To The New York Times (@nytimes): your Iran dams story does not hold up. Your own sources are saying so.
Today The New York Times suggested that Iran's dams may have been built to support its missile program. Read closely, the article refutes itself, and the people it relied on are distancing themselves from its conclusion.
The article admits its own claim is speculation. In its third paragraph, it says any connection between the dams and the missile program "remains speculative," then calls the evidence "highly suggestive." That evidence is never shown. In the entire article, not one dam is shown to supply water or power to one military site. Not one.
Its evidence is two overlapping maps. "Close by" is never defined. No distance, no count, no statistical test. The article itself says Iran has at least 533 dams, and that its missile sites are dug beneath mountains. Dams are built in the same mountain terrain. With numbers like these, overlap is inevitable. Proximity is not proof.
The theory also needs dams to power missile sites. Most dams generate no electricity at all. Fewer than 50 of Iran's more than 500 large dams have turbines installed to generate electricity, a fact anyone can check. The article never says how many of its 533 dams produce power.
Then there are the sources.
🟡 Nima Shokri (@NimaShokri_GHI), the researcher whose mapping the whole claim rests on, has clarified his position: "the proximity of dams to military targets does not establish why those dams were built, nor does it justify attacks on them." He strongly opposes attacks on dams and civilian water infrastructure.
https://t.co/lu453ASOI1
https://t.co/u8lAqQibLC
🟡 Danny Citrinowicz (@citrinowicz), the article's key military source and a former longtime Iran analyst for Israel's military intelligence, wrote that the direct connection between specific dams and missile facilities "has not been conclusively established." Hours later he went further: "I did not write the article, nor was I interviewed as a dam expert. Questions about the number of dams and their connections to sites should be directed to the author in the NYT."
https://t.co/9pk2bCf9NX
https://t.co/T7r9Zud7rU
🟡 Kaveh Madani (@KavehMadani), who is quoted in the article, was blunt: "Speculation is not evidence. Spatial proximity is not causality." He called the narrative irresponsible journalism with potentially dangerous consequences for civilian water infrastructure, noted that even those who attacked Iran have not made such claims linking dams to missiles, and concluded: "The @nytimes should know better."
https://t.co/LL14eDWVfs
🟡 Amir Aghakouchak (@AmirAghaKouchak), named in the article, endorsed Shokri's clarification: dams and water infrastructure "must never become targets of military attacks."
https://t.co/KBieLqLNP7
🟡 Nik Kowsar (@nikahang), interviewed for the article, said the interviews took place months ago, and stated: "I oppose any attack on civilian infrastructure, whoever carries it out and whatever reason is given."
https://t.co/DWJqejuz0y
The article was even corrected on the day it was published, on the very point its theory rests on. The Karun-4 Dam was not hit. Only the area near it was struck.
And it builds a second speculation on the first, suggesting that the conservationists arrested in 2018 "may have accidentally happened upon sensitive military sites." The article itself prints that those groups never worked in wilderness areas without permission from the government and intelligence services. One of those arrested, Kavous Seyed-Emami, died in state custody. A "may have" is no basis for rewriting that case.
A story whose evidence is a map, whose premise fails a basic fact check, and whose own sources have distanced themselves from it is not journalism. Published in the middle of a war, it hands a pretext for striking a country's water infrastructure to the very people bombing it, while an entire nation lives under the shadow of war.
The New York Times must prominently correct this story and explicitly state in an editor's note that the alleged link between Iran's dams and its missile program is unproven speculation and lacks credibility.
It must disclose, inside the article itself, the background of its key military source.
And it must apologize to all of its readers, including the people whose words were used in this article.
Source: The New York Times and the links above.
https://t.co/F0KKQbiYKe
بچه ها حال دوستم به شدت وخیمه
ازتون خواهش میکنم هر کسی دسترسی به این پماد رو داره (پماد موضعی مفناید) اطلاع بده به شدت بهش احتیاج داریم
ازتون خواهش میکنم هر مقدار پول یا هرچیز دیگه ای نیاز باشه پرداخت بشه موردی نداره هرجای ایرانم باشه مشکلی نداره
لطفا شیرش کنید خاکتونم❤️
#کمتر_مزخرف_بگوییم
حدس و گمان، مدرک نیست. نزدیکی جغرافیایی دو متغیر، دلیلی بر وجود رابطه علت و معلولی (بین آنها) نیست.
