கனவே குளோபல் டிரஸ்ட் வங்கி, DSQ Software உள்ளிட்ட முறைகேடுகளில் நெருங்கிய தொடர்புடையவர். மேலும், சத்யம் நிறுவன முறைகேட்டுடனான தொடர்பு காரணமாக, PwC India நிறுவனத்தின் தலைவர் பொறுப்பிலிருந்து பதவி விலகுமாறு கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட ஒரே நபர் அவர்தான். இந்தியாவின் தீவிரமான நிதி முறைகேடுகள் குறித்த விசாரணை அமைப்பான SFIO மற்றும் அமெரிக்காவின் SEC ஆகியவற்றிலும் அவர் மீது குற்றச்சாட்டுகள் உண்டு.

இப்படி, பல்வேறு குற்றச்சட்டங்களுக்கு உள்ளன அந்த நபருக்கு, சட்ட அமைச்சருடன் திடீரென நெருக்கம் ஏற்படுவதில் வியப்பேதுமில்லை. ஒரே குணம் கொண்டவர்கள் நெருக்கமாவது இயற்கைதான்.

இந்த விவகாரத்தை மக்கள் கவனமாகக் கண்காணிக்க வேண்டும். ஏனெனில், அந்த ஆடிட்டர் உயர் நீதிமன்ற சென்னை மற்றும் மதுரை கிளைகளில் சுமார் இருபதுக்கும் மேற்பட்ட முறை அணுகியும், பல நீதிபதிகளால் வழங்க மறுக்கப்பட்ட அனுமதிகளைச் சட்ட விதிகளுக்குப் புறம்பாகப் பெற வாய்ப்புள்ளது. மதுரையின் மன்னராகத் தன்னை கற்பனை செய்துகொள்ப��ர், அந்த அறக்கட்டளை மாநகராட்சிக்கு செலுத்த வேண்டிய ரூ.2 கோடிக்கும் அதிகமான நிலுவைச் சொத்து வரியில் ஏதேனும் “கட்டிங்” வாங்கிக்கொண்டு, அதிகாரிகளை கட்டாயப்படுத்தி அனுமதிகளைப் பெற்றுத் தரக்கூடும்.

தமிழ்நாடு முழுவதும் பரவலாகக் காணப்படும் மின்வெட்டால் சாமானிய மக்கள் தினந்தோறும் அவதிக்குள்ளாகிறார்கள். ஆனால், அதற்குத் தீர்வு காண்பதில் உரிய கவனம் செலுத்தாமல், உள்நோக்கத்துடன் தனக்கு வழங்கப்பட்ட அதிகார வரம்பைத் தொடர்ந்து மீறி வரும் இவர், தமிழ்நாட்டின் அரசியல் வரலாற்றிலேயே மிக மோசமா��� மின்சாரத் துறை அமைச்சராக நினைவுகூரப்படுவார்.

ஐந்து கட்சிகளைத் தாண்டி வந்த நம்பகத்தன்மையற்ற ஒருவருக்கு மின்சாரத் துறையை வழங்கியதோடு கூடுதலாக, சட்டத் துறையையும் வழங்கி, அவரை ஒரு நிழல் “அதிகார மையமாக” செயல்பட மறைமுகமாக அனுமதிப்பது, இந்த அரசின் நிர்வாகத் தோல்வியையே வெளிப்படுத்துகிறது.

[Meta Mudhaleedu @MetaMudhaleedu]

NSE official website has launched sector wise screener feature for free

Tough competition for @screener_in

[அகிரா @AkiraKarachov]

இப்படித்தான் அரசியலுக்கு வா தலைவான்னு இருவது வருசமா ஒருத்தர தொரத்திட்ருந்தாய்ங்க.

அவரும் ரொம்ப வருசம் யோசிச்சு சரி வர்றேன்னாப்ல... ரெஸ்ட் இஸ் ஹிஸ்டிரி.

மேய்ப்பனைத்தான் மந்தைகள் தொடரவேண்டுமே அன்றி மந்தைகளைக்கேட்டு மேய்ப்பன் வழிகளை மாற்றக்கூடாது என்பதே இக்கதை சொல்லும் நீதி.