selly

[selly @yoginisel]

#Behiceboran ❤️🌺

[İsimsizler Hareketi @isimsizhareket]

Sosyalist doğulmaz.
sosyalist yaşanır!..
#BehiceBoran

[selly @yoginisel]

@sadecepax Yeşil

[selly @yoginisel]

@sadecepax 13/03/1981

[selly @yoginisel]

@banussayk Güneş,yükselen,venüs mars balık 1.evimde.Ay ikizler 4.evimde

[selly @yoginisel]

@bilgesenerastro Yükselen balık 5 derece 1.evimde

[Mehmet Gundogdu @avuntusaati]

İnsanlar belli seviyeye ulaştıktan sonra yanlış anlaşılmayı umursamazlar. Artık kendilerini kanıtlama ihtiyaçları kalmamıştır. Gerçek özgürlük, sürekli açıklama yapma ihtiyacı hissetmemektir. Olgunluk, sessizliğin gücünü keşfetmektir. Kendini sürekli kanıtlama telaşını bırakan, artık kendi gelişimine odaklanabilir.

[Deniz Göktaş @idgoktas]

Karatepe Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz Kurumu’ndan selamlar.

Size bu satırları hemen yan hücremden gelen “Aşkın mapushanee, içindee ben mahkum” dizeleri eşliğinde yazıyorum.

Bir düzeltmeyle başlayayım; tanımadığım ve görüşmediğim bir avukat “Deniz bizi unutmayın dedi ” gibi bir bilgi yaymış. Ne böyle bir duygum var ne de öyle bir talebim oldu. Aksine sürekli beni paylaştığını öğrendiğim arkadaşlarıma şu mesajı yolladım: “Abartma be king, yaz böyle geçmez.” Hazır hayatımın ilk tekzibini yapıp kendimi bir şey sanmışken hız kesmeden ikinciyi de yapayım. Biraz gecikmeli olacak ama tutuklandığımı öğrenince söylediğim “neşemizi çalamazlar” mesajını tırnak içinde olduğunu vurgulayarak söylemiştim. Nöşömözü çolomozlor gibi. Ama adliyeden Twitter’a ulaşana kadar yolda ironik tırnaklar kaybolmuş. Bana bu haberler geç geldiği için özetle şöyle diyebilirim; romantik, arabesk ya da talepkar bir cümle duyarsanız bilin ki doğru değildir. Çünkü ruh halim — olumlu anlamda — üçünden de uzak.

Evet, Çorlu’da birinci ayımı doldurdum. Ankara, Çorum, Antalya ve İstanbul’dan sonra en çok vakit geçirdiğim şehir Tekirdağ oldu. Beş Şehir’i tamamladım. Gelirseniz gezdiremem ama şehrimizin en çok ziyaret edilen noktası olan cezaevine çoğu Tekirdağlıdan daha hakimim. En iyi köfteciyi herkes bilir.

Moralim yerinde, sağlığım iyi. Bir ay boyunca kötü hissettiğim tek bir an bile olmadı. Tabii ki cezaevi romantize edilebilecek bir yer değil. Bunu herkes bilir. Monopoly’de bile kodese girince sinir krizi geçiren arkadaşlarım oldu. Yine de adettendir, benden de duyun; cezaevine girmeyin mecbur kalmadıkça.

Aile, arkadaşlar, iletişim ve seyahat özgürlüğü, gözetlenmediğim bir oda, güneş, sahne, sokakta yürümek gibi mahrumiyetlerin yanında önemini burada anladığım şeyler de oluyor. Klavye ve bıyık makası benim için önemliymiş. Klavyeye hazırlıklıydım ama bıyık makası sürpriz oldu. Berber prosedürünü öğrenene kadar bıyıklar ağzımı kapattı. Kantin listesinde olmamasına rağmen şansımı deneyip “Bıyık makası?” diye dilekçe yazdım; cevap verilmeyen tek dilekçem oldu. Bir filmde dev makası olan bir adam gördüm. Çok özendim. Hayatımda ilk kez canım makas çekti. Neyse ki bıyığım Türkiye’de övgü alabileceği en kritik kişiden övgü aldı; ziyarete gelen Erkan Baş’tan.

Özetle cezaevine girmemeye çalışın ama işinizi olması gerektiği gibi yapmanın karşılığı buysa en huzurlu uykular burada uyunuyor. Sonraki gün yapacak işinizin ya da verilmiş sözünüzün olmaması da cabası.