حتی کسانی که به ایران حمله کردند، چنین ادعاهایی درباره ارتباط سدها با موشکها مطرح نکردهاند!
این روایت تقلیلگرایانه و جنجالآفرین، مصداق روزنامهنگاری غیرمسئولانه است که میتواند پیامدهای خطرناکی برای زیرساختهای غیرنظامی آب داشته باشد.
روی این توییت یک داستان بنویسم که به امروز ربط داره!
من اگر زمان مدرس و رضاخان بودم با وجود اختلاف فکری شدید با مدرس در این مورد طرف مدرس بودم و مخالف انحلال پادشاهی قاجار بودم حتی در مقابل گزینه جمهوری!
نه به این دلیل که پادشاهی بهتر از جمهوری است
و نه به این دلیل که پادشاهی قاجار خوب بود.
به این دلیل که مردم با هزینه زیاد توانسته بودند با انقلاب مشروطه پادشاهی و پادشاه قاجار را از اهمیت ساقط کنند
پادشاه قاجار نقش زیادی در سیاستگذاری و اجرا نداشت
هر کسی که فکر میکند می تونه کار کنه بیاد نخستوزیر بشه و نماینده بشه و کار کنه و اگر نتونست میره کنار!!
پادشاه اون گوشه نشسته نان و ماستش رو میخوره و گندمش رو ذخیره میکنه!
تغییر حکومت به "جمهوری دموکراتیک" ضرورتی نداشت ولی یک خطر تبدیل شدن به جمهوری دیکتاتوری را داشت!
یعنی رئیس جمهوری که کنار نمیرود، مانند اسد، کیم، صدام
همون ایرادی که پهلویستها امروز یک قرن پس از مدرس به جمهوریخواهی دارند!
رضا شاه راهآهن و دانشگاه ساخت؟
در سلطنت قاجار اگر کسی میخواست جاده و دانشگاه و راه آهن بسازد یا کار فرهنگی بکند، شاه قاجار که اختیار قانونی ممانعت از او را نداشت!
.
در واقع من آن زمان میگفتم وقتی سیستم نوعی از دموکراسی است و فقط یک دربار پادشاهی مسخره اون گوشه هست، بگذارید باشه، نهایتا با ابزارهای قانونی مخارجش رو کم کنید و یا از طریق گردشگری تبدیلش کنید به منبع درآمد که خرج خودش رو دربیاره!
و به رضاخان میگفتم اگر نیت شومی نداری چه کار به تغییر حکومت داری؟
چند سال نخستوزیر شو!
اختیار سیاستگذاری و اجرا هم که با تو و تیمت است و شاه نمی تونه دخالت خاصی بکنه
خوب بودی می مونی خوب نبودی میری!!
البته الان ما می دونیم که قضیه به همین سادگی نیست و تصمیم فردی نبوده و دخالت خارجی و اوضاع داخلی تاثیرگذار بودند.
ولی این در توضیح بیجا بودن تلاش برای تبدیل حکومت مشروطه به جمهوری است!
یعنی حکومت پادشاهی مشروطه به اندازه کافی دموکراتیک هست و شاه به اندازه کافی با تلاش مردم بیتاثیر شده که اصرار به تغییر حکومت با تردید و مخالفت نگریسته شود!
.
حالا به امروز نگاه کنید
دقیقا برعکس
به هر دلیل و با هر زحمتی آن نقش نمادین و مسخره شاه و دربار برداشته شده.
فکر کنید ما بخواهیم یک سیستم حاکمیتی به جای سیستم کنونی بگذاریم
دو گزینه داریم
۱. دموکراسی
۲. دیکتاتوری
اگر انتخاب دیکتاتوری یک نفر است که هیچ!
اگر انتخاب دموکراسی است در کنار دموکراسی ایجاد یک دربار مسخره که قرار است نقشی در سیاستگذاری نداشته باشد چه ضرورتی دارد!؟
اگر چنین درباری بود اصرار به برداشتنش ضروری نبود
و اگر چنین درباری نیست اصرار به ایجادش ضرورتی ندارد
در واقع یک دربار بی تاثیر هم ایجادش در اکنون و هم برداشتنش در زمان قاجار هر دو غیرضروری هستند.
