اعتراف میکنم یه کم سختگیرم؛ مثلاً وقتی میبینم یکی ابزاراش رو همینجوری پرت کرده تو جعبه، واقعاً دلم میگیره. مگه میشه با نظم نبودن کار درست دربیاد؟ 😬
شما هم از این مدلها کلافه میشید
۱. هر بار میخوام به بابام یاد بدم چطوری یه چیزی رو توی گوشی سرچ کنه
۲. دقیقا همون لحظه ریتم بحث عوض میشه و میرسه به اینکه چرا توی خونه نظم نیست
۳. تهش هم من میشم اون کسی که باید هر روز یادآوری کنه عینکش کجاست 🙄😂💀 🤲
دست میکشم روی این پارچههای ضخیم و سنگین (که واقعاً کلافهکنندهاند) و همسرم میپرسه چرا هر چی میگیری اینقدر زمخته؟ یعنی واقعاً فکر میکنه با اینها راحت راه میره؟
راستش دلم میخواست امروز سریعتر از همیشه بدوم و تمومش کنم. ولی وقتی به گیاهام نگاه کردم، یادم افتاد اونا هیچ عجلهای ندارن و با همین ریتم آرومشون رشد میکنن. توی شلوغیهای تهران، انگار یادمون رفته که صبر کردن هم یه جور مهارت تمرینیه. شما چطوری با عجلههای روزمره کنار میآید؟