وهم

[وهم @vahmmmm]

«زندگی! چقدر سر به ‌سرم می‌گذاری.»

[وهم @vahmmmm]

شاید مجبور بشم دوباره به نوت گوشی پناه ببرم و «جنگ‌نوشت» رو ادامه بدم.
این‌بار قراره در مورد از دست‌دادن چی بنویسم...؟

[وهم @vahmmmm]

زندگی همینه عزیزم.
هرلحظه ممکنه ورق برگرده.
چیزی به نام زندگی عادی و دغدغه‌های روزمره، بیشتر از چند روز دوام نمیاره.

[وهم @vahmmmm]

نیاز به تنها بودن رو گاهی خیلی شدید احساس می‌کنم.
احساسی که با درد همراه می‌شه. انگار که جای استخون‌هام تنگ شده باشه.

[وهم @vahmmmm]

هربار شگفت‌زده می‌شم از این‌که بدن می‌تونه خودش رو ترمیم کنه. از این‌که می‌تونه سطحی از پوست رو دوباره بسازه و جوری تنظیم می‌کنه که سلول‌ها دقیقا سر جای خودشون رشد کنن و زخم و آسیب رو از بین ببرن.

[وهم @vahmmmm]

باید بپذیرم که بعضی چیزها رو هیچ‌وقت نمی‌تونم بپذیرم.

[وهم @vahmmmm]

این حس بد رو بارها و بارها تجربه‌ کردم.
روزی صد بار. هزار بار. صدهزار بار.
هر بار که در جمعی بودم. هر بار که به خودم فکر کردم. چیزی رو داشتم و به مرور از دست دادم که دیگران بدون کوچک‌ترین تلاشی برای نگه‌داشتنش، تا پایان عمر این موهبت رو دارن و شاید حتی لحظه‌ای بهش فکر نکنن.

[وهم @vahmmmm]

هنوز تصورم از قصد و نیت همه‌ی آدم‌ها خیلی معصومانه‌ و خوشبینانه‌ست.
بعد از فهمیدن هر دروغی، با خودم می‌گم نه بابا همچین چیزی که دیگه دروغ گفتن نداره. شاید قضیه یه‌چیز دیگه‌ست!
هی سعی می‌کنم خودم رو قانع کنم که همه‌ ته قلب‌شون نیت خوبی دارن. که همه صداقت دارن. مگر خلافش ثابت بشه.

[وهم @vahmmmm]

بعد از انتشار هر آهنگ جدید روزبه بمانی، طبق قرار نانوشته‌ای که با خودم دارم، باید وقت ویژه‌ای برای شنیدنش پیدا کنم.
جای آرومی تنها بشم، در سکوت و سکون و تاریکی.
صدا رو زیاد کنم، چشم‌هام رو ببندم و غرق بشم...
بس که ارزش شنیدن داری مرد.

[وهم @vahmmmm]

@simpletypeofhum دقیقا... و گاهی هم دلم می‌خواد همه‌ی اون لحظات رو به یاد بیارم و از مقاومت ذهنم حیرت می‌کنم.

[وهم @vahmmmm]

می‌گفت: «جهنم واقعی اون‌جاییه که بعد از مرگ، چیزی که می‌تونستی بشی و چیزهایی که می‌تونستی به دست بیاری ولی براشون تلاش نکردی رو نشونت می‌دن.»
ناراحتم می‌کنه. اما تکونم نمی‌ده.

[وهم @vahmmmm]

مهلتم رو به اتمامه. مهلتی که روزی اون‌قدر زیاد بود که هدف رو کاملا دست‌یافتنی جلوه می‌داد. حالا چی؟ حالا یک بازنده‌م. حتی قبل از شروع مسابقه.

[وهم @vahmmmm]

اصلا کی سال عوض شد که حالا نزدیک نیمه‌ی خرداد باشیم؟
چرا دیگه از زمان هیچی نمی‌فهمم؟

[وهم @vahmmmm]

نمی‌دونم دارم با زندگی‌م چیکار می‌کنم.
مدت‌هاست که فقط هر روز صبح از خواب بیدار می‌شم، یک‌سری کارهای تکراری انجام می‌دم و شب باز می‌خوابم.
چندوقته برای چیزی تلاش نکردم؟
چندوقته هدفی نداشتم و چیزی به دست نیاوردم؟

[وهم @vahmmmm]

اسم‌ها و عکس‌های آشنا می‌بینم و کمی دلگرم می‌شم.
ته دلم خدا رو شکر می‌کنم که اون چندنفری که می‌شناختم و به خوندن‌شون عادت داشتم سلامتند.
و به این فکر می‌کنم که این بین، چندنفر دیگه هیچ‌وقت چیزی نخواهند نوشت.

[وهم @vahmmmm]

@alinasir2027 دقیقا...
انگار با یک نخ نامرئی به کسایی که عادت داشتم هر روز ازشون بخونم و نشونی ازشون ببینم وصل بودم و تو این مدت این نخ بریده شده بود.

[وهم @vahmmmm]

@shabparseh 🫂

[وهم @vahmmmm]

بعد از ۸۸ روز برمی‌گردم به این‌جا که همیشه با هرحالی بهش پناه آوردم.
کامم تلخه. قلبم مجروحه.
با آدمی که آخرین توییت این‌جا رو نوشته خیلی فرق دارم.
حالا کمی شکسته‌تر و رنجورترم.
حالا دیگه داغ دیدم. سوگ رو تجربه کردم.
معنای دلتنگی رو جور دیگه‌ای فهمیدم و باز به این‌جا پناه آوردم.

[وهم @vahmmmm]

@khoonMeh ممنونم :)✨

[پرسه @shabparseh]

سعدی رو انتخاب می‌کنم، ولی حسرت حافظ تا ابد توی دلم می‌مونه.

[وهم @vahmmmm]

@mohdsraa خدا رو شکر که سلامتی🫂✨

[وهم @vahmmmm]

این چند جمله رو فقط دو روز قبل از شروع دوباره‌ی جنگ نوشته بودم...
حالا به این فکر می‌کنم که الان دیگه اصلا چیزی از سلامت روانم باقی مونده؟

[وهم @vahmmmm]

باورم نمی‌شه که هنوز با هر صدای غیرمنتظره‌ای دلم می‌لرزه.
باورم نمی‌شه که هنوز با شنیدن صدای ساخت و ساز، صدای کامیون، صدای ماشین و موتور و حتی صدای باز و بسته‌شدن در، برای چندلحظه از شدت دلهره تپش قلب می‌گیرم.
هربار با خودم فکر می‌کنم که واقعا دوباره شروع شد.