Kaldığım cezaevi “Kuyu Tipi” olarak biliniyor. Bu konuda uzmanların, avukatların ve uzun süre tecrübe etmek zorunda kalmış insanların yazdıklarını okumanızı tavsiye ederim. Benim kısa süreli gözlemim; güneşsizlik, havasızlık ve sosyal izolasyonun kalıcı fizyolojik ve psikolojik zararlar vermesi kaçınılmaz. Sayımlar dışında insan sesi duymadan günleri, haftaları geçen mahkumlar var. Cezaevi deyince aklımızda canlanandan çok daha yalnızlaştıran bir sistem.

Ben belki kısa süreli olacağını umduğum için dışarıda da bazen yaptığım goblin moduna geçerek şimdilik uyum sağladım. Ama öğlen 7 metrelik duvarları olan avluda yüzüme gelsin diye güneşle köşe kapmaca oynamam gerekiyor. Yolu bir şekilde bu kuyuya düşen güvercin* ve dev çekirgeler duvarları aşamadıkları için benimle beraber kalıyorlar, haklarında CİMER şikayeti olmamasına rağmen. Yalnız hissettirmiyorlar. Gönderdiğiniz kitap kargoları ve şimdiden plastik komodinimin iki çekmecesini dolduran mektuplar hayatımdaki en kalabalık zamanımı yaşamamı sağladı hücrede. Hepsini okudum mektupların, kalışım uzarsa cevap da yazacağım. Yakın arkadaşlarımdan “Niye cevap yazmıyorsun şerefsiz, bu sefer turnede olmadığını hepimiz biliyoruz” tarzı mektuplar gelmeye başladı. WhatsApp’tan kurtuldum, bu sitemden kurtulamadım. Kitap hediyeleri ve mektuplarla memurlara ek mesai çıkardık. Size de, şikayet etmeden hızla yardımcı olan memurlara da teşekkürler.

Düzenli ziyarete gelen avukatlar da nefes oluyor. Cezaevinin yıldızları onlar. Ton balığını cezaevi kantinine ekleten avukatla tanıştım, çok heyecanlandım. Burada Oğuzhan Uğur’dan daha popüler. Dışarıya dair haberleri de onlardan alıyorum.

Okul arkadaşlarım başta olmak üzere dışarıda destek olan, dayanışma gösteren herkese de çok teşekkürler. Sabah 8 sayımlarında memurlar gelene kadar uyanık kalabilmek için “Bugün kim tutuklandı” temalı programlar izlemeye alışmışken, bir sabah ODTÜ Mezuniyet pankartlarıyla uyandım. Gözlerim doldu ilk kez. İyi ki varsınız. Athena Gökhan’ın törende benle ilgili yaşadığı kafa karşılığına çok güldüm. Sansürcü Punkçı da Türkiye’ye kısmetmiş.

Anarchy in THE UK
AcunMedya in Turkey

Böyle diyorum ama NATO ve Dünya Kupası bittiğinden beri Masterchef izliyorum. Açar açmaz orada da bir Karadenizli kazandı. Bütün ülkeyi kısık ateşte karadenize ettiler. (Deniz içerde şimdi ne şaka malzemesi biriktirmişsindir? Aynen kardeşim ful böyle notlar alıyorum, özür.) Burçin ve Tolğa favorim.

İlk hafta ülkeme dair moral tazelemek için Aktroll kanalları izledim; NATO Zirvesi Özel. Programlarda önce bana sövüp ahlak dersi veriyorlardı, sonra Donald Trump övüyorlardı, Türkiye için büyük şansmış varlığına duacılar. Ben de dersimi aldım.

“Değerleri aşağılayan komedyen” den, “Değerli dostum”a terfi etmek için eksiklerim:

- Epstein ile kanka olmak
- Gazze’yi Netanyahu ile birlikte tatil köyü yapma vaadi

Bir kelime şakası ve bir didaktik çıkış yaptığıma göre aylık güncellememi sonlandırabilirim. Hala kararlıyım, Moby Dick’i bitireceğim. Geçen öyle yazdım ama elime geçmedi henüz. Diğer kitaplar geldi, Moby Dick hala kontrolde. Cezaevi okuma komisyonu da bitiremiyor, bela bir kitap. Aslında cezaevi kütüphanesi çok iyi, Chomsky bile var. Belki o da Epstein kontenjanından girmiştir.

