Top Tweets for #celvbjk

ÇIRAK VE STAJ BAŞLANGICINDA HAYALLERİ VARDI, EMEKLERİ NEDEN SAYILMADI? Hepsinin bir hayali vardı… Kimisi meslek öğrenip usta olacak, kendi işyerini açacaktı. Kimisi harçlığını çıkaracak, ailesinden para istemeyecekti. Kimisi evin geçimine katkıda bulunacak, anne babasının yükünü biraz olsun hafifletecekti. Abdurrahman Özkul gibi bir elektrikli bisiklet alabilmekti bazısının hayali. Mahir Buğra gibi kendi pastanesini kurmaktı… Küçücük yaşlarına, kocaman hayaller sığdırmışlardı. Sabah erkenden kalktılar. Önlüklerini giydiler, tezgâhın başına geçtiler. Ellerine işin kiri, üstlerine yorgunluğu sindi. Bir ustanın yanında meslek öğrenirken gelecekteki hayatlarını da kurduklarını düşündüler. Öğrenci olmaları, eğitimlerinin ve güvenliklerinin korunması gerekiyordu. Oysa kimileri için eğitim giderek geri planda kaldı; yetişmesi gereken işler, üretim ve işyerinin ihtiyaçları öne geçti. Çocuk yaşta, yetişkinlerin sorumluluğunu taşıdılar. Bazıları, meslek öğrenmek için girdikleri yerde ucuz iş gücü olarak kullanıldıklarını ancak büyüdüklerinde anlayabildi. Bazıları ise büyüyemedi. Geriye bir bisiklet hayali, açılmayı bekleyen bir pastane, yarım kalan bir hayat kaldı. Ailelerinin hafızasında sesleri, evlerinde eşyaları, içlerinde hiç kapanmayacak bir boşluk… Hayatta kalanlar büyüdü. Usta oldu, işyeri açtı, başka işlere girdi, aile kurdu. Çocukken çalıştıkları günlerin gelecekte bir karşılığı olduğunu sandılar. Sigorta girişleri yapılmıştı; ellerinde kartları, kayıtlarında tarihleri vardı. Yıllar sonra emeklilik hesabının başına oturduklarında acı gerçeği gördüler: Çalıştıkları onca gün, ay, hatta yıl; emeklilik hesabında bir gün bile etmiyordu. Oysa o günler yaşanmıştı. Sabahın ayazı gerçekti. Tezgâhın başındaki yorgunluk gerçekti. Ürettikleri, taşıdıkları, temizledikleri, yetiştirdikleri işler gerçekti. Çocukluklarından işe ayırdıkları zaman gerçekti. Şimdi o emeğin hakkını arıyorlar. Belgelerini topluyor, birbirlerine ulaşmaya çalışıyor, anlatıyor, yazıyor, kapılar çalıyorlar. İşlerinden, ailelerinden, dinlenme saatlerinden zaman ayırarak çocuklukta başlayan emeği görünür kılmak için ciddi bir çaba gösteriyorlar. Görselde adalet terazisinin üzerinden güçlükle geçen insanlar, biraz da bu hayatları anlatıyor. Çocukken işin yükünü taşıyanlar, bugün haklarını kabul ettirebilmenin yükünü taşıyor. Adalete ulaşmak neden böylesine zor bir geçiş olsun? Bu arayışın içinde bir ustalık hayali var. İlk harçlığın sevinci var. Aileye destek olmanın gururu var. Bir elektrikli bisiklet, bir pastane, yarım kalmış nice gelecek var. Çırak ve stajyerlerin hak arayışını anlamak için önce o çocukları ve hayallerini görmek gerekiyor. Çocuklukları geri gelmeyecek. Ama emeklerinin hakkı teslim edilebilir. Çocukken çalıştıkları yıllar, büyüdüklerinde yok sayılamaz.