مگر اینکه دروغ بگیم و بخواهیم دربار تعیین کننده دیگری ایجاد کنیم که یک دیکتاتوری دیگر است.
تو سوریه جنگیدند که تو تهران نجنگیم.
به برجام گفتند خسارت محض به سودای منفعت محض.
اورانیوم را ۶۰ درصد کردند که بهمون حمله نشه.
توافق را به هم زدند تا تنگه را ببندند، هم نفت بشه ۲۰۰ دلار و هم سالی ۱۰۰ میلیارد دلار درامد از تنگه بسازند.
حتی یک دونهش درست از آب در نیومد. نادانها.
وقتی عباس میلانی در گفتوگوی تازه با سیما ثابت رو به دوربین میگوید «تقریباً هرچه قبلاً دربارهی رضاشاه گمان میکردم میدانم، غلط بود»، با یک معرفی کتاب ساده طرف نیستیم؛ با یک بازنویسی تمامعیار سیاسی روبهرو هستیم.
پرسش اصلی اینجاست: مگر ما دربارهی کتیبههای گمشدهی دو هزار سال پیش حرف میزنیم؟ در تاریخ صد سال اخیر که اسناد وزارت خارجهی بریتانیا و آمریکا، مشروح مذاکرات مجلس و پروندههای دادگستری دهههاست علنی شدهاند، چه سندی تغییر کرده که عباس میلانیِ ۱۴۰۵ روی نوشتههای عباس میلانی ۱۳۹۲ خط بطلان میکشد؟
در این ویدیو، ادعاهای این مصاحبهی بدون چالش را در برابر اسناد قطعی تاریخ گذاشتهام:
۱. افسانهی «عدالت انتقالی»: مجری و مهمان به کار گرفتن فیروز میرزا نصرتالدوله را سند مدارا و نرنجاندن مخالفان معرفی میکنند، اما فیلم تاریخ را در سال ۱۳۰۴ قیچی میکنند تا نگویند همان نصرتالدوله در دی ۱۳۱۶ در تبعیدگاه سمنان خفه شد! صورتجلسات رسمی «دیوان کیفر کارکنان دولت» (۱۳۲۱) و «دادگاه جنایی تهران» (۱۳۲۲) دربارهی قتل تیمورتاش، سردار اسعد بختیاری (وزیر جنگ خود رضاشاه)، فرخی یزدی، مدرس و خودکشی علیاکبر داور را با هیچ خاطرهگویی تازهای نمیشود پاک کرد.
۲. چهار تخته قالی در برابر ۲۱۰۰ رقبه ملک شمال: فروختن روایت خوابیدن روی زمین و خرید چهار تخته فرش در بمبئی برای «اغراقآمیز» خواندن پروندهی املاک، در حالی است که پژوهشهای آن لمبتون، آبراهامیان و «قانون استرداد املاک مصوب مجلس سیزدهم» تصاحب بیش از ۱.۲ میلیون هکتار از مرغوبترین اراضی مازندران و گرگان با زور شهربانی را ثبت کردهاند؛ آن هم در مصاحبهای که خود میلانی ناخواسته اشاره میکند رضاشاه هنگام رفتن، تمام اموال داخل و خارجش را یکجا به ولیعهد سپرد.
۳. دوگانهی جعلی «چکمهی رضاشاه یا افغانستان»: تقلیل صد سال تاریخ ایران به نبرد میان «شیخ فضلالله نوری» و «تجدد رضاشاه»، پاک کردن آگاهانهی جریان سوم یعنی «قانون اساسی مشروطه» است. در کل ۶۷ دقیقه مصاحبه، حتی یک بار واژهی «عشایر» یا «تختهقاپو» شنیده نمیشود تا کسی نپرسد چرا به جای نوسازی ساختار متکثر «ممالک محروسه ایران» از مسیر قانونی انجمنهای ایالتی و ولایتی مشروطه (مشابه ادغام قانونی قدرتهای محلی در غرب)، راه قشونکشی داخلی انتخاب شد؛ مسیری که شکاف دولت و ملت و فروپاشی سهروزهی فرماندهی ارتش در شهریور ۱۳۲۰ را رقم زد.
پاسخ اینکه «امروز چه چیزی عوض شده» در دقیقهی ده خود مصاحبه نهفته است؛ جایی که میلانی صراحتاً روش قدرتگیری رضاخان را «درس بسیار روشن برای امروز ایران» معرفی میکند. ۱۵۶ نامهی دوران مدرسهی ولیعهد از سوئیس اسناد دادگستری را باطل نکرده؛ عینک سیاست روز است که برای آیندهی ایران نسخهی تمرکز قدرت فردی میپیچد.
ویدیوی کامل را همینجا ببینید و بگویید: این چرخش ۱۸۰ درجهای، تاریخنگاری است یا نوشتن مانیفست سیاسی به نرخ روز؟
#عباس_میلانی #رضاشاه #تاریخ_معاصر #مشروطه
گزارش شده #غلامرضا_رحمتی، امدادگر ۶۳ ساله اهل مشهد، به خاطر پناه دادن و مداوای معترضان دی، به «محاربه» متهم شده
-در مشهد #محبوبه_شعبانی به دلیل مشابه، حکم اعدام گرفته. از آقای رحمتی اطلاعات اندکی موجوده. اگر خبری دارید بهم دایرکت بدید
این وضعیت هولناک و تکاندهنده کودکان مظلوم غزه در زیر سیل و باران شدید، لکه ننگی بر پیشانی بشریت و مایه شرمساری جهان در قرن بیستویکم است! فاجعه انسانی که محصول سیاستهای جنایتبار دولت نتانیاهو و در تحلیل نهایی، برخاسته مضمون تباه، افراطی و برتریطلبانه نهفته در صهیونیسم است که جان انسانها را قربانی توهمات ایدئولوژیک و توسعهطلبی میکند.
آنان که همچنان در خدمت نتانیاهو ایستادهاند یا به دولت او برای آینده ایران امید بستهاند، نهتنها از وجدان انسانی، شفقت، شرافت عمومی و عرق ملی بیبهرهاند، بلکه گرفتار کوری سیاسی و سفاهتی حیرتآورند! مگر نمیبینند که ماشین جنگی دولت اسرائیل، همانگونه که کودکان غزه را قربانی کرده، جان کودکان ایرانی را نیز هدف گرفته و میتواند بار دیگر بگیرد؟و مشابه کودکان غزه کند؟
وقتی در حرف، ایرانیها به «عمالیق» تشبیه میشوند، و بر اساس روایت تاریخی کشتار هزاران نفر از آنها سالانه جشن گرفته شده و نابودی آنان با توهم برتری قومی و رسالت تاریخی توجیه میشود، دیگر هیچ مرزی برای جنایت باقی نمیماند.
کسی که برای رهایی ایران به دولت واپسگرا، مرتکب نسلکشی و جنایت علیه بشریت که از ارتکاب جنایت علیه کودکان ابایی ندارد، امید بسته، نه راه نجات ایران را میشناسد و نه معنای آزادی و انسانیت را! نمیتوان بر ویرانههای زندگی کودکان غزه و ایران، بنای آزادی و دموکراسی ساخت.
رضا پهلوی دیروز در اوج بود:
یک جایزه پرحاشیه گرفت که حتی به نام خودش هم نیست!
غیر از آن
۱. رضا پهلوی گفت فراخوان نهایی رو وقتی میدم که خودم ایران باشم!
این یک کپی ناقص از حرف چند سال پیش اسماعیلیون است با این تفاوت که پهلوی بعد از کشته و زخمی شدن هزاران نفر این حرف رو میزنه در حالی که اسماعیلیون قبل از کشته شدن آدمها این حرف رو میزد!
چرا ناقص؟
چون نگفت فراخوان نمیدم تا وقتی که خودم ایران باشم، گفت فراخوان نهایی رو وقتی میدم که خودم ایران باشم
یعنی ممکن است فراخوانهایی بدهد و اگر بپرسید چطور شد؟ بگویند این فراخوان نهایی نیست!
ما دیدیم که حتی آخرین نبرد هم آخرین نبرد نبود!
بنابراین کل حرفش کپی ناشیانه و پوچ و بیارزشی است!
.
۲. رضا پهلوی گفت حتی من هم حاضرم در این راه بمیرم، اما خودش از این حرف خیلی تعجب کرد و بعد گفت شهید الکی و ادامه داد که من مردهم به دردتون نمیخوره[پس نمیمیرم و اون که گفتم حاضرم بمیرم الکیه، شما باید بمیرید که من نمیرم]
انگار عدهای برای اینکه مردهشون به درد کسی میخوره تصمیم به مردن گرفتهاند، البته که مردهها به درد پهلوی میخورند ولی کسی برای این به خیابان و به جنگ نمیرود چون فکر میکند مردهش به درد کسی میخورد، میرود که زندهاش به درد کسی بخورد و متاسفانه میمیرد.
رضا پهلوی زندهاش هم فقط به درد جمهوری اسلامی و تیم وفادارش میخورد.
من مطمئن نیستم ولی فکر میکنم مردهاش واقعا به درد مردم میخورد.
.
۳. رضا پهلوی گفت نه جمهوری اسلامی و نه جنگ، راه سوم
کپی دیگری از حرف اسماعیلیون
و این شگفتآور است که در یک روز یک رهبر سیاسی دو بار از حرفهای چند سال پیش یکی از افرادی که تحت شدیدترین تخریبهای فرقهدش قرار گرفته، کپیبرداری بی معنی کند!
انگار دچار وسواس اسماعیلیون شده باشد!
من این حرف راه سوم رو از مردم عادی میپذیرم نه از رهبران و مدعیان رهبری!
مردم عادی کاملا قابل درک است که بگویند ما این حکومت رو نمیخوایم و جنگ هم نمیخوایم[و نمیدونیم چکار کنیم!]
.
وقتی یک رهبر میگوید نه این راه و نه آن بلکه راه سوم
باید بگوید راه سومش چیه؟
رضا پهلوی میگوید نه جنگ نه جمهوری اسلامی اما در عمل در نقش رهبر اپوزوسیون هم جنگ را حمایت کرده و هم جمهوری اسلامی را پایدارتر کرده.
مانند رهبر ایران که گفت نه مذاکره میکنیم و نه جنگ میشود و نگفت راه سوم چیه تا وقتی که فهمیدیم که راه سوم هم جنگ و هم مذاکره بود!
.
وقتی رهبر راه سوم ارائه نمیدهد و عملی نمیکند راه سوم میشود هم اولی و هم دومی که بر سر مردمی میآیند که هیچ یک را نمیخواهند!
.
.
اما "پهلویست"هایی که ماهها به هر کسی که میگفت من هم مخالف جنگم و هم مخالف جمهوری اسلامی فحاشی و وحاشی کردند، نظری در مورد اعضای بدنِ اعضای خانواده رضا پهلوی ندارند که الان این حرف رو میزنه؟
من به شما میگم
نه نظری ندارند.
چون اصلا چیزی به اسم پهلویستها وجود ندارد
بلکه سیستم و سازمان و فرقه پهلویسم است و اعضای آن قرار نیست فکر کنند و نظر بدهند بلکه نقشی را که باید اجرا کنند، میکنند!
به عنوان کسی که هیچگاه به مذهب و ایدئولوژی اعتقاد نداشتهام، باید اذعان کنم از میزان تنفر شماری از ایرانیان نسبت به مسلمانان بهشدت در تعجبم.
ایرانیانی که سالها بلکه دهههاست خشم از جمهوری اسلامی را در کولهباری سنگین از تنفر بر دوش و از این کشور به آن کشور کشیدهاند و لحظهای در آیینه چشم نیانداختهاند و بپرسند خب که چه؟ تا به کی؟ مگر مسلمانان جهان قرار است جایی بروند؟ مگر منتظرند ما ایرانیان به صراط المستقیم هدایتشان کنیم؟
خشم از جمهوری اسلامی هم تحت هیچ عنوانی دلیل موجهی برای به عاریه گذاشتن خرد و منطق برای نفرتپراکنی علیه دیگران نیست.