(*) 2 haftadır benimle yaşayan güvercin Leo ile tanıştığımız günün öyküsünü yazdım, Uğur Gürsoy Uykusuz Ağustos sayısında çizdi. Benim yerime de okuyun, buraya Uykusuz sokamıyormuşuz.

Söyleyeceklerim bu kadar, iyi günler.

[ᴀᴅɴᴀɴ ʙᴀQᴇʀ ‏𝕏 @iBo3DNA]

بفيلم #TheOdyssey في مشهد الحوريات انقالت اقوى جملة سمعتها بحياتي ومن يومها وانا افكر فيها، عميقة بشكل خيالي

أوديسيوس يربط نفسه بساري السفينة عشان يسمع أغنية حوريات البحر (السيرينات)، الأغنية اللي محد سمعها وطلع منها حي. واحد من البحارة سأله: "شلون كانت؟" فرد عليه:

"All the things you wanted to be, and then all the things you wished you never wished for. It was a delicious itch you want to scratch, but you find it under the skin, and you can't reach it. So the delicious itch becomes unbearable. It told you what you most want is what you most can't have, and what you most can't have is what you already had and lost."

"كل الأشياء اللي كنت تتمنى تصير … وبعدين كل الأشياء اللي تمنيت إنك ما تمنيتها أصلًا. كانت مثل حكة لذيذة تبي تحكها، بس تكتشف إنها تحت الجلد، وما تقدر توصل لها. ومع الوقت، هالحكة اللذيذة تصير عذاب. كانت تقول لك إن أكثر شي تبيه هو الشي اللي مستحيل تحصله، وإن أكثر شي مستحيل تحصله … هو الشي اللي كان عندك وخسرته."

بمعنى اخر هي ذاك الصوت اللي داخل راسك، اللي يقنعك إن الحياة اللي ما عشتها كانت أحسن من الحياة اللي عايشها الحين. الصوت اللي يهمس لك:
"لو إني اخترت قرار غير … لو إني ما تركت هالعلاقة… لو إني كملت…الخ" ويخليك تدريجيًا تغيب عن واقعك

وأعتقد هذا السبب اللي يخلي اللي يسمعها ما يعيش، مو لأنها تقتل الجسد، لكن لأنها تسرق حضورك

إذا طول عمرك تتحسر على حياة ما عشتها، مستحيل تعيش الحياة اللي فعلًا عندك بكل تفاصيلها

[Feminist Kadın @feministtkadin]

Yumurta sperme gitmez. Sperm, yumurtaya gelir. Hem de milyonlarcası. Yumurta, seçer. Olur da kendinizi bir erkeğin peşinden koşarken ya da arkasından ağlarken bulursanız, ortalığa saçılmış milyonlarca değersiz sperm olduğunu unutmayın. Ve bir daha biyolojinize ihanet etmeyin.

[Güney Birtek @guneybirtek]

“Serin bir rüyanın hatrınadır çektiğim dünya ağrısı…” Birhan Keskin demiş.

[Murat Dural @duraladam]

Eskişehir Porsuk çayı etrafında yürüye yürüye Yılmaz Erdoğan’a çakmış. Ama baya tarihsel bilgi vere vere, derin bir yerden, bilgece çakmış. Hoşuma gitti çok

[Jangkku(김장꾸) @jangkku920]

거북목 가지신분들 모이세요

별 기대 없이 시킨 이 운동 딱 3주 했는데

없던 등 근육도 생기고 목 라인이 완전 달라짐

일단 해보고 말하셈 진짜 장담함

[Tolga Acaroğulları @Acarogullari10]

José Saramago’nun "Körlük" romanında insanlar salgın bir hastalık gibi aniden kör olmaya başlar. Ancak bu bildiğimiz anlamda bir körlük değildir. Karakterler zifiri bir karanlığa değil; bembeyaz, süt gibi parlak bir aydınlığın içine düşerler.

Saramago, karanlığın değil, asıl "aşırı aydınlığın" insanı kör ettiğini kurgular.

Bugün maruz kaldığımız sonsuz enformasyon akışı da tam olarak böyle bir "beyaz körlük" yaratıyor. Etrafımızdaki her şey o kadar parlak, o kadar ulaşılabilir ve o kadar gürültülü ki; bu aşırı uyarıcı bombardımanı içinde asıl görmemiz gerekeni, yani anlamı kaybediyoruz.

[Tolga Acaroğulları @Acarogullari10]

Ursula K. Le Guin’in "Yerdeniz Büyücüsü" serisinde büyü, asa sallamak ya da iksir yapmak değildir. Orada bir şeye hükmetmenin tek yolu, onun "gerçek adını" bilmektir.

Bir insanın, bir rüzgârın ya da bir ejderhanın Kadim Dil'deki gerçek adını biliyorsanız, onun üzerindeki mutlak güç size geçer.

Le Guin’in kurguladığı bu fantastik evren, aslında muazzam bir dil bilimsel tespittir: İnsan; adını tam olarak koyamadığı, sözcüklere dökemediği hiçbir duyguyla, korkuyla veya travmayla başa çıkamaz. Bir şeyi yönetebilmek, önce onu doğru isimlendirebilmeyi gerektirir.

[Güney Birtek @guneybirtek]

https://t.co/AVKnDfXKi3

[múràt @hurufat]

Odysseus mitine bu kadar meraklısınız madem Angelopoulus’un filmlerini izleyin. Özellikle Kitara’ya Yolculuk, Ulis’in Bakışı, Sonsuzluk ve Bir Gün ve hatta mitin ters yüz edilmiş hâli olan Ağlayan Çayırlar. Hepsi modernize edilmiş ve içselleştirilmiş bir Odysseus’dur.

[İlker Kocael @ilker_kocael]

Özellikle "Odyssey filmine gideceğim ama hikâyeyi hiç bilmiyorum" diyenler için iyi bir başlangıç videosu: Odysseus'un çileli hikâyesinin baştan sona felsefi derinliğiyle birlikte anlatımı, Luc Ferry'den.

Çok eskiden yayınladığım bu videonun çevirisini bugün tekrar elden geçirdim. Yeni versiyonu daha derli toplu oldu.

İyi seyirler :)

[Ata Egemen Çakıl @ataegemenc35]

Ahmet Telli koskoca bir ömür bir tane falsosu, tarihin yanlış yerinde konumlanışı, hakkında hiç kötü konuşanı olmamış. Çok sade bir hayatı, nevi şahsına münhasır bir şair kimliğiyle yaşadı ve gerçekten de bilge bir gezgin tavrıyla göçtü gitti.

[Tuğçe @coledusen]

Son günlerinde Ahmet Telli’nin sesine ses olan Mahir Polat, Mahir abi🤍 En başından beri gözüm dolu dolu izlerken konuşmaya başlamasıyla hıçkıra hıçkıra ağlattı. Cümlelerine ayrı, ağlamama uğraşına ayrı ağladım...

[Onur Özgen @ozgenonur]

Ahmet Telli’nin şiiri, yenilgiden sonra ne yapılacağını anlatan bir kılavuz değildi. Hazır cevaplar sunmadı. İnsanlara yeniden kazanacaklarının güvencesini vermedi. Daha zor bir şey yaptı: Kaybetmiş bir insanın neye dönüşmemesi gerektiğini gösterdi.

İnsan alaycılığa teslim olmamalıydı. Geçmişinden utanmamalı, kaybettiği arkadaşları bir yük gibi taşımamalıydı. Acısını başkalarına karşı bir duvara çevirmemeliydi. Dünyanın adaletsizliğini gördüğü için sevgiden vazgeçmemeliydi.

Ahmet Telli, zaferin yakında olduğuna inananların şairi olmaktan çok, zafer uzakta kaldığında birbirlerini kaybetmemeye çalışanların şairiydi. Bu nedenle şiiri politik yenilgiler yaşamış kuşaklara seslendi. Fakat yalnızca onlara ait kalmadı. Kendi hayatında bir şeyleri kaybetmiş herkes, onun dizelerinde tanıdık bir ses bulabildi.

Şimdi o ses, şairinden bağımsız biçimde yoluna devam edecek.

[Altan Sancar @AltanSancar1]

Güle güle Ankara’nın güzel abisi.

Ahmet Telli bizlere veda etti.

“Sessizce çekip gidiyorum şimdi, sessiz ve kimliksiz
Belki yine gelirim, sesime ses veren olursa bir gün...”