@ShShahidsaless@sohofim_ فکر میکنم ایران در میانه یک جنگ وجودی که چیزی برای از دست دادن ندارد هر کاری میکند.ظاهراً راهبردشان این است:امنیت تأمین انرژی یا برای همه یا هیچکس
#بازدارندگی یعنی دشمن پیش از شلیک، هزینه جنگ را محاسبه کند؛ نه اینکه پس از ویرانی، تابآوری ما را تحسین کند. تفاوت میان «بقا» و «بازدارندگی» دقیقاً همین چند لحظه پیش از آغاز جنگ است
@Majidshakeri8 برادر شما با خانواده بخواهی به اصفهان سفر کنی برای برنامه ریزی و انجام سفر حداقل دو هفته زمان میخواهی ،بعد آمریکا برای خروجی پیرامونی از شش کشور، ده روز؟؟؟😂
کودکان سرطانی بیمارستان بقایی اهواز که در پی حمله آمریکا امشب تخلیه شد، حتی فرصت نکردند غذایشان را بخورند یا عروسکهایشان را ببرند و یا داروهایشان را تزریق کنند.
عکس: علی معرف.
@AdelTalebi@roozbehp داشتن فرزند احساس و تجربه ای رو به انسان میدهد که قبلش اساساً قابل لمس و توصیف نیست برای همین بچه دار نشدن انسانها قابل درک است ولی امان از وقتی که بچه بیاید آن وقت همه چیز یک سرش میرسد به آن فرزند
From the football pitch to the negotiating table to the battlefield, every step we take as Iranians is part of a larger struggle: defending the honor and dignity of our dear people.
#Minab168
﴿وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِندِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ﴾
سپاس خدای بزرگ را که پاداش صبر،زخمها و سختی های مردم ایران را پیروزی و عزت قرار داد؛ به امید همدلی و پیشرفت ایران عزیزمان
سپاس خدای را که سهم ما از تاریخ، ایستادن در روزگار سقوط نیشابور نبود؛ نه هنگام جدا شدن هرات از پیکر ایران زیستیم و نه در شهریور بیست، آنگاه که بیگانگان از شمال و جنوب آمدند و وطن را اشغال کردند. تقدیر نسل ما این نبود که تنها راوی شکست باشد. ما را برای روز دیگری نگه داشتند؛ برای روز ایستادن.
انقلاب اسلامی پنجاهوهفت، با همه فراز و فرودها و همه داوریها، چیزی را در جان این ملت زنده کرد که قرنها تحقیر و شکست میکوشید از او بگیرد: اعتماد به نفس ملی. این باور که ایران میتواند بر پای خود بایستد، برابر دو قدرت اتمی عقب ننشیند، عراق نشود، لیبی نشود، ونزوئلا نشود و سرنوشتش را دیگران برایش ننویسند.
ما افسانه شهرهای موشکی را نشنیدیم؛ دریچههایشان را دیدیم که گشوده شد. دیدیم چگونه از دل کوه، آتش برخاست و آسمان را شکافت. دیدیم مردانی را که در پای پرتابگرها ماندند و آنان را که پشت سامانههای پدافندی، چشم به آسمانی دوختند که هر لحظه میتوانست مرگ از آن فرود آید.
ما قهرمانان را این بار روی پرده سینما ندیدیم. نسخه واقعی دلیران تنگستان را دیدیم؛ در خلیج فارس و هرمز؛ بیگریم، بیموسیقی حماسی، بینورپردازی. مردانی خاموش، کنار قایقها، پهپادها، موشکها و رادارها، در میان آژیر و آتش، که شاید نام بسیاریشان هرگز دانسته نشود، اما ایران نام کارشان را به یاد خواهد سپرد.
و دیدیم که زندگی نیز تسلیم نشد. نوازندهای در دل خطر، در کنار نیروگاه ساز زد؛ مردمی روی پلها ایستادند، با آنکه میدانستند آسمان امن نیست. شبها و شبها در خیابان با وجود تهدید. گویی هر کدام میخواستند به دشمن بگویند: میتوانید آسمان را ناامن کنید، اما نمیتوانید زندگی را از این سرزمین بگیرید.
ما ایران را بیزخم ندیدیم. داغ دیدیم، ترس دیدیم، ویرانی دیدیم. اما نگریختیم. آن روز که تاریخ در خانه ما را کوبید، پشت در پنهان نشدیم. ایستادیم و فهمیدیم که میهن فقط خاک نیست؛ لحظهای است که میدانی خطر نزدیک است، اما باز هم جایت را ترک نمیکنی.
بترسید که دیماه معکوس را در خردادماهِ پرحادثه کلید بزنند.
بترسید که جانفدایان را به نفع پایداریها مصادره کنند.
بترسید نظمِ نظام را ناظمان بشکنند.
موساد برای ایجاد فتنه،شبها هم بیدار است.
جامعه را قطبی نکنید!
اردوکشی خیابانی نکنید.
حریم حرم را نگهدارید!
راه سخت و طولانی است.