مسلمانان جنایت میکنند؟ مگر مسیحیان و یهودیان و حتی هندوها و بوداییان نکردهاند؟ هنوز هم میکنند.
مبارزه با اسلامگرایی مثل هر جریان افراطی یک نیاز است برای داشتن جامعهای مدرن و متکثر. اما مسلمانهراسی مانند یهودستیزی نگرشی است افراطی که برای داشتن یک جامعه مدرن و متکثر با آن هم باید مبارزه کرد.
به جای این همه بغض و کینه که درون ما را میخورد عقل و خرد حکم نمیکند که تلاش خود را در جهت برقراری حکومتی سکولار و دموکراتیک معطوف کنیم که در عین احترام به حقوق همه ادیان اجازه ندهد دین و ایدئولوژی در سیاست دخیل باشد؟
آن همه خشونت و نفرتی که جمهوری اسلامی و نظام مدرسه و جامعه بسته ایران سال های ۶۰ و ۷۰ به ما تحمیل کردند را من به دیگری منتقل نمیکنم. تصمیم من بیرون آمدن از چرخه نفرت و کینه ورزی است. من بی خدا که زخم خورده حکومتی دینی ام با هیچ دینداری سر جنگ ندارم. ۱
یکی از روانرنجوریهای جامعه ایران اینه که هنوز نپذیرفته ۵۷ انقلاب کرده
یا قبول نداره انقلاب بوده، یا قبول نداره خودش توش سهم داشته، یا قبول نداره اساسا تغییر لازم بوده
بعد از ۵۰ سال هنوز مطلقا تو انکاره
در بررسی مسئولیتها، لازم است میان موضوعات تفکیک قائل شویم تا سهم هرکدام در جای خود قرار گیرد.
مسئولیت ارتکاب یک جنایت با مسئولیتِ قرار دادن دیگران در معرض خطر آن جنایت، یکی نیست!
مطالبهی پاسخگویی از فراخواندهنده، نه تبرئهی عامل جنایت است و نه انکار مسئولیت او.
از زاویه نگاه مردم ایران به انتخابات آمریکا دو دید جالب است!
.
۱.
مسلمان ارزشی
چنان خر است که پیروزی السید و ممدانی را پیروزی خودش میداند اما فراموش میکند اگر اینها در ایران بودند نه تنها اعدام میشدند، بلکه خودش هم برای ثوابش در مراسم سنگسارشان شرکت میکرد!
.
۲.
مدعی دموکراسی از دار و دسته مخالف حکومت
که چنان خر است که پیروزی یک مسلمان را در یک گوشه کوچک از یک کشور بزرگ سقوط آن به دست ارتش اسلام میبیند.
در حالی که فراموش میکند کشور خودش نه به خاطر رای مردم به یک نماینده مسلمان بلکه دقیقا به خاطر نبود دموکراسی و محروم بودن مردم از امکان رای به هر کسی سقوط کرد.
اخبار صداوسیما مرتب میگوید آمریکاییها به حزبی رای دادند که به مردم قول داده جنگ را تمام کند و این پیروزی ایران است.
بسیار عالی،
آیا ما هم میتوانیم به حزبی رای دهیم که به ما قول بدهد جنگ را تمام کند؟!
یا هر کسی از صندوق بیرون بیاید، همچنان رقبای آراء باطله همهکاره کشورند؟
مطلقاً هیچ گونه تهدید و تحدیدی از سوی فرقه برای آخوند وجود نداره. به تمام و کمال انشانویسی و نمایش غلیان احساسات غلیظ و فوران هورمون! نه حزب و تشکیلات مستقلی؛ نه لابیگری؛ نه کمیتهٔ دفاع از حقوق حقه! نه برنامهای!
اگر سیاستْ نمایش روحوضی بود، اُسکار همهٔ رشتهها از آن فرقه میبود.
ترانه علیدوستی در اوج زندگی حرفهایش تو روی استبداد ایستاد و گفت نه! ترانه میتونست هرچی میخواد رو داشته باشه. میتونست راهی که مهناز افشار، سروش هیچکس یا شاهین نجفی رفتند رو بره ولی نرفت. ترانه علیدوستی خود زن، زندگی، آزادیه.