"نام من چه دارد؟
نامی که دیرزمانی است در تلاطم آشفتگیها از یاد رفته
و نمیتواند ارمغانی پاک نثار قلبت کند
اما تو، در روزی غمآلود، در سکوت
با حسرت و اندوه نامم را بر زبان آر
و بگو هنوز یادی از من باقیست
و بگو در دنیا دلی هست،
که من در آن خانه کردهام .."
@Qurchibashi چطوره خودتون هم به این توصیه عمل کنید و حالا که از ایران فرار کردید به امور مربوط به خودتون برسید و اظهار نظر در مورد مسائل سیاسی ایران رو بسپرید به کسانی که این مسائل با سرنوشتشون گره خورده؟
@aghazadeh811@aghplt چه رقتانگیزی ای پنجاه و هفتی فلکزده که تیشه به ریشهی حکومت قبل زدی و حالا چهل و هفت سال است انتظار میکشی که مگر یک روز خبر برسد "مژدگانی که گربه تائب شد" ..
@mahi_rhbr سوال مهمی که اینجا پیش میاد اینه که چه چیزی این جاذبهی جنسی رو به وجود میاره؟ یک نفر با دیدن برجستگیهای اندام (جلو بازو و قد بلند یا سینه و باسن بزرگ) از لحاظ جنسی جذب طرف مقابل میشه و شخص دیگه با آگاهی از قرابت فکری و روحی. البته که ما در عمل با طیفی از گرایشها مواجهیم.
@Ali_M1369 دیوید لینچ کتابی داره با عنوان "صید ماهی بزرگ" که مجموعهای از نوشتههای کوتاه و پراکندهست. در این کتاب خلاقیت هنری خودش رو به صید ماهی از اقیانوس تشبیه میکنه و اصرار داره که برای گرفتن ایدههای خلاقانه باید به عمق رفت و این کار هم جز با "مراقبهی تعالیبخش" ممکن نیست..
@Boxer456353040 یه علت بد بودن ترجمههای شاملو اینه که اصلا خودش رو در جایگاه یک ادیب محقق نمیدید، خودش رو روشنفکری میدید که آتش رو از خدایان دزدیده و به اعتبار همین میتونه دست به هر کاری بزنه و راجع به همهچیز نظر بده. شاملو میگه رمانو ول کن، من روشنفکر رو ببین که این رو چطور ترجمه کردهم.
@mohammadaleph چه شباهتی به روزگار ملت ما داره. مهم نیست چه هنری داری و چه شرافتی در زندگی به خرج دادی و چه هزینههایی پای اینها دادی، همین که حامی جریان سیاسی خاصی باشی و صدای فریادت به خاطر از دست رفتن عزت نفست بلند باشه، وطنفروش لقب میگیری و خودت عامل اصلی تیرهروزیت شناخته میشی.
@Boxer456353040 The Pledge is based on Friedrich Dürrenmatt's 1958 novella The Pledge: Requiem for the Detective Novel. Dürrenmatt wrote the novella to refine the theme he originally developed in the screenplay for the 1958 German-language film It Happened in Broad Daylight.
دوستی میگفت زیاد از امید داشتن در این روزهای سیاه حرف میزنی. ما مجبوریم امید داشته باشیم، امید داشتن برای انسانی که جامعهاش با چنین سرعتی به سمت فروپاشی میرود یک گزینه نیست، اجبار است. امید برای ما یک احساس نیست، ضرورت زیستن است. بله برای کسانی که در وضعیتی عادیتر از ما قرار دارند میتوانند «امید را یک انتخاب» در نظر بگیرند و اگر هم نشد خب به زندگیشان ادامه دهند. اما در چنین شرایطی که فرسایش روانی و اجتماعی به صورت روزانه در حال وخیمتر شدن است، تشویق به امید داشتن فقط «خوشبینی و مقام اخلاقی» نیست، امید برای ما مکانیسم مقاومت است که بدون آن زندگی به طور کلی از هم میپاشد. امیدوار کردن افراد یک جامعه که تمام نشانهها حاکی از بدترشدن اوضاعش است به منزله «رویافروشی و گول زدن افراد» نیست بلکه به معنای این است که: «ما حق نداریم آینده را پیشاپیش از دست رفته و شکست خورده فرض کنیم.» میشود کاملا واقعبین بود و در عین حال در سیاهترین روزها در مقابل کسانی که پیروزیشان در ناامید شدن شماست ایستاد و امیدوار